Immaculate
of Prayer
By...Cho 11
ตอนที่4
สองวันผ่านไป รายงานที่เต็มเอี๊ยดไปด้วยข้อมูลทั้งในและนอกตำราก็เสร็จเรียบร้อย แฮรี่มองผลงานด้วยรอยยิ้มกว้าง ตั้งแต่คาบเรียนสมุนไพรคาบนั้นเขาเองไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เรียงความดีๆแบบนี้ ใบหน้าของอีกคนนึงผุดขึ้นมาทันที
ถ้าไม่ได้ไอบ้านั่น งานก็คงไม่เสร็จสินะ เดี๋ยวต้องไปขอบคุณหน่อยล่ะ หนุ่มหน้าใสคิดพลางมองนาฬิกาที่ข้อมือ อ๊ะ ! อีกสิบห้านาที ทำไมวันนี้เวลามันเดินช้านักนะ ว่าแล้วก็กลับมานั่งเท้าคางอย่างเบื่อๆรอกริ่งเลิกเรียน โดยไม่ทันสังเกตตัวเองเลยว่าทำไมทุกวันนี้เขาต้องตั้งหน้าตั้งตารอเวลาที่จะเลิกเรียนทุกวันกริ๊งงง
ควับ ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก เอี๊ยดดด
ขออนุญาติครับ หยาดเหงื่อที่เกาะพราวบนใบหน้าบอกได้ชัดเจนว่าผู้เป็นเจ้าของรีบเพียงใด เสียงหวานดังสดใสปนเสียงหอบเล็กๆไปด้วย มือข้างหนึ่งยันบานประตูเอาไว้ช่วยพยุงตัวแอ๊ด ..
เฮ้ย !!!!!!! สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย
โครมมมม
โอ้ย เสียงเข้มครางขึ้นเบาๆทำให้ผู้ที่หลับตาปี๋อยู่เงยหน้าขึ้นมามองทันที นันย์ตาหลังแว่นมีแววตกใจเล็กน้อย แล้วก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อตากวาดไปเห็นแผลเป็นเส้นยาวบนใบหน้าเข้ม ร่างเล็กเคลื่อนตัวขึ้นอย่างลืมตัว มือนุ่มเอื้อมไปแตะแผลที่เป็นทางยาวแผ่วเบา ดวงตาเขียวใสหลังเลนส์หมองลง นิ้วเรียวลูบรอยที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาอย่างรู้สึกผิด ในขณะที่อีกร่างหนึ่งกำลังตกตะลึงที่จู่ๆร่างเล็กก็คว่ำลงมาทับ หนำซ้ำตอนนี้ยังมานั่งอยู่บนตัวซะอีก !?!
พอตเตอร์ เสียงนุ่มเรียกขึ้นเบาๆอย่างมีความหมาย ดวงตาสีน้ำตาลเริ่มจ้องดวงตาสีเขียวมรกตกลับบ้าง หนุ่มน้อยจึงเริ่มรู้สึกตัว หน้าแดงสุดขีดเมื่อทบทวนได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป มือน้อยๆชักกลับ พยายามจะพูดอะไรเป็นการแก้สถานการณ์ที่อาจจะเกินเลยได้ทุกเมื่อ อะ อาจารย์เป็นอะไรรึเปล่าครับ
เป็นอยู่นี่ไง เสียงตัวเองในสมองตอบกลับมา หนุ่มน้อยรีบเปลี่ยนคำถาม เอ่อ ผมหมายถึง..อาจารย์เจ็บมากรึเปล่าครับ เอ๊ะ เป็นแผลแบบนั้นมันก็ต้องเจ็บอยู่แล้วสิ เสียงจากสมองตอบอีกครั้ง เด็กหนุ่มจึงเปลี่ยนคำถามอีก เอ่อ แล้ว คือผมหนักไหมครับ !? ว้า ไม่เข้าท่าเลย เอาเป็นว่าผมขอโทษนะครับ พูดจบร่างเล็กก็พยายามจะลุกลงจากร่างที่เขานั่งทับอยู่ แต่เมื่อถูกมือของอีกฝ่ายฉุดเบาๆร่างเล็กก็ร่วงลงมานอนที่เดิมอย่างง่ายดาย ศีรษะเล็กๆเอนซบไปกับแผ่นอกกว้างที่อบอุ่น หลับตาลงเบาๆราวกับกำลังซึมซับไออุ่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ร่างที่อยู่ข้างใต้คล้องมือมาโอบไว้ คิ้วที่ขมวดเข้าหากันกับนัยน์ตาสีชาหวั่นวิตกที่จะแสดงต่อเมื่อลับสายตาสดใสคู่นั้นเพียงอย่างเดียวเสมอมา ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่จะต้องบอกสิ่งที่เขาคอยภาวนาไม่ให้เกิดขึ้นสำเร็จอยู่ทุกลมหายใจ ภาวนาแม้จะรู้ว่ามันยากเย็นแค่ไหน อ้อมแขนแกร่งโอบกระชับขึ้นอีกก่อนจะดันร่างน้อยขึ้นมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน ประกบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากบาง อ่อนหวาน ดูดดื่ม ไร้ปฏิกิริยาการขัดขืนจากร่างเล็กอีก ซ้ำริมฝีปากแดงสดของใบหน้าหวานยังเผยอรับลิ้นอุ่นที่สอดแทรกเข้ามาอย่างเต็มใจ เสียงใสร้องครางเบาๆ มือเรียวเล็กเลื่อนไปดันศีรษะของอีกฝ่ายเข้ามาเองอย่างไม่รู้ตัว ร่างใหญ่บดเบียดร่างเล็กแนบแน่นยิ่งขึ้น อารมณ์ซึ่งตั้งใจจะสะกดกลั้นเอาไว้เริ่มพังทลายเพราะการสนองตอบ มือเริ่มเคลื่อนลงไปใต้ผ้าคลุม วางบนแผ่นอกขาวเนียน คลึงยอดอกสีชมพูไปมาอย่างนุ่มนวลปลุกเร้า ร่างบางสะดุ้งเพราะไม่เคยมาก่อนแต่ก็ไม่อาจห้ามความสุขที่เกิดขึ้นเองได้ จึงทำได้แค่เพียงบิดร่างไปมาเบาๆ และเพิ่มความร้อนแรงในรสจุมพิตให้มากขึ้นไปอีกริมฝีปากหนานุ่มเริ่มเคลื่อนลงลำคอขาว ลากลิ้นตวัดทุดอณูที่เคลื่อนผ่านอย่างนุ่มนวลทะนุถนอม แล้วจึงเคลื่อนลงมาแทนที่มือเมื่อครู่ เมื่อลิ้นสากสัมผัสกับปลายยอดร่างเล็กก็แทบจะร้องครางออกมา แต่ก็ห้ามตัวเองไว้ได้ทัน ได้แต่บิดเร่าๆอยู่ในอ้อมกอดอุ่นนั้น
อ อย่าครับอาจารย์ พ พอแล้ว ม ไม่เอา เสียงใสพร่าขาดเป็นห้วงๆ หน้านวลแดงก่ำ เสียงหอบหายใจและลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดลงมาที่ข้างหูเกือบทำให้ร่างใหญ่เตลิดไปไกล แต่แล้วสิ่งที่ตามมาก็ทำให้อารมณ์ที่กำลังกระเจิงชะงัก หยาดน้ำใสๆหล่นแปะลงมาที่ไหล่กว้าง ร่างสูงหยุดกึก ตากลมโตสีเขียวที่มีน้ำใสไหลลงมาตามแก้มนุ่มทำให้ใบหน้าเฉยชาเคร่งขรึมต้องตะลึง นึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดีจึงคว้าร่างเล็กมากอดแน่น มือใหญ่ลูบผมดำยุ่งเหยิงเบาๆ เสียงนุ่มที่แทบไม่เคยมีผู้ใดได้ยินอ่อนหวานกว่าทุกครั้งที่เคย
ได้ๆ ฉันขอโทษ มันเร็วไปใช่มั้ย ฉันผิดเอง ไม่เอาน่า อย่าร้องสิเด็กขี้แย หยาดน้ำจากหน้าสวยที่ซุกกับแผงอกกว้างเริ่มแห้งเหลือแต่เสียงสะอื้นเบาๆที่พยายามกลั้นไว้เท่านั้น ดวงตาคมมองแล้วถอนใจ เช่นนี้แล้วเมื่อไหร่ที่เขาจะได้บอกสิ่งสำคัญกับหนุ่มน้อยคนนี้เสียที ทำไมนะเธอถึงไม่เกิดมาเป็นเด็กธรรมดา เด็กที่พร้อมไปด้วยครอบครัวอบอุ่นปลอดภัย ทำไมจึงเลือกมาเป็นเด็กต้องคำสาปที่ชั่วร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยพานพบเช่นนี้ ทำไมจึงเลือกมาเกิดเป็น แฮรี่ พอตเตอร์
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ E-mail : [email protected] = ^_^ =