Immaculate
of Prayer
By...Cho 11
ตอนที่1
ณ . เช้าที่สดใสที่สุดเช้าหนึ่ง เด็ก ๆ ส่วนใหญ่พากันมาฝึกบินในสนามควิชดิชเพื่อเตรียมตัวกับการสอบภาคปฎิบัติที่จะมาถึงในไม่ช้านี้ บางคนกำลังพยายามเสกฟักทองให้กลายเป็นหนูอย่างที่มีปรากฎในหนังสือนิทานของพวกมักเกิ้ล บางคนก็อ่านตำราเวทย์มนต์เล่มขนาดทับเขาเองให้แบนติดพื้นได้ และบางคนกำลังก็พยายามลองเสกให้เพื่อนลอยขึ้นไปบนอากาศ ไม่ว่ามองไปทางไหนก็เห็นแต่ใบหน้าที่สดใส รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะทั้งนั้น มีเพียงร่างเล็กๆร่างเดียวที่เดินดุ่มๆเข้ามาในสนามพร้อมไม้กวาดคู่ใจ พอเท้าสัมผัสถึงต้นหญ้าก็พุ่งตัวทะยานขึ้นสู่อากาศ ทำให้หลายคนต้องหลบเพื่อเปิดทางให้ สายลมเย็นๆที่ปะทะหน้าขณะร่อนฉวัดเฉวียนไปมาคงช่วยให้อารมณ์ของเด็กหนุ่มดีขึ้น หน้าขาวใสที่แดงก่ำมาตั้งแต่เช้าจึงเริ่มอ่อนลง คิ้วที่ขมวดกันเป็นปมก็คลายออกช้าๆ แต่ดวงตาหลังเลนส์ยังคงลุกวาว
ไอ้บ้า ! ไอ้งี่เง่า ! ไอ้เฮงซวยยย .. เด็กหนุ่มตะโกนก้องอยู่ภายในใจ ริมฝีปากแดงอิ่มสั่นระริกเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อวาน อยากตะโกนออกมาดังๆก็ไม่ได้กลัวคนเขาจะแตกตื่นแล้วกริฟฟินดอร์ก็จะถูกหักคะแนนจริงๆเอา นัยน์ตาเขียวใสเหมือนสีน้ำทะเลลึกลุกโชน เมื่อสมองได้รื้อเทปที่บันทึกไว้มาฉายซ้ำ รอน ! นายเป็นอะไร แฮรี่กระโดดลุกขึ้นมาจากเตียงเมื่อได้ยินเสียงครวญครางเบา ๆ ของเพื่อนที่นอนอยู่ข้างเตียงเขา
ฉันไม่รู้ เสียงที่ตอบกลับมาสั่นและหายไปในลำคอ มือสองข้างกอดกันไว้แน่น หน้าแดงตามด้วยเสียงครางเบาๆไม่หยุดมาร่วมสิบห้านาทีแล้ว
ฉันจะพานายไปหามาดามพรอมฟรีย์ นายไปไหวมั้ย ?
นายจะบ้าเรอะ ถ้าถูกจับได้ นาย นายตายแน่ๆ นายจะถูกไล่ออก วันนี้เวร เวรเฝ้าของเสนป รอนพูดปนเสียงหอบสลับกัน หน้าแดงก่ำเหมือนคนไข้ขึ้น ริมฝีปากเปิดพอมีเสียงลอดมาเบาๆเท่านั้น
ถ้าฉันถูกจับได้ฉันอาจจะถูกไล่ออก หรืออาจจะถูกเสนปเอาไปเป็นหนูทดลองยา แต่ถ้านายไม่ไปห้องพยาบาลนายตายแน่ๆเลยล่ะ แฮรี่พูดพลางยกแขนของรอนพาดกับบ่า แล้วกึ่งพยุงกึ่งลากโดยพยายามให้เงียบที่สุด แวบหนึ่งแฮรี่รู้สึกอิจฉานิคหัวเกือบขาดขึ้นมาจับใจ อย่างน้อยเขาก็ลอยไปมาโดยไม่มีเสียงให้เสนปจับได้
เพราะไอ้บ้านั่นแท้ๆที่ให้รอนทดลองกินยาสูตรใหม่ เหอะ ! ไม่ให้ความร่วมมือฉันจะหักสิบคะแนนมิสเตอร์วีสลีย์ บ้ารึไง ! แฮรี่ปล่อยความคิดให้ไหลไปเรื่อยๆ ขณะเดินผ่านประตูหอนอนลงมาและก้าวเร็วๆ ผ่านแยกนี้จะเป็นห้องพยาบาลแล้ว เสนปหายไปไหนนี่ โชคดีชะมัด ยังไม่ทันจบความคิด วัตถุสีขาวๆคล้ายควันพุ่งเข้ามาหาเขา ตามด้วยเสียงหัวเราะคุ้นเคยที่เขาเกลียดพอๆเสียงของหมูน้อยดัดลีย์ ฮ่า !!! ไงพ่อหนูน้อย โชคร้ายจริงนะที่ฉันมาเจอ จะไปไหนกันล่ะ โธ่ !!! พ่อหนูนี่คงหนักน่าดู ให้ฉันช่วยไหมจ๊ะ พีฟส์ยิ้มยิงฟันเหลือง ตาลึกโหลน่าเกลียดบอกชัดว่าสะใจที่จะได้เห็นความวุ่นวายที่จะเกิดต่อจากนี้
แฮรี่แทบจะล้มลงไปกองตรงนั้น หน้าขาวเป็นทุนอยู่แล้วซีดหนักลง พยายามเปล่งเสียงที่แหบแห้งตั้งแต่เห็นหน้าพีฟส์ออกมาอย่างยากเย็น
พีฟส์ฮะ รอนกำลังไม่สบายมาก ผมจำเป็นที่จะต้องพาเขาไปห้องพยาบาล ถ้าคุณจะกรุณา
ห้องพยาบาล !!! พีฟส์ทำตาโตจนแฮรี่กลัวว่าลูกตาเขาจะหล่นลงมา ใบหน้าแสดงความประหลาดใจต็มที่ก่อนแสยะยิ้มกว้างลอยเปิดทางให้ นัยน์ตาเจ้าเล่ห์กลอกไปมา โชคดี พ่อหนุ่มน้อย แล้วก็ลอยจากไปพร้อมเสียงหัวเราะกึกก้องแบบเดิม
ไม่น่าเชื่อ !! พีฟส์ใจดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไม แฮรี่จำต้องหยุดความคิดไว้แค่นั้น เพราะรอนที่หลับไปเมื่อครู่เริ่มเพ้อขึ้นมา ทำให้แฮรี่ต้องรีบเป็นสองเท่าเพราะรอนละเมอดังกว่าเสียงเขาวิ่งเสียอีก
ถึงแล้ว !!! เหลือเชื่อจริงๆที่หูตาสัปปะรดอย่างเสนปจะไม่เจอ ปึกก
เด็กหนุ่มหงายร่างไปข้างหลังเพราะชนอะไรบางอย่างอย่างแรง แว่นตาที่ไม่เคยถอดจากใบหน้ากระเดนหลุดไปอีกทาง ทำให้หน้านวลขาวเด่นยิ่งขึ้น ดวงตากลมโตสุกใสเปิดกว้างแต่ก็ยังเห็นอะไรไม่ชัดอยู่ดี จมูกโด่งเป็นสันกับริ่มฝีปากอิ่มที่ซ่อนไว้ใต้แว่นหนากับผ้าพันคอผืนโตในยามปกติเผยออกมา ทำให้ร่างสูงที่กำลังเดินอยู่ต้องหยุดชะงักมองเด็กหนุ่มที่ควานหาแว่นตาเปะปะ ก่อนจะยื่นส่งให้ แฮรี่รับมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณ ใส่แว่นเข้าที่เดิมพร้อมหันกลับมามองให้เต็มตา
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มใต้ชุดสีดำสนิท ปากเม้มเข้าหากันช้าๆคิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถามอย่างสงบ ตรงข้ามกับแฮรี่ที่ตอนนี้เกือบจะเป็นลมไปแล้วถ้าจำไม่ได้ว่ารอนป่วยหนักอยู่และต้องการการรักษา
มิสเตอร์พอตเตอร์ ฉันหวังว่าเธอคงเตียมใจสำหรับการหักคะแนนครั้งใหญ่ที่สุดของเธอแล้วสินะ ริมฝีปากบางเริ่มปรากฎรอยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาฉายแววบางอย่างเป็นประกาย
อาจารย์ รอน เอ่อ วีสลีย์เขาป่วยหนักมาก ผมจำเป็นต้อง
ทำเป็นวีรบุรุษสินะพอตเตอร์ น่าขำเสียจริงถ้าจะให้พวกเขารู้ว่ายอดวีรบุรุษของเขาจะทำให้ถ้วยบ้านดีเด่นสี่ปีซ้อนต้องถูกเปลี่ยนมือ เสนปยิ้มกว้างกว่าเดิม พร้อมยกมือคว้าอากาศ
อะ อาจารย์ ! แต่ แฮรี่รีบเก็บเสียงเข้าที่เมื่อเห็นแสงจากไม้กายสิทธิ์ที่เสนปชูไว้ในตอนแรกเปลี่ยนจากเลข 5 เป็นเลข 6 และทำท่าจะกลายเป็น 7 เมื่อเขาจะพูดต่อ
ก กี่คะแนนครับ เด็กหนุ่มหลับตา เปล่งเสียงน้อยนิดที่เหลือออกมาอย่างยากเย็น ลำคอแห้งผาก
หึ ! 60 คะแนนสำหรับครั้งนี้ เพื่อเป็นบทเรียนให้เธอนอนหลับให้สนิทในตอนกลางคืน ยิ้มของเสนปเกือบจะกลายเป็นหัวเราะเมื่อเห็นดวงตาเขียวมรกตเบิกกว้างกับหน้าที่ขาวเท่าๆกับหิมะ แต่ ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่า ใบหน้าเนียนหันขวับมาเผชิญร่างใหญ่ทันที
ไม่มีอะไรจะเลวร้ายเท่าการเห็นทุกคนต้องผิดหวังเพราะฉันอีกแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้น ตาสีเขียวสดใสก็สบตากับตาเข้มสีน้ำตาลดำอย่างกล้าหาญ แวบหนึ่ง แฮรี่รู้สึกว่าเลือดขึ้นมาฉีดหน้ามากกว่าปกติ และหัวใจก็เต้นแรงกว่าที่เคยเป็นอีกหน่อย ตื่นเต้นละมั้งเรา
อะไรครับ ผมจะทำ ช่วยงานฉันในห้องปรุงยาทุกวัน ทุกเวลาที่ว่าง สักสามเดือนก็พอ ดวงตาเข้มวาววับจับหน้าที่ขาวอมชมพูธรรมชาติอย่างวางไม่ลง เพียงแต่ไม่ได้ดุร้ายเกรี้ยวกราดเหมือนทุกทีเท่านั้น
ครับ ผมพาวีสลีย์เข้าห้องพยาบาลได้แล้วนะครับ เสียงที่เปล่งออกไปหนักแน่น แต่ในหัวเอาแต่ร่ำร้อง นรกชัดๆสามเดือนเชียวหรือนี่
ไม่จำเป็น ! พอตเตอร์ นี่ยาแก้อาการ พรุ่งนี้มิสเตอร์วิสลีย์จะดีขึ้นเอง เธอกลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มาหาฉันได้เลย น้ำเสียงเย็นชาที่เปล่งออกมาไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่ากับบุคคลใดก็ตาม เด็กน้อยรับขวดยามาเก็บ พลางพยายามฉุดเพื่อนขึ้นมาจากพื้น ดวงตาสีชามองผ่านแว่นหนากรอบดำลึกลงไปอีกครั้ง ใบหน้างามบริสุทธิ์ที่เห็นครั้งแรกยังคงค้างคาใจอยู่ หน้าเข้มก้มลงไปอีกครั้ง ใช้ปลายนิ้วเชิดหน้าเนียนขึ้นให้อยู่ในระดับเดียวกัน ก่อนจะประกบริมฝีปากกับปากอิ่ม คราวนี้ตาที่โตอยู่แล้ว ยิ่งเบิกกว้างหนัก ข้อมือเล็ก สองข้างพยายามดันแผ่นอกกว้างออกไปแต่ไร้ผล ริมฝีปากบางยังคงคลุกเคล้าดูดดื่มความหวานชื่นจากริมฝีปากสีแดงสด ลิ้นที่ส่งเข้าไปสำรวจภายในทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ รุกไล้ทั่วภายในปาก กอดกระหวัดรัดกับลิ้นเจ้าของได้เป็นอย่างดี ฝ่ามือกว้างกดศีรษะเล็กๆให้ติดแนบแน่นอยู่ตลอดเวลา จูบที่ดูดดื่มแสนหวานฉ่ำยังใช้เวลาต่อไปอีกนาน นานเท่าที่ร่างใหญ่จะพอใจ จึงปล่อยร่างเล็กจากพันธนาการ ร่างบางวางแขนยันพื้นไว้ ก้มหน้าให้ต่ำสุดเท่าที่จะทำได้ หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด หน้าใสที่ตอนนี้แดงแข่งกับเพื่อนยังแสดงว่าไม่หายตกใจ ริมฝีปากอิ่มแดงสดจากการถูกกระตุ้น ใบหน้าเข้มโน้มตัวลงต่ำ ใช้ริมฝีปากเม้มใบหูและใช้ลิ้นดุนเบาๆก่อนกระซิบเพียงแผ่วเบาริมใบหูด้วยเสียงที่ต่างจากเคย
ยาของฉันนี้ท่าจะประสบผลสำเร็จดีนะ ฉันรอเธอตั้งสองชั่วโมงแน่ะพอตเตอร์
แล้วร่างสูงก็เคลื่อนตัวออกห่างจนลับไป ทิ้งให้เด็กน้อยทรุดลงหน้าประตูห้องพยาบาลอย่างหมดแรง หน้าแดงอย่างควบคุมไม่อยู่
แฮรี่ ! นั่นนายจะลงมาได้รึยังน่ะ เสียงแหลมคุ้นหูของเพื่อนสาวตะโกนขึ้นมาแว่วๆปลุกให้เด็กหนุ่มตื่นจากภวังค์ เมื่อก้มลงไปมองก็เห็นรอนกับเฮอร์ไมโอนี่กำลังแหงนหน้าตะโกนอยู่ หน้าใสที่โดนลมปะทะอยู่นานแดงระเรื่อเป็นสีชมพู เมื่อเห็นว่าคนน้อยลงมากแล้วจึงร่อนสู้พื้นหญ้า แล้วจอดนุ่มๆหน้าเพื่อนทั้งสองคนพอดี
อีกสองนาทีวิชาสมุนไพรศาสตร์จะเริ่มแล้ว ศาสตราจารย์สเปราต์ต้องโมโหแน่เลยถ้าเราไปสาย เราสายวิชาเค้ามาห้าครั้งแล้วนะ เสียงเฮอร์ไมโอนี่เริ่มจริงจังขึ้นหลังจากยกนาฬิกาขึ้นมาดู ไปกันเถอะรอน แฮรี่ เรือนกระจกอยู่แค่นั้นเอง ถ้ารีบหน่อยก็คงทันล่ะ พูดจบเฮอร์จังก็เดินดุ่มๆนำหน้าอย่างรวดเร็ว โดยทิ้งเด็กหนุ่มสองคนไว้ข้างหลัง
เออนี่รอน ! อาการนายเป็นไงมั่ง หายรึยัง ? แฮรี่หันไปชวนเพื่อนคุยขณะเดินช้า ๆ ตามหลังเฮอร์ไมโอนี่
หายแล้ว ! มาดามพรอมฟรีย์นี่เก่งจริงๆ เมื่อวานนะฉันร้อนทั้งตัวเลยล่ะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเป็นเลย แต่นี่กินยาแป๊ปเดียวก็หายซะแล้ว แปลกจริงๆ รอนพูดอย่างตื่นเต้น นายรู้ไหม ! มันไม่ใช่แค่ร้อนอย่างเดียวนะ มันเหมือนกับลอยได้น่ะ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นด้วย ไม่รู้ว่าสเนปจะเอาไปวางยาใครอีก รอนก้มหน้ามองพื้นอย่างใช้ความคิดเลยไม่ทันสังเกตว่าเพื่อนที่เดินมาข้างๆสะดุ้งสุดตัวเมื่อชื่อที่ฝังใจตั้งแต่เมื่อคืนผ่านมาให้ได้ยิน หน้าชมพูฝาดเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง รีบกลบเกลื่อนก่อนที่เพื่อนจะจับได้ดีกว่า
วางยาน่ะเหรอ แฮรี่พูดเสียงสั่นนิดๆแต่รอนก็จับไม่ได้ นายลองคิดดูสิว่า สเนปเกลียดใครที่สุดน่ะ
เกลียดที่สุดเหรอ อืม คงเป็นนายละมั้งแฮรี่ รอนพูดแล้วหัวเราะ แฮรี่ได้แต่ยิ้มๆลางสังหรณ์แปลกๆว่ารอนจะพูดถูก
โปรดติดตามตอนต่อไป
มือใหม่เอี่ยมเลยค่ะ หนุกรึเปล่าก้อช่วยติชมมาหน่อยน้า .. [email protected] จ้า