Warning : ฟิคชั่นเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ในเรื่องจริงนะจ๊ะ แต่เกิดจากจินตนาการอันหลุดโลกของผู้แต่ง ที่เอาตัวละครในเรื่องมายำรวมมิตรกะนิทาน ใครอ่านแล้วไม่ชอบใจอย่ามาโวยกับผู้แต่งนะ ผู้แต่งยังอ่อนประสบการณ์อยู่ เลยไม่มั่นใจว่าจะสนุกหรือปล่าว ชอบไม่ชอบช่วย คอมเมนต์ด้วยผู้แต่งจะได้ไปปรับปรุงจ้า

Character :

นาโอยะ : หนูน้อยหมวกแดง

เรจิ : คุณหมาป่า

อิซุมิ : มะม๊าหนูน้อยหมวกแดง

ทากามิยะ : ปะป๊าหนูน้อยหมวกแดง

คิอิจิ : พ่อหมอประจำหมู่บ้าน

ฮารุโอมิ : นายพราน

Chapter 1: เรื่องก่อนหนูน้อยหมวกแดงจะเกิด ภาคแรก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้น ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า หมู่บ้านB&B ซึ่งในสมัยนั้นยังมีการใช้เวทมนต์ไสยศาสตร์กันอยู่ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนๆการใช้เวทมนต์ก็ยังไม่ใช่ของแปลกตา แต่ที่หมู่บ้านB&Bแห่งนี้ กลับมีสิ่งที่มหัศจรรย์อย่างหนึ่งที่หมู่บ้านอื่นไม่มีกัน นั่นคือ “บ่อน้ำแห่งการตั้งครรภ์” ซึ่งบ่อน้ำแห่งนี้ ก็มีเรื่องเล่ากันว่า ใครก็ตามที่ได้ดื่มน้ำที่อยู่ในบ่อน้ำ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ก็จะสามารถตั้งครรภ์เองได้ และนั่นก็ทำให้หมู่บ้านนี้ออกกฎพิเศษอยู่ข้อหนึ่งว่า “ชายหรือหญิงที่รักกับเพศเดียวกันเองสามารถแต่งกันได้ “

และหมู่บ้านนี้ก็คือ ที่ที่หนูน้อยหมวกแดงนาโอยะอาศัยอยู่ แต่ว่าเรื่องที่หนูน้อยหมวกแดงนาโอยะนั่นเกิดมาได้อย่างไรกัน เราก็จะขอย้อนความไปถึงเมื่อ 15 ปีก่อนที่หนูหมวกแดงจะเกิด

“อิซุมิ ฉันรักเธอนะ เมื่อไรเธอจะยอมรับรักของฉันสักทีล่ะ” ชายหนุ่มผู้มากด้วยรอยยิ้มพยายามออดอ้อน ตื๊อให้หนุ่มน้อยอิซุมิยอมรับรักของเขาสักที

เปรี้ยง! แต่ไม่ทันไรเขาเจอหมัดแห่งรัก?สวนกลับมาแทนคำตอบ

“นี่! ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วฮะ ผมไม่มีวันยอมรักพวกโฮโมอย่างคุณเด็ดขาด ”เด็กหนุ่มพยายามทำให้ชายหนุ่มเลิกที่จะตื้อเขาสักที

ในตอนนั้นทากามิยะเพิ่งย้ายมาที่หมู่บ้านใหม่ๆ และที่หมู่บ้านนี้ก็มีธรรมเนียมอยู่ว่า ใครก็ตามที่ย้ายมาอยู่ใหม่จะต้องมีคนพาไปรู้จักกับส่วนของหมู่บ้านก่อน ซึ่งทุกคนในหมู่บ้านก็ยกให้อิซุมิที่เป็นเด็กหนุ่มที่อยู่ใกล้ๆบ้านใหม่ของทากามิยะ เป็นคนที่พาทากามิยะไปเที่ยวชมหมู่บ้านในวันนั้น ทุกอย่างก็เป็นไปได้ด้วยดี จนกระทั่งตอนเย็น ทากามิยะพาอิซุมิไปเลี้ยงข้าว ซึ่งอิซุมิก็ยินยอมไปด้วยดี และแล้วเรื่องก็มาจบลงที่ห้องของทากามิยะ ซึ่งผู้เขียนไม่ต้องเล่า ผู้อ่านก็น่าจะเดาได้ว่าเป็นยังไง

หลังจากวันนั้นทากามิยะก็พยายามตามตื๊ออิซุมิมาโดยตลอด แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ยอมยกโทษให้เขาง่ายๆ

เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนีทากามิยะไปอีกทาง แต่ชายหนุ่มก็มาสวมกอดคนรักด้วยความรู้สึกเสียใจที่เขาไม่ตั้งใจจะทำให้เป็นแบบนั้น

“ขอโทษนะ อิซุมิ วันนั้นฉันรู้ว่าฉันดื่มหนักมาก ทั้งๆที่เธอก็อุตส่าห์มาส่งฉันถึงห้อง แต่พอได้อยู่กับเธอ 2 ต่อ 2 ฉันก็อดใจไว้ไม่ได้จริงๆ… ”

“พอเถอะ! อย่าพูดอะไรอีกเลย ปล่อยผมเถอะฮะ” อิซุมิพยายามดิ้นหนี

อิซุมิเงียบไปพักใหญ่ แต่เขาก็ตั้งสติแล้วพยายามแกะมือชายหนุ่มที่โอบรอบตัวเขาอยู่ให้คลายออกอีกครั้ง

ทากามิยะตกใจมากที่เด็กหนุ่มว่าอย่างนั้น แต่เขาก็ยอมปล่อยมือจากอิซุมิโดยดี

“กลับไปซะทีเถอะฮะ ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ”

“ทำไมล่ะ? อิซุมิ ทั้งๆที่ฉันรักเธอนะ”

“กลับไปซะ อย่ามายุ่งกลับผมอีก”

ชายหนุ่มถอนหายใจ “ เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้าเธอต้องการ ฉันจะไม่มายุ่งกับเธออีก”

หลังจากที่ชายหนุ่มกลับไป แม่ของอิซุมิก็เข้ามาหาเขาทันที

“อิซุมิ ลูกไปพูดอย่างนั้นกับคุณทากามิยะได้อย่างไง เขาอุตส่าห์มาหาลูกทุกวันนะ”

“พอเถอะฮะแม่ ผมไม่อยากยุ่งกับเขาอีก”

“ทำไมล่ะ ทั้งที่เขาก็บอกว่าเขารักลูกมากนะ อิซุมิ”

อิซุมิเงียบไปโดยไม่ยอมสบตากับแม่ของเขา

“เฮ้อ~ แม่ล่ะไม่เข้าใจลูกจริงๆ ไหนลูกเคยบอกว่าลูกเองก็รักเขายังไงล่ะ”

…………………………………………….

อิซุมินอนคิดอยู่คนเดียวอย่างสับสนปนความเจ็บปวด เขาคิดถูกมั้ยนะที่ปฏิเสธคุณทากามิยะไปทั้งๆที่ใจเขาก็รักเขามากมายเช่นกัน

“ทำอย่างนี้น่ะ ดีแล้วล่ะ เขาน่าจะเจอคนที่ดีกว่าเรา คนที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ ไม่ใช่แด็กอย่างเรา“ อิซุมิคิดไปมาจนคล่อยๆผล็อยหลับไป

แต่อิซุมิไม่รู้ตัวเลยว่าคิดผิด เขาคิดผิดเอามากๆ จะมีหรือที่คนอย่างทากามิยะผู้อดทนจะเลิกตื๊อความรักที่มีต่อง่ายๆ

จบภาค 1

แถมจ้า

อิซุมิ : นี่มันเรื่องอะไรกันนี่? ทำแบบนี้หมายความว่าไงหา? ผมจะเป็นมะม๊าได้ไง

ทากามิยะ : ก็น่าสนุกดีออกไม่ใช่ อีกอย่างนี่มันก็แค่ ฟิคชั่นนะ อิซุมิ

Dark<Shochan>: น่า! น่า ฉันอุตส่าห์แต่งให้พวกเธอเป็นคู่เปิดตัวฟิคชั่นเลยนะยะ

อิซุมิ : แต่ แต่ หวังว่าคงไม่มีฉากอย่างว่านะ (กระซิบเบาๆกับผู้เขียน)

Dark<Shochan>: อันนี้มันก็แล้วแต่ฉันจะแต่งย่ะ

อิซุมิ : ได้ไง! จะแต่งไม่แต่งก็บอกให้ชัดเจนหน่อยสิ

Dark<Shochan>: ไม่รู้ล่ะ ไปแต่งต่อก่อนดีกว่า

อิซุมิ : อ๊า~ ยัยคนไม่รับผิดชอบ

ทากามิยะ : น่า! อิซุมิช่างเขาเถอะ ว่าแต่เราจะไปสนุกกันแค่2 คนต่อมั้ยล่ะ

เปรี้ยง! (โดยไม่ต้องลังเล)

อิซุมิ : จะบ้าเหรอ