Immaculate
of Prayer
By...Cho 11
ตอน 2
เอาละ นักเรียนทุกคน ชั่วโมงสมุนไพรศาสตร์จบลงแค่นี้ เสียงศาสตราจารย์ สเปราต์ดังขึ้นเพื่อกลบเสียงดังของนักเรียนภายในเรือนกระจกทั้งหมด ครูมีอะไรจะบอกพวกเธอ กรุณาสงบหน่อยนะจ๊ะ มิสเตอร์ลองบัตท่อม เธอหันไปพูดกับ เนวิลล์ที่กำลังเก็บเศษกระถางที่เขาทำแตกเสียงดัง ทางกระทรวงเวทย์มนต์ต้องการให้ครูไปให้ข้อมูลสมุนไพรอย่างหนึ่งกับเขา พวกเธอคงต้องขาดเรียนวิชานี้สักสอง สามวัน ใบหน้าของทุกคนในห้องนั้นสดใสขึ้นทันที นอกจากเฮอร์ไมโอนี่ แต่ทันทีที่ครูกลับมา ครูต้องได้เรียงความที่ชัดเจนที่สุดเกี่ยวกับสมุนไพรที่พวกเธอทดลองกันในวันนี้ แค่นี้ล่ะ สิ้นเสียง ห้องก็ฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง เพราะวันนี้ทุกคนต้องทำการทดลองชนิดต้นไม้ที่ไม่เหมือนกันเลย เรียงความจึงลอกกันไม่ได้เช่นที่ผ่านมา ส่วนใหญ่ได้สมุนไพรที่รู้จักกันดี ในขณะที่บางต้นแม้แต่ในหนังสือสมุนไพรและเห็นราวิเศษพันชนิดก็ไม่ได้เขียนไว้ มีไม่กี่คนเท่านั้นที่โชคร้าย แต่นั่นก็รวมพ่อหนุ่มน้อยแฮรี่เข้าไปเรียบร้อยแล้ว เฮอร์ไมโอนี่ เธอได้ต้นอะไร ?? เสียงแจ่มใสของรอนทักเฮอร์ไมโอนี่ที่ทำหน้าบูดอยู่ รอนเองได้ต้นแมนเดรก มันเป็นต้นที่เขาเคยทดลองตอนอยู่ปีสองและรู้ว่าข้อมูลของมันหาง่ายมากๆเด็กหนุ่มหัวแดงถึงได้กระปรี้กระเปร่ากว่าเพื่อน
หญ้าเหงือกปลา เฮอร์ไมโอนี่ตอบด้วยเสียงผิดหวัง ฉันคิดว่าจะได้อะไรยาก กว่านี้เสียอีก อาจารย์ต้องให้คะแนนฉันน้อยแน่ๆถึงฉันจะเขียนเรียงความยาวเป็นสองเท่าก็เถอะ หน้ามนขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนพยักหน้าไปถามอีกคนที่ทำหน้าเหมือนเบื่อโลกขึ้นทุกที แฮรี่ นายล่ะ ได้อะไร ??
ดวงตาหรี่จนเกือบปิดหลังแว่นหนาบอกว่าหมดหวังเต็มที่ ก่อนพูดเสียงอ่อนล้าตอบเพื่อนกลับไป
นายจะเชื่อไหมถ้าฉันบอกว่าฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร !!!
อะไรนะ !?!
สองคนที่ถามร้องออกมาพร้อมกัน เป็นไปได้ยังไงแฮรี่ นายลองเปิดดูในหนังสือเรียนดู ยังไม่ทันจบประโยคดีก็ถูกเสียงใสขัดขึ้นอย่างช้าๆ มันไม่มี ใบหน้าสิ้นหวังยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม
งั้นเราก็ไปหาในห้องสมุดก็ได้ มันต้องมีสิน่ะ เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นอย่างให้ความหวัง เพราะเธอแก้แทบทุกปัญหาของเธอได้ที่นี่
มีแน่ ! แต่ฉันไม่มีเวลาไปหรอกนะ เมื่อต้องอธิบายให้เพื่อนทั้งสองเข้าใจว่าเขาต้องทำอะไร รอนและเฮอร์ไมโอนี่ก็แผดเสียงใส่เขาจนเต็มสองหู
สามเดือน !!! นายต้องบ้าไปเลยแน่ๆแฮรี่ ! รอนมองเพื่อนอย่างไม่เชื่อ ฉันเป็นหนี้บุญคุณนายทั้งชีวิตเลยใช่มั้ยนี่ !!
ไม่ ! ไม่ ! นายไปอยู่กับเสนปงั้นหรือ นายจะทนความร้ายกาจนั่นได้ยังไง เค้าเกลียดนายเหมือน เหมือนอะไรฉันก็ไม่รู้ แต่เค้าเกลียดนายมาก ๆ เลยล่ะ เฮอร์ไมโอนี่ซึ่งปกติจะเก็บอารมณ์ได้ดีที่สุดตะโกนออกมาเสียงดัง ตาเบิกกว้างอย่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ลืมเรื่องสมุนไพรไปเสียสนิท ฉันรู้ดีกว่าพวกนายสองคนรวมกันอีก แฮรี่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วรีบซุกหน้าลงกับท่อนแขนที่พาดระเบียงอยู่อย่างรวดเร็วมิฉะนั้นทั้งสองคนจะเห็นหน้าแดงที่ร้อนวูบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ขอบใจสำหรับการให้กำลังใจของพวกนายนะ
---------------------------------------------------------------------
ขออนุญาติครับ เสียงขออนุญาติดังขึ้นหลังเสียงเคาะประตูแผ่วเบา
เชิญ เสียงชาเย็นตามแบบฉบับเดิมตอบรับ สิ้นเสียงนั้น แฮรี่ต้องยืนสงบใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนผลักบานประตูหนักเปิดเข้าไปในห้อง ไฟในเตาผิงลุกโชนอยู่ บรรยากาศรอบด้านมึนทึบ มีกลิ่นยาแปลกๆอบอวล ตู้เก็บสมุนไพรและเครื่องปรุงยาต่างๆวางเรียงกันอยู่ทั่วห้อง เด็กหนุ่มกระพริบตาไล่ความกลัว เขาเคยเข้าห้องนี้หลายครั้งอยู่หรอก แต่ไม่เคยมองอะไรให้ชัดสักที
ว่าไง ! จะยืนอยู่อย่างนั้นหรือพอตเตอร์ เสียงเย็นเป็นผู้ทำลายความเงียบขึ้นก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่ดีสักเท่าไหร่ ผมต้องทำอะไรบ้างครับ เสียงใสเริ่มขุ่นๆ
ก็ไม่บอกนี่หว่าว่าจะให้ทำอะไร
ไม่รู้สินะ บางทีเธออาจต้องไปเก็บมูลฮิปโปกริฟฟ์ให้ฉันก็ได้ พลางมองแฮรี่ที่ทำตากว้าง เขาเคยเจอกับฮิปโปกริฟฟ์จริงๆก็ตอนปีสามที่ช่วยซีเรียสเท่านั้น แถมนั่นก็ยังมีเฮอร์ไมโอนี่อยู่ด้วย แต่ร่างสูงก็ยักไหล่ พลางพูดต่อ แต่เอาเถอะ ฉันยังมีเหลืออีกนิดหน่อย ตอนนี้มาช่วยฉันบดเหล็กในบิลลี่วิกก่อนดีกว่า ( เหล็กในบิลลี่วิกตากแห้งเป็นยา คุณสามารถหาอ่านได้ในหนังสือ สัตว์มหัศจรรย์และถิ่นที่อยู่ ของ นิวท์ สคามันเดอร์ @ ^_^ @ )ขณะที่แฮรี่คลึงที่บดไปมาอย่างเบื่อๆอยู่นั้นเอง ก็เหลือบไปที่ตู้สมุนไพรมุมห้อง แล้วก็ต้องเปิดตากว้าง ที่ชั้นบนสุดของตู้คือสมุนไพรที่เขาพึ่งทำการทดลองเมื่อชั่วโมงก่อนนี่เอง ยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากอย่างดีใจ แฮรี่เห็นเรียงความของเขาลอยไปลอยมาอยู่บนชั้นยา เพียงแต่เขาได้ข้อมูลมันสักนิดเท่านั้นเรียงความก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม แต่จะถามเสนปหรือไงล่ะ ?!?
บ้าน่ะสิ ! ถามไปคงจะได้คำตอบ ยังไม่ทันคิดต่อ มือหนาก็วางลงบนบ่าเล็ก โดยมาจากข้างหลัง พลางบีบเบาๆอ่อนโยน จนเด็กหนุ่มหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ อู้งาน เมื่อยหรือไงพอตเตอร์ เสียงที่เป็นโทนเดียวกันตลอดเริ่มนุ่มลง ใบหน้าคมโน้มลงต่ำให้อยู่ระดับเดียวกัน เสียงดังอยู่เพียงปลายใบหูเขาเท่านั้น
อะ อ่าา เปล่าครับอาจารย์ คือ คือผมต้องทำรายงานเกี่ยวกับสมุนไพร แล้ว แล้วผมเห็นบนตู้ของอาจารย์ ผมก็เลยตกใจ เสียงหวานตะกุกตะกัก ก้มหน้างุดเพื่อหนีอีกใบหน้านึงที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกที ร่างสูงยังยิ้มกริ่ม ถามต่อทั้งๆที่ตายังไม่ได้มอง
เหรอ อยากให้ฉันช่วยมั้ยล่ะ ฉันเก่งสมุนไพรไม่น้อยกว่าสเปราต์หรอกนะ ใบหน้าเข้มเริ่มซุกไซ้อยู่ที่ลำคอขาว สูดดมความหอมหวานที่แฝงอยู่ร่างเล็ก เด็กหนุ่มหน้าแดงจัด ลำคอที่ก้มต่ำเริ่มเชิดสูงเองโดยอัตโนมัติ มือที่เดิมวางนิ่งอยู่บนบ่าเริ่มเลื่อนลงต่ำ ไล้สัมผัสแผ่นอกบาง ก่อนเริ่มเลื่อนเข้าใต้เสื้อคลุมสีเข้ม
อะ อาจารย์ อย่า อย่าครับ เสียงใสร้องขึ้นอย่างตกใจ
อืมม เงียบๆเถอะน่า เสียงดุตอบกลับ เจื่อด้วยความอ่อนโยนเต็มเปี่ยม ริมฝีปากที่ไซร้ลำคอขาวอยู่เปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมาทาบที่ริมฝีปากบางแทน ลิ้นจากริมฝีปากหนึ่งถูกส่งไปยังอีกริมฝีปากหนึ่ง ร้อนแรงราวกับจะฉกฉวยเอาความอบอุ่นหอมหวานจากริมฝีปากอิ่มนั้น เจ้าของเสียงใสขัดขืน แต่ได้เพียงไม่นานก็ต้องอ่อนแรงลง (ตามฟอร์ม ) ข้อมือเรียวเล็กที่ตกอยู่ข้างลำตัวตั้งแต่แรกเริ่มสั่น จนต้องยึดชายผ้าของอีกฝ่ายไว้ หูเริ่มอื้อไม่ได้ยินอะไร สมองเริ่มว่างเปล่าไม่คิดอะไร ลิ้นที่พยายามสะกดให้นิ่งอยู่นานเริ่มตอบสนอง
กริ๊งงงงงง
ขออนุญาติครับ / ค่ะ สองเสียงประสานกันดังอยู่หน้าห้องอย่างดีใจ ทั้งสองคนมาคอยแฮรี่นานมากแล้ว
เผื่อจะได้ออกมาก่อนเวลาไงล่ะ มือของรอนแตะลงที่บานประตูอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมผลัก แต่มีอีกมือที่ไวกว่าตีเพี๊ยะลงมา มือขาวสะดุ้งก่อนชักกลับมาคลำด้วยความเจ็บ ปากเริ่มหาเรื่อง เฮอร์ไมโอนี่ !! เธอทำอะไร รอนพูดอย่างฉุนๆขณะมองมือที่เป็นรอยนิ้วแดง
เธอนั่นแหละทำอะไร เห็นทีฉันคงจะต้องเอาหนังสือ
สมบัติผู้ดี ของพวกมักเกิ้ลมาให้เธออ่านบ้างซะแล้ว เธอไม่รู้หรือว่าต้องรอให้คนข้างในอนุญาติก่อนถึงจะเข้าไปได้น่ะ ! เฮอร์ไมโอนี่โต้กลับ แต่เสียงอ่อย พลางมองตามมืออีกฝ่ายตาละห้อย แล้วถ้าฉันจะเข้าไปจะทำไมล่ะ รอนเริ่มพาลอย่างไม่อยากยอมแพ้
กริฟฟินดอร์ก็จะถูกหักคะแนนน่ะสิ เรื่องแค่นี้ไม่รู้รึไง ! เสียงที่ตอบกลับเริ่มดังขึ้นจนเด็กชายต้องเงียบลงบ้าง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบลงความเป็นห่วงก็ขึ้นมาแทนที่ มือนุ่มคว้ามือที่ถูกตีเมื่อกี้ขึ้นมาดู ถามเสียงอ่อน
เจ็บมั้ย ?
ก็พอดู อีกเสียงตอบกลับมา ใบหน้าเริ่มมีสีจาง ๆ ขอโทษนะ เสียงที่กล่าวออกมาบอกชัดว่ารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ
เอ่อ เอ่อ ไม่เป็นไร ๆ มัน มันนิดเดียวเอง รอนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเด็กสาวผู้ไม่เคยยอมอ่อนข้อต่อสิ่งใดมาก่อน พูดขอโทษออกมาง่าย ๆ เช่นนี้ ทั้งสองคนลืมเพื่อนที่จะมารับไปสนิทใจ
โปรดติดตามตอนต่อไป
ส่ง mail มาหากานมั่งน้า @
[email protected] @ เจ้าค่ะ ^O^