กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกระท่อมหลังหนึ่งตั้งอยู่ในป่าลึก และมีครอบครัวๆหนึ่งอาศัยอยู่ในกระท่อมแห่งนี้ ประกอบด้วย ป๊ะป๋าเจมส์ หม่าม้าลิลี่ และหนูน้อยที่น่ารัก แฮร์รี่

หลังจากที่หม่าม้าลิลี่ทำพายเสร็จแล้ว ก็เรียกหนูน้อยแฮร์รี่เข้ามาในครัว

“แฮร์รี่ หม่าม้ามีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย”หม่าหม้าลิลี่ยิ้มอย่างอ่อนหวานชนิดที่ว่าป๊ะป๋าเจมส์ที่อยู่ห้องข้างๆเหลือบมามองทางหน้าต่างใจเต้นตุ๊บๆ ไพล่ไปคิดว่า ‘ถ้าไม่ติดแฮรี่ล่ะก็…’(จาทำอะไรเหรอตัวเอง)

หนูน้อยแฮร์รี่ยิ้มหวาน “ฮะ มีอะไรหรือฮะ”

หม่าม้าลิลี่ส่งตะกร้าพายไปให้น้องหนู “เมื่อวานคุณอาส่งอีเมล์(?)มาว่าไม่สบาย แฮร์รี่เอาพายกับไวน์ไปเยี่ยมคุณอาหน่อยนะจ๊ะ”

“ฮะ”แฮร์รี่ถือตะกร้าจะเดินออกไป แต่ลิลี่เรียกเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยว แฮร์รี่ หม่าม้าส่งผ้าคลุมสีแดงติดฮู้ดไปให้แฮร์รี่ มีปักลายสิงห์กริฟฟินดอร์อยู่ด้านหลัง

“ขอบคุณฮะ”แฮร์รี่ยิ้มให้หม่าม้าลิลี่ ก่อนที่จะวิ่งออกไปจากบ้านอย่างร่าเริง

“ลิลี่จ๋าาาาาาาาา”ป๊ะป๋าเจมส์โอบร่างของหม่าม้าลิลี่จากด้านหลัง

“หือม์”ลิลี่หันมายิ้มให้กับป๊ะป๋าเจมส์

“นะ…ไหนๆแฮร์รี่ก็ไม่อยู่บ้านแล้ว”ป๊ะป๋าเจมส์หอมแก้มใสๆของหม่าม้าลิลี่

“ก็ได้ๆ แต่ไม่ใช่ที่นี่นะ”แล้วป๊ะป๋าเจมส์ก็ตวัดร่างของหม่าม้าลิลี่ขึ้นอุ้ม และตรงเข้าห้องนอนไป…

+++++++++++++

“ลาล้า ลาลาลา…..ฮึ่มฮืม….มมมม์”หนูน้อยหมวกแดงเดินร้องเพลงไปตามทุ่งดอกไม้ โดยมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองอยู่อย่างไม่ค่อยจะประสงค์ดีซักเท่าไหร่ และสายตาอีกคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเจ้าของสายตาคู่แรกอีกที

หมาป่า….อาจจะเรียกได้ว่าอย่างงั้นมั๊ง เพราะว่านอกจากส่วนร่างกายที่เหมือนกับมนุษย์มนาปกติแล้ว ยังมีใบหูและหางสีเดียวกับเส้นผมโผล่ออกมาอีก “หึหึหึหึ” หมาป่ายกมือขึ้นปาดน้ำลาย ดวงตาสีดำที่จ้องมองร่างเล็กๆนั้นส่อแวว….ไม่น่าไว้ใจ

อีกทางด้านหนึ่ง นายพรานผู้มีผมสีน้ำตาลอ่อนและดวงตาเหลือบทองกำลังจ้องหมาป่า จับดูกริยาการกระทำ “หนอย…เจ้าหมาป่าซิริอัสมองแฮร์รี่อย่างนั้น จ้องจะกินสินะ เราต้องช่วยแฮร์รี่ให้ได้”นายพรานลูปินประกาศกับตัวเองอย่างมาดมั่น ว่าเขาจะต้องปกป้องลูกชายของเพื่อนสนิทให้ได้

หนูน้อยแฮร์รี่เดินอย่างสบายใจเฉิบโดยไม่ได้ห่วงหน้าห่วงหลังอะไรทั้งนั้น และระหว่างทางก็อู้เพราะหม่าม้าไม่ได้เตือน ในใจก็คิดจะลองไถลดูซักที (ก็หม่าม้าไม่เคยว่านี่นา เวลากลับบ้านช้า)

หมาป่าค่อยๆย่อง! ย่อง! และย่อง!เข้ามาใกล้หนูน้อยหมวกแดง ชูสองมีขึ้นหมายจะตะครุบเอาร่างเล็กๆนั้น แต่นายพรานลูปินที่จ้องมองอยู่ก่อนใช้ท่าเด้งเสารับของวากาชิมาสึ ถีบตัวเองจากต้นไม้ พุ่งตรงเข้ามายังร่างของหมาป่า และล๊อคคอคว้าลงตัวไปปะทะพสุธาหลังพุ่มไม้ของอีกฝั่งหนึ่ง

น้องหนูแฮร์รี่ได้ยินเสียงอะไรดัง “ตึง!”ต่อมีก็เหมือนกับมีอะไรผ่านหัวตัวเอง และเสียงก็ดังขึ้นอีกครั้งหลังพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามกับครั้งแรก หนูน้อยมองตาต้นเสียงตาปริบๆ ก่อนที่จะส่ายหัวและพึมพัมกับตัวเอง “กระต่างมั๊ง” แล้วหนูน้อยแฮร์รี่ก็เดินต่อไป

+++++++++++++

ย้อนกลับมาดูที่หมาป่ากับนายพรานดีกว่า

“อู๊ยยยยยยยยย”หมาป่าครางโอดโอย เมื่อมองเห็นร่างที่ทับอยู่ก็ด่ายับ “ไอ้บ้า ทับลงมาทำไมวะ แม่ง คนกำลังมีโอกาสดีๆ เดี๊ยๆ พ่อด่าลากโคตรเลย”(ปากสมกะเป็นหมาจริงๆ)

“โอยยยยย…..”นายพรานคลำหัวป้อยๆ เมื่อเห็นร่างที่ตนเองกำลังทับอยู่ก็ลุกขึ้นมาโดยเร็ว ก่อนที่จะนั่งลงไปอีกครั้งและขยุ้มคอเสื้อก่อนที่จะเขย่าอย่างแรง(หมาป่าก็ใส่เสื้อนะ ถ้าไม่ใส่เดี๋ยวใครบางคนแถวๆนี้เก็บเอาไปฝันล่ะแย่เลย)

“เจ้าหมาป่าบ้า คิดจะกินแฮร์รี่ใช่มั๊ย ฉันสังเกตมานานแล้วนะ”

“โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแอ๊กๆ”หมาป่าซิริอัสเห็นดาวขึ้นทันตา เพราะขณะที่พรานลูปินเขย่านั้นหัวเขาไปกระทบกับหินเต็มเปา มือคู่ใหญ่เอื้อมมาคว้ามือที่กำลังเขย่าเขา “หยุดได้แล้วเฟ้ย ไม่กินก็ได้แล้ววววว”

พรานลูปินหยุดเขย่าทันที ปล่อยคอเสื้อลงและหัวของหมาป่าก็กระแทกกับหินอีกครั้ง หมาป่าจึงคิดที่จะกระทืบไอ้พรานปัญญาอ่อนนี่ซักที แต่ติดอยู่ตรงที่ว่า

รอยยิ้มที่ผุดขึ้นจากริมฝีปากบางๆนั้นทำให้หมาป่าซิริอัสตะลึง ‘สวย’ ดวงตาสีทองเป็นประกาย “จริงๆนะ”

ลูปินลุกขึ้นจากร่างของซิริอัส และคอเสื้อเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับกิ่งไม้ ทำให้ตั้งแต่คอเสื้อลงมาจรดหน้าท้องขาดลงมาเป็นแนว “ว้าาาา แย่จัง เสื้อตัวนี้ตัวโปรดซะด้วย”

ซิริอัสมองคอขาวๆ ไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องเรียบราบ ในใจจึงคิดอกุศลขึ้นมาทันที “ทนไม่ไหวแล้วโว้ย”หมาป่าซิริอัสจับร่างของลูปินกดลงกับพื้นก่อนที่เจ้าตัวจะได้คิดอะไร

“เฮ้ย!!!”พรานลูปินตะโกนลั่น “ทำอะไร”

หมาป่าซิริอัสไม่ตอบ รวบข้อมือทั้งสองข้างลูปินด้วยมือข้างเดียวของตนไปพาดไว้บนศีรษะ จมูกไซ้ลำคอขาวๆ

“เฮ๊ยยยยย ไอ้บ้า ทำอะไร”ลูปินโวยวายเสียงดัง ดิ้นสุดชีวิต

มืออีกข้างของหมาป่าจอมหื่นแทรกเข้าไปใต้ผ้าลูบไล้แผ่นอกลื่นๆของลูปิน นายพรานที่ไม่สามารถสู้แรงหมาป่าได้ก็เอาแต่ตะโกน “เจ้าหมาป่า จะทำอะไร”

ปลายนิ้วซนๆของหมาป่าซิริอัสไปสะกิดเบาๆที่ยอดอกของลูปิน ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งน้อยๆ ก่อนที่ลิ้นอุ่นๆจะตวัดรัดไล้และดูดเม้มอย่างตามใจชอบ

พรานลูปินหลุดเสียงครางเบาๆออกมา คุณหมาป่าก็เลยยิ้มอย่างพึงพอใจ ‘เหอๆๆ เคลมพรานได้แล้วตู’ จากนั้นก็รุกเร้าต่ออย่างได้ใจ

มือข้างที่ละเว้นจากหน้าที่รูดเอาอาภรณ์ส่วนล่างของนายพรานโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ เพราะกำลังหลุดลอยกับปลายลิ้นที่กำลังสาละวนอยู่กับยอดออกของตัวเอง เมื่อกางเกงทั้งชั้นนอกและชั้นในหลุดออกไปเรียบร้อยแล้ว มือของเจ้าหมาป่าก็ค่อยๆไต่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาหยุดที่กลางลำตัวของนายพรานลูปิน ก่อนที่จะหยอกเย้าและเริ่มรูดขึ้นลงอย่างมันในอารมณ์

พรานลูปินบิดกายไปมาตามจังหวะของมือ เสียงครางค่อยๆดังขึ้นเรื่อย จนกระทั่งริมฝีปากของซิริอัสผละจากยอดอกลงมาประกบจุมพิศอย่างดูดดื่ม แทรกลิ้นเข้าไปตวัดไล้วนอย่างลุ่มลึกและเร่าร้อน ในขณะที่จังหวะด้านล่างค่อยๆเร่งขึ้นเรื่อยๆ

ร่างของลูปินเกร็งจนสุดตัว ก่อนที่น้ำแห่งกามรมณ์จะพุ่งทะลักออกมา พรานหนุ่มทั้งหอบกระเส่าตัวโยน สลับกับครางน้อยๆอย่างพึงอารมณ์ ดวงตาสีทองหรี่ปรือเย้ายวนจนหมาป่าซิริอัสทานทนไม่ได้

‘เผด็จศึก ฮ่าฮ่าฮ่า!’ หมาป่าซิริอัสปาดน้ำลาย แววตาส่อความหื่นเกินขนาด จากนั้นก็…

+++++++++++++

มาดูอีกทางสำหรับนู๋น้อยแฮร์รี่ดีกว่า

“เอ๋???”หนูน้อยแฮร์รี่แปลกใจเมื่อเห็นคุณอาสบายดีไม่ได้เป็นอะไรเลย

“ยินดีต้อนรับ แฮร์รี่ที่น่ารัก”มือทั้งสองตวัดร่างน้อยๆของหลานขึ้นอุ้มอย่างทะนุถนอม

“คุณอาไม่ได้ป่วยเหรอฮะ”แฮร์รี่จ้องคุณอาตาแป๋ว

“เปล่า….แค่หิว…นิดหน่อย”คุณอายิ้มน้อยๆอย่างลึกลับ

“จริงสิ”แฮร์รี่ชูตะกร้าและยิ้มแป้น “นี่ฮะ คุณแม่ฝากมาให้”

คุณอาส่ายหน้า “แต่อาไม่อยากทานนี่”

แฮร์รี่เอียงหัว “แล้วคุณอาอยากจะทานอะไรล่ะฮะ เดี๋ยวแฮร์รี่จะหามาให้”

“…..”ใบหน้าของคุณอาค่อยๆเลื่อนชิดเข้ามาเรื่อยๆกับใบหน้าของหนูน้อยแฮร์รี่ “ไม่ต้องหาหรอก แฮร์รี่ก็มีอยู่กับตัวแล้ว…”

“เอ๋”แฮร์รี่กระพริบตาปริบๆ “แฮร์รี่ไม่ได้เอาอะไรมาเลยนี่ฮะ นอกจากไวน์กับขนมปัง”

“ก็….อยู่ในมือของอาแล้วไง…”

(เหอะๆๆ ขออภัยสาวกโลลิค่อน ตัดฉากๆ)

++++++++++++

“ลิลี่จ๋า…”เจมส์พลิกตัว

“หือม์”ลิลี่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขระคนเหนื่อยอ่อน

“แฮร์รี่…เมื่อตอนบ่ายแฮร์รี่ออกไปเยี่ยมใครเหรอ”เจมส์เริ่มไต่มือบนขาอ่อนของลิลี่

“คิกๆ อย่าน่าเจมส์…ฉันยังง่วงอยู่เลย”

“คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะ”ว่าพลางมือก็ซุกซนไปทั่ว

“ก็เพื่อนคุณเค้าส่งเมลล์มาบอกว่าไม่สบายน่ะ เซอเวรัสไงคะ”

“หา..ว่าไงนะ”เจมส์ตาเหลือก

“ทำไมเหรอคะ”

“โธ่…เมียฉัน”เจมส์พึมพัมเบาๆกับตัวเอง “ส่งเนื้อเข้าปากเสือซะแหล่ว ป่านนี้จะเหลือมั๊ยเนี่ย แฮร์รี่ลูกพ่อ..”

The End