Let's me die in your embrace
By...T&C

Part2

มันเป็นลายมือของ-ซิริอัส-อย่างแน่นอน!! ลายมือที่แฮร์รี่คุ้นเคยและรอคอยมันมาเสมอ เขาค่อยๆแกะซองออก เอากระดาษข้างในออกมาอ่าน
ถึง แฮร์รี่
เที่ยงคืนของวันนี้ฉันจะไปพบที่เตาผิงในห้องนั่งเล่นรวมของบ้านกริฟฟินดอร์
ซิริอัส

แฮร์รี่หรี่ตามองจดหมายในมือ ก่อนที่ทอดมองออกไปบนท้องฟ้าสีมืด ร่างของเฮ็ดวิกเป็นเงาจางหายลับไปกับฟากฟ้ายามราตรี .....
เสียงกรนของรอนดังก้องสะท้อนไปมาในหูของแฮร์รี่ เขาไม่มีความรู้สึกง่วงเลยซักนิด ความกังวลบางอย่างอัดแน่นในอก
ใบหน้าขาวซีดของสเนปและแผ่นหลังที่เหวอะไปด้วยรอยแผลหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ ไม่ว่าเขาจะพยายามคิดเรื่องอื่นและปัดมันออกไปจากหันเพียงใด
'นี่เราเป็นห่วงสเนปหรือเนี่ย'แฮร์รี่อุทานลั่นในใจ ก่อนที่จะสะบัดหน้า 'ไม่ใช่ เราไม่อยากให้ซิริอัสเป็นคนทำรอยแผลพวกนั้นต่างหาก'
มันเป็นสิ่งที่เขารับไม่ได้ แฮร์รี่หรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด หันไปมองนาฬิกา ยังคงเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด เขารู้สึกไม่สบายใจเลย หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะหนักๆอย่างเหนื่อยอ่อน สมองปั่นป่วนเพราะคิดเรื่องต่างๆมากเกินไป บางที....
'ไม่ๆๆ'แฮร์รี่สะบัดหัว สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาจะไม่มีวันบอกใครเด็ดขาด!
แฮร์รี่ลุกไปหยิบผ้าคลุมล่องหนที่ถูกซ่อนไว้ก้นหีบ ตวัดขึ้นคลุมตัว หยิบไม้กายสิทธิ์เหน็บเอว ก่อนที่จะเดินอย่างเงียบเชียบไปยังหน้ารูปภาพแห่งหนึ่ง เอื้อมมือไปเกาลูกแพร์ และภาพนั้นก็เปิดออก เขาเดินเข้ามาในโรงครัวของฮอกวอตส์ ก่อนที่จะตวัดผ้าคลุมออก

ด๊อบบี้ เอลฟ์ประจำบ้านที่เคยก่อเรื่องวุ่นวายหันมามองเขาตาโต "แฮร์รี่ พอตเตอร์"มันตะโกนเสียงลั่น
ร่างตลกๆในปลอกกาหุ้มน้ำชาแปลกๆวิ่งเข้าคว้าเอวเขาไว้ "แฮร์รี่ พอตเตอร์ จริงๆด้วย"

"หวัดดี ด๊อบบี้"แฮร์รี่ยิ้มให้ด๊อบบี้อย่างเศร้าๆ
"แล้ววีซี่ของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่มาด้วยเหรอครับ"

"รอนหลับน่ะ ฉันหิว อยากได้อะไรกินหน่อยน่ะ" เอลฟ์ประจำบ้านหลายตัวแบกถาดเงินเข้ามา (พวกมันไม่เกลียดเขาแล้ว)

"ฮะๆ ขอหมดได้มั๊ย กำลังหิวมากๆน่ะ"แฮร์รี่ถอดโค้ทออก ก่อนที่จะกวาดอาหารทั้งหมดลงไป
และผูกจนกลายเป็นห่อผ้า แต่ก็หยิบชิ้นนึงขึ้นมาชิม "อร่อยมากๆเลยล่ะ พวกคุณฝีมือไม่ตกเลย" เอลฟ์ประจำบ้านโค้งให้ด้วยความนอบน้อมรับคำชม
"ขอตัวก่อนนะ"แฮร์รี่ตวัดผ้าคลุมล่องหนขึ้นคลุมตัว ก่อนที่จะเดินออกไป
ลมกรรโชกมาวูบนึง แฮร์รี่ที่เดินตามระเบียบห่อตัว เอาอีกมือที่ไม่ได้ถือห่อผ้าห่อใหญ่ยึดผ้าคลุมล่องหนไว้เพื่อไม่ให้ปลิว เดินลิ่วเข้าไปในห้องนั่งเล่นรวม เขาเข้ามาได้พอดีก่อนเวลา
ไฟในเตาผิงที่สว่างโชติช่วงตลอดนั้นให้ความอบอุ่นกว่าด้านนอกมาก แฮร์รี่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นุ่มๆทรงกลมหน้าเตาผิง มองเปลวไฟส่ายระริก ก่อนที่จะชะงักนิดนึงเมื่อใบหน้าของซิริอัสโผล่พรวดขึ้นมา "แฮร์รี่"
"ซิริอัส"แฮร์รี่พยายามก้มเข้าไปให้ใกล้เตาผิงมากที่สุด "ผมจะไปพบคุณได้มั๊ย คุณกำลังอยู่ไหนฮะ"

แฮร์รี่ยิ้มน้อยๆ "ซิริอัส ผมไว้ใจและรักคุณมากที่สุด ได้โปรดเถอะ อย่าทำให้ผมต้องผิดหวังในตัวของคุณเลย"น้ำเสียงข้างท้ายของแฮร์รี่สั่นเครือเหมือนกับจะร้องไห้ ทำให้ซิริอัสตกใจ ทั้งในถ้อยคำและท่าที "แฮร์รี่...ฉัน..." แฮร์รี่ลุกขึ้น
"ไปก่อนนะฮะ หวังว่าผมคงจะได้เจอคุณอีก"แฮร์รี่ตวัดผ้าคลุมล่องหนปกปิดร่างตนเอง ก่อนที่ประตูจะเปิดออกและมีเสียงฝีเท้าดังผ่านไป
ซิริอัสจ้องมองความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะหรี่ตาลงครุ่นคิดอะไรบางอย่าง...

+++++++++++++++++

ดวงตาสีดำเปิดออกอย่างมึนงง ทั่วทั้องห้องมีเพียงแสงสลัวๆจากแสงแดดที่ส่องลอดผ่านมาเท่านั้น
ร่างผอมขยับตัวลุกกขึ้น ความเจ็บที่หลังหายไปแล้วแต่ยังคงเหลืออาการปวดเมื่อยตามร่างกายอยู่บ้าง สเนปขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แผลของเขาไม่น่าจะหายเร็วขนาดนี้ ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย เขาลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ
ไม้กายสิทธิ์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวยังคงอยู่ที่เดิม แต่เสื้อคลุมและเสื้อถูกถอดออกไปกองทิ้งไว้ข้างเตียง ไฟในเตาผิดยังคงลุกโรจน์ทั้งๆที่น่าจะดับไปแล้ว ผ้าปูที่นอนและเสื้อที่เปื้อนเลือดดูไม่ค่อยโสภาซักเท่าไหร่ ถ้าเรียกเอลฟ์มาจัดการ... ไม่! เขาไม่ต้องการให้มีใครรู้เรื่องนี้ ถึงแม้แต่กับเอลฟ์ประจำบ้านที่หุบปากได้สนิทที่สุดก็เถอะ
สเนปหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาโบกร่ายคาถา
รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนและเสื้อของเขาหายไป เตียงจัดตัวเองจนกระทั่งเรียบร้อยดี แต่แล้วขาของสเนปก็ไปสะดุดกองเสื้อคลุมที่อยู่บนพื้น มืออันผอมบางหยิบขึ้นมาดู ก่อนที่จะสบถเมื่อเห็นตัวอักษรที่ปักอยู่บนเสื้อคลุม 'H.Potter'
สเนปขยุ้มเสื้อคลุมสีดำที่เปื้อนเลือดแน่น 'พอตเตอร์..เจ้าเด็กจอมจุ้มจ้าน' เขาเขวี้ยงเสื้อคลุมนั้นลงบนพื้น ก่อนที่จะเดินไป แต่แล้วดวงตาสีดำเย็นชาก็เหลือบไปที่กองเสื้อคลุมบนพื้นอีกครั้ง

แฮร์รี่เอามือเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำของตนเอง ก่อนที่จะจะใช้มือซ้ายหยิบขวดแชมพู สเนปที่กำลังจะหยิบพอดีจึงประจัญหน้ากันอย่างมิได้นัดหมาย
ใบหน้าของคนที่เขาไม่อยากนึกถึงที่สุดผุดขึ้นมาในสมองทันที จู่ๆความคิดบางอย่างก็แล่นขึ้นในหัวของเขา 'แบล็ค...แกหวงเจ้าพ่อลูกตระกูลพอตเตอร์มากนักใช่มั๊ย...หึ'
"จะสระผมรึ"สเนปถามขึ้นด้วยเสียงเรียบๆเช่นเดิม
แฮร์รี่พยักหน้า 'แล้วยุ่งอารายด้วยฟะ'
"มา...ฉันสระให้"รอยยิ้มเล็กๆอย่างเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงริมฝีปากบางเฉียบของสเนป แต่ทว่าแฮร์รี่ไม่ทันเห็นเพราะช๊อคกับคำพูดเมื่อครู่ 'โอ้ พระเจ้าช่วย นี่เราหูฝาดไปรึเปล่าเนี่ย'แฮร์รี่ตะโกนอย่างงงๆในใจ
เปอร์เซนต์ที่สเนปจะสระผมให้เขามันมีมากพอๆกับได้เห็นศจ.มักกอลนากัลใส่ชุดระบำชาวเกาะเต้นฮูล่าฮูล่าดานซ์ในห้องเรียน
"ถ้าใช้มือข้างเดียวไม่ถนัดใช่มั๊ย"สเนปบอกเสียงเบา
แฮร์รี่คิดว่าการที่สเนปถูกล่ามกับเขาเอาไว้คงทำให้ประสาทเสียเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ "เอ่อ...."
สเนปใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้ตัวเตี้ย (แบบห้องอาบน้ำญี่ปุ่นน่ะ)จากข้างกำแพงมาสองตัว จากนั้นก็กดไหล่แฮร์รี่ให้นั่งลงกับเก้าอี้ ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างหลังเด็กชาย
แฮร์รี่กลืนน้ำลายดังเอื๊อก 'เอาวะ เป็นไงเป็นกัน' เขาหลับตาปี๋รอรับกรรมอย่างเสียไม่ได้ ภาพตัวบีเวอร์ใช้ฟันเฉาะหัวของเขาถี่ๆปรากฏขึ้นมาในสมองทันที (ทำไม?)
สเนปค่อยๆเทของเหลวสีชมพูไข่มุกลงบนเส้นผมสีดำของแฮร์รี่ ก่อนที่จะสระให้อย่างเบามือทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกใจและค่อยๆเคลิบเคลิ้มไปตามสัมผัสของมือที่นุ่มนวลนั่น
แฮร์รี่รู้สึกตัวอีกทีเมื่อน้ำอุ่นๆรดบนหัวของเขา 'โอ้ มายก๊อด!'แฮร์รี่รู้สึกผิดทันทีที่ดันไปเพลิดเพลินกับการสระผมให้ของสเนป
เด็กหนุ่มมีความรู้สึกเดียวกับเทวดาที่ทรยศพระเจ้าไปเข้าสู่อ้อมกอดของซาตาน
"คราวนี้เธอสระผมให้ฉัน"สเนปพูดก่อนที่จะหันหลังให้กับแฮร์รี่ ทำเอาแฮร์รี่ช๊อคไปอีกครั้ง แต่จะปฏิเสธก็ไม่ได้ด้วยเพราะว่าสเนปก็สระผมให้เขาก่อน
แฮร์รี่เทแชมพูลงบนผมของสเนป ก่อนที่จะลงมือสระอย่างกล้าๆกลัวๆและเบามือที่สุด เขารู้สึกแปลกใจว่าผมที่ชุ่มไปด้วยน้ำมันของสเนปนั้นนุ่มนิ่มมือดีจัง
ขณะที่มือสระผมให้สเนป ดวงตาของแฮร์รี่ก็เผลอมองไปที่ลำคอเรียวขาว ก่อนที่จะไล่มายังไหล่มนที่ไม่ค่อยกว้างนักเหมือนผู้ชายทั่วไป แผลที่แผ่นหลังของสเนปหายสนิทดีแล้วทำให้หลังขาวๆนั่นชวนมองนัก
เด็กหนุ่มแอบกลืนน้ำลายเอื๊อก (คราวนี้เพราะอะไรไม่บอก)เขาพยายามห้ามสายตาไม่ให้มองชะโงกไปยังด้านหน้า ในใจก็ตะโกนดังๆด่าตัวเอง 'แฮร์รี่ นายจะบ้าไปแล้วเหรอ นี่มันสเนปนะ แล้วก็เป็นผู้ชาย อย่าไปถ้ำมองเขาสิ!! โว๊ย!'
แฮร์รี่ตัดสินใจล้างแชมพูออกจากผมสีดำที่ยาวระบ่าของสเนปเพื่อให้การสระผมนี้จบลง และหยุดตัวเองที่กำลังฟุ้นซ่านเรื่องงี่เง่า
เขาพยายามเบี่ยงสายตาจากผมสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำนั้นแนบกับต้นคอขาวๆทำให้ดูเซ็กซี่นิดๆ
ทั้งสองหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอว ก่อนที่สเนปจะเดินไปยังขอบอ่าง และถอดผ้าเช็ดตัวทิ้งไว้ในชั้นของรถเข็น

+++++++++++++++++

น้ำอุ่นๆกับไอสีขาวที่คละคลุ้งทำให้แฮร์รี่รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน แฮร์รี่ประหลาดใจกับใบหน้าที่ดูผ่อนคลายไม่เคร่งเครียดของสเนป ดวงตาสีดำนั่นหลับพริ้ม ส่วนหัวเอนพิงกับขอบอ่าง
'ทำหน้าอย่างงี้ก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ'เขาแอบคิดในใจ พยายามหยุดสายตาไว้ที่ใบหน้าเท่านั้นไม่ให้มองต่ำลงมายังแผ่นอกขาวๆ ยอดอกสีแดงเพราะน้ำที่อุ่นจัด หน้าท้องแบนราบ และขาเรียวขาที่ยกชันขึ้นมา
ดวงตาของสเนปเปิดขึ้นมาและมองไปยังเด็กหนุ่ม แฮร์รี่รีบตวัดสายตาไปทางอื่นทันทีเพราะไม่อยากให้สเนปรู้ว่าตัวเองแอบเหล่และคิดไปไหนต่อไหน
"เธอคงจะแปลกใจสินะ ว่าใครเป็นคนทำให้หลังของฉันเป็นแบบนี้"สเนปพูดเสียงเรียบ
แฮร์รี่ไม่ตอบ หรุบดวงตาลงต่ำ
"คงรู้แล้วสินะ"
แฮร์รี่รีบหันหน้ามาทันที "ไม่นะ ซิริอัสไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน"ก่อนที่จะใช้มือปิดปากตนเองเพราะสำนึกได้ว่าพูดอะไรออกไป
"หึ"สเนปแค่นเสียงในลำคอ "ไงล่ะ ยังภูมิใจในตัวพ่อทูนหัวของเธออีกมั๊ย"
แฮร์รี่เบือนหน้าไปอีกทาง 'ทำไม...ทำไมซิริอัสถึงต้องทำอย่างนั้น' เขารู้สึกแย่มากๆ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชอบสเนปซักเท่าไหร่ก็เถอะ
"รู้มั๊ย ว่าเขาทำอะไรฉันไว้บ้าง"
"ผม....ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่หลังของอ.คงจะเจ็บมาก"แฮร์รี่ตอบเสียงค่อย
"อยากรู้มั๊ย ว่านอกจากแผลบนหลังของฉัน เขาได้ทำอะไรไว้อีก"
แฮร์รี่หันมาอย่างงงๆ "เอ๋?อะไรหรือฮะ"
ดวงตาของสเนปจ้องมายังแฮร์รี่ "ไม่รู้สินะ งั้นฉันจะแสดงให้เธอดูเอง!"
แฮร์รี่เบิกตาโพลงเมื่อริมฝีปากของสเนปโฉบลงมาประทับกับริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็ว!!!!!!!!

+++++++++++++++++

ดวงตาของแฮร์รี่เบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆริมฝีปากของสเนป เซเวอร์รัสประกบลงมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลิ้นอุ่นๆจะแทรกผ่านริมฝีปากนุ่มนิ่มเข้าไปตวัดซอกไซ้ ไล้เลีย ลิ้มรสภายในปากของอีกฝ่ายอย่างล้ำลึก เร่าร้อน และรุนแรง
มือเรียวผอมบางเลื้อยไปทั่วร่างเล็กๆเหมือนดั่งงู ริมฝีปากเลื่อนลงต่ำโดยระกับผิวเนื้อนุ่มนิ่มหอมกรุ่นไปตลอดทาง จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ยอดอกสีชมพูอ่อน ใช้ลิ้นตวัดเป็นวงกลมอย่างช้าๆก่อนที่จะดูดเม้มเบาๆ
แฮร์รี่แทบจะละลายไปกับรสสัมผัสที่สเนปมอบให้ ทรมานและแสนหวานแทบจะเจียนตาย เลือดสูบฉีดแรงไหลเร็วไปทั่วร่าง ปลายเท้าและปลายนิ้วมือซ่านไปด้วยความเสียวจนต้องเกร็งตัว น้ำอุ่นจัดไม่สามารถเทียบได้กับมือและริมฝีปากที่ร้อนดังไฟของสเนปได้เลย
สเนปยิ้มนิดๆที่มุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นดวงตาสีเขียวมรกตพลุ่งพล่านไปด้วยราคะ หยาดเยิ้มเหมือนหนึ่งจะชวนเชิญ
เสียงครางแผ่วๆที่ลอดออกมาจากเรียวปากนั้นฟังคล้ายเสียงกรีดร้องว่า 'ได้โปรด...อย่าหยุด ทำฉันสิ ทำให้มากกว่านี้'
แฮร์รี่ยื่นมือไปแตะเบาๆที่ใบหน้าของชายหนุ่ม ไล้นิ้วโป้งตามแนวของเรียวปากบางเฉียบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำที่น่าหลงใหล
สเนปปล่อยให้แฮร์รี่ลูปไล้ใบหน้าของเขาตามอำเภอใจ มือเรียวเลื่อนไปสะกิดเบาๆที่อวัยวะเบื้องล่างของเด็กหนุ่ม ท่อนเนื้อที่อยู่ระหว่างขาดีดตัวขึ้นมาทันทีเมื่อชายหนุ่มคลึงเคล้น
"อืม......อือ..อ๊ะ..อาาา ได้โปรด..ด เร็ว เร็วกว่านี้"แฮร์รี่ช้อนตามองใบหน้าของสเนป เค้นเสียงวิงวอน
สเนปใช้มือที่ถูกล่ามติดกับแฮร์รี่ช้อนร่างเล็กขึ้นไปบนขอบอ่าง ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้นกว่าเดิม
ร่างเล็กแทบหลอมละลายไปกับการกระทำของอีกฝ่าย ร้อนระอุและเสียวซ่านไปทุกรูขุมขน ดวงตาสีเขียวมรกตหรี่ปรืออย่างพึงพอใจ ปากสีชมพูนุ่มนิ่มสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ ใบหน้าของเด็กหนุ่มอาบไปด้วยความเพลิดเพลินในราคะตัณหา และจู่ๆก็เหมือนโดนฉุดลงมาจากสวรรค์
แฮร์รี่ที่หลุดจากความเคลิบเคลิ้มอันแสนหวานเบิกตาโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย
สเนปโน้มหน้ามากระซิบเบาๆที่ข้างหูของแฮร์รี่ "ทำสิ...ทำตัวเองให้ฉันดู"
อุณหภูมิที่ร้อนฉ่าของแฮร์รี่ยิ่งเดือดจัดเข้าไปอีก อารมณ์สุขสมจากหายไปราวกับความฝันเพียงชั่วครู่ เหลือแต่ความปวดร้าว อึดอัด ทรมานจนร่างเจียนระเบิด
แฮร์รี่หลุบตาลงต่ำก่อนจะค่อยๆใช้มือซ้ายสัมผัสเบาๆที่อวัยวะแข็งขืนและลุกโชนของตนอย่างเขินอายในสายตาของอีกฝ่าย
มือเล็กๆเคล้นคลึงตนเองก่อนจะค่อยๆรูดมือไปตามความยาวของท่อนเนื้อที่ลุกชัน เขารู้สึกได้ว่าช่องท้องของตนนั้นปั่นป่วนเพียงใด แฮร์รี่ค่อยๆเร่งมือเร็วขึ้นเรื่อยๆ หูของเขาอื้ออึงไปหมดโดยไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงครางของตนว่าแสนหวานและยั่วเย้าคนที่ได้ฟังแค่ไหน
เสียงครางกระเส่าสลับกับหอบหนักๆถี่ขึ้นตามความเร่าร้อนของจังหวะอารมณ์อันแสนรัญจวน ก่อนที่จะได้รับการปลดปล่อยเมื่อทะยานขึ้นถึงจุดสูงสุด
แฮร์รี่ทรุดฮวบลงพิงกับบ่าของสเนปอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงครางแผ่วเบาอย่างสุขสมดังขึ้นและตามด้วยเสียงหอบหนักๆจากการกระทำเมื่อครู่
สเนปดันตัวแฮร์รี่ให้นอนลงกับพื้นก่อนที่ตัวเองจะตวัดขาขึ้นจากอ่าง "พ่อทูนหัวของเธอน่ะโหดร้ายกับฉันมากกว่านี้เยอะนะ"
แฮร์รี่เบิกตาโพลง อ้าปากค้างด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆท่อนเนื้อขนาดค่อนข้างใหญ่ถูกดันเข้ามาในตัวจนสุด ความอึดอัดและเจ็บปวดพล่านทั่วบริเวณสะโพก ก่อนที่จะแล่นเป็นริ้วขึ้นทั่วตัวเมื่อสเนปขยับเพียงเล็กน้อย
"หึ...ที่ฉันเจ็บน่ะ มากกว่านี้หลายเท่านะ แต่เอาเถอะ ในเมื่อเธอทำตัวน่ารัก ฉันจะอ่อนโยนให้ก็แล้วกัน"
แฮร์รี่สะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อสเนปเคลื่อนไหวกายเบาๆ แต่ก็ต้องครางออกมาเมื่อมือของอีกฝ่ายโอบรอบอวัยวะกลางตัวของเขา เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกยังไงระหว่างความเจ็บที่เริ่มจะน้อยลงปะปนกับความเร่าร้อนที่ระเริงเร้าอยู่ในตัว
"อืม...."สเนปครางออกมาอย่างพึงพอใจ ความคับแคบที่โอบรัดร่างของเขาอยู่นั้นช่างแนบแน่นและปลุกอารมณ์ให้พรึงเพริด
"น่ารักมาก..ไม่เจ็บแล้วใช่มั๊ย"
แฮร์รี่ตอบคำถามของสเนปด้วยเสียงครางที่ลอดออกมาจากปาก ความเจ็บปวดและอึดอัดเปลี่ยนและความซาบซ่านและเร้าอารมณ์อย่างที่สุด สเนปเคลื่อนไหวอย่างช้าๆและอ่อนโยนให้เด็กหนุ่มมากที่สุด แต่แฮร์รี่เริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย ร่างกายของเขาต้องการมากกว่านี้ อยากสัมผัสอีกฝ่ายให้มากกว่านี้
ร่างเล็กเริ่มเคลื่อนไหวให้สอดคล้องกับจังหวะของมือข้างหน้าและร่างที่โถมตัวอยู่ด้านหลังตามอารมณ์ปรารถนาที่เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ "อา..า เร็วขึ้นกว่านี้สิ เร็วกว่านี้"
สเนปเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น กระแทกตัวให้หนักกว่าที่เคยจนร่างของเขาเข้าไปสุดทาง เสียงครางของเขาดังประสานกับเสียงครางของร่างที่อยู่ข้างใต้
แฮร์รี่เบียดตัวให้แผ่นหลังเสียดสีกับอกของอีกฝ่าย ร่างของเด็กหนุ่มสั่นระริกจากสัมผัสที่โลมเล้าและสัมผัสที่ได้จากสเนปเมื่อร่างของชายหนุ่มเสียดสีกับช่องทางที่คับแคบ เสียงกรีดร้องอย่างสุขสมดังขึ้นเมื่ออารมณ์ดำเนินถึงสุดทางของทั้งสอง
แฮร์รี่นอนลงกับพื้นโดยมีร่างของสเนปทับอยู่โดยที่ชายหนุ่มไม่ได้ถอนตัวออก เมื่อเสียงหอบค่อยๆเบาลงแล้วสเนปจึงพลิกตัวของแฮร์รี่ขึ้นมาด้านบนให้นั่งทับตนเอง
"เคลื่อนไหวสิ เด็กน้อยที่น่ารัก"สเนปกระซิบเสียงแผ่ว
แฮร์รี่ค่อยๆขยับกายเบาๆ ทันทีที่เริ่มเคลื่อนไหวนั้นอารมณ์ที่เพิ่งได้รับการปลดปล่อยกลับหวนมาอีกครั้ง จังหวะของการเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อยๆและยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีกเมื่อร่างที่อยู่ข้างใต้ขยับกายรับประสานกัน จนกระทั่งเป็นความเร็วและร้อนแรงจนแทบทำให้ทั้งคู่บ้าคลั่งด้วยความสุขสม ความรุ่มร้อนที่แผดเผาไม่มีใครสามารถหยุดมันได้อีกแล้ว ทั้งสองฝ่ายจึงปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามความพลุ่งพล่านที่เอ่อล้น
ร่างของแฮร์รี่สั่นระริกแต่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะที่ต่อเนื่องกัน หัวของเขาหมุนติ้วคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป เด็กหนุ่มก้มตัวลงจูบชายหนุ่ม แทรกลิ้นเข้าไปเล่นกับลิ้นที่ชำนาญของอีกฝ่าย ก่อนที่ความบ้าคลั่งจะทะลักทลายลงอีกครา....

+++++++++++++++++

"อุ๊ย! นั่นไง"เสียงหึ่งๆดังไปทั่วบริเวณห้องโถงเมื่อร่างทั้งสองร่างปรากฏขึ้น
"จริงๆด้วยอ่ะ"
แฮร์รี่รู้สึกแย่กับสายตาที่มองมา ถึงแม้ว่าปกติจะถูกจ้องมองบ่อยๆก็เถอะ เขาคิดว่าถ้าถูกเพ่งเล็งมากกว่านี้เขาคงได้ขึ้นบัญชีสัตว์สงวนแน่ๆ
"อุ๊บส์!"แฮร์รี่ผวาหาที่เกาะ จู่ๆสะโพกของเขาก็รู้สึกปวดแปล๊บขึ้นมาจนแทบทรงตัวไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน......
แล้วเสียงฮือฮาก็ยิ่งดังขึ้นไปอีก
'เอ๋?'เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกใจ แต่แล้วก็ตรัสรู้ได้ว่าทำไมเสียงฮือฮาถึงได้ดังขึ้นขนาดนั้น เขาเกาะเอวสเนป ไม่ใช่สิ เขา 'กอด' สเนปอยู่ต่างหาก
แฮร์รี่รีบดีดตัวออกห่างสเนปทันที แต่ด้วยความที่มือถูกคล้องกุญแจอยู่กับสเนป ทำให้เขาโดนแรงดีดจากโซ่ที่ถูกดึงจนสุดมือ
ร่างของเด็กหนุ่มคะมำทางข้างหน้าอย่างรวดเร็ว (จิ้นภาพออกมั๊ย)
"เหวอออออออออ!"แฮร์รี่หลับตาปี๋ 'ไม่นะ หน้าแหกแน่เรา'
แต่แล้ว...อะไรบางอย่างก็ดึงตัวเขาไว้ไม่ให้หน้าทิ่มสู่พื้น
"ระวังหน่อย"เสียงเย็นเรียบเหมือนเช่นเคยดังขึ้น
แฮร์รี่รีบทรงตัวก่อนที่จะมองไปยังมือเรียวบางที่โอบไหล่ของเขาอยู่
"อ่า...ขอบคุณครับ"แฮร์รี่พูดเสียงเบาเหมือนกำลังกระซิบกับยุงที่บินผ่าน
สเนปพยักหน้าและปล่อยมือออกจากหัวไหล่ของเขา แน่นอนว่าทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเลยซักนิด ว่าการกระทำของตนเองเมื่อครู่สร้างความตื่นตกใจ+แปลกใจ ให้คนรอบข้างแค่ไหน
แฮร์รี่มองไปทางอ.ที่นั่งอยู่บนโต๊ะอย่างพร้อมหน้า อ.ทุกท่านมีสีหน้าประหลาดใจมากๆ (ยกเว้นศจ.บินส์)
ศจ.มักกอนนากัลบ่นพึมพัมอะไรซักอย่างก่อนที่จะหันไปกระซิบกับดับเบิลดอร์ ชายแก่หัวเราะเงียบๆในลำคอ ก่อนที่จะหันไปกระซิบตอบกับศจ.มักกอนนากัล
แววตาเคียดแค้นของมัลฟอยจ้องร่างทั้งสองเหมือนกับให้ทะลุไปจนถึงไหนๆ ขบเคี้ยวฟันอย่างโมโหสุดขีด "หนอย เจ้าพอตเตอร์"
แฮร์รี่ลงมือกินข้าวอย่างกระดากอาย (แน่นอนว่าใช้ได้แต่มือซ้าย) เขาจึงใช้ส้อมเพียงอย่างเดียวเพื่อจิ้มอาหารเข้าปาก
"..........ปุ๊!"ไส้กรอกอบซอสลงมานอนแอ้งแม้งอยู่บนจานของเขา แฮร์รี่เงยหน้ามองสเนปทันที
"อ่า..."เขามองร่างของชายหนุ่มสลับกับไส้กรอกอย่างงุงงง "ขอบคุณฮะ"แฮร์รี่รีบก้มหน้ากินต่อ เขาไม่รู้ว่าทำไมใบหน้าถึงร้อนผ่าวขนาดนี้

+++++++++++++++++

"เฮอร์ไมนี่..."รอนพูดเหมือนนักโบราณคดีที่ได้พบซากอารยธรรมเมื่อ 7,000 ปีก่อน
เฮอร์ไมนี่ก้มลงเก็บช้อนที่ทำตกลงไปบนพื้นแล้วหันมามองหน้ารอน
"ฉัน...ฉันเห็นสเนปตักไส้กรอกให้แฮร์รี่ ไม่สิ ฉันอาจจะตาฝาดเพราะอ่านหนังสือดึกเกินไปก็ได้.."
"ฉันคิดว่า...ไม่แฮร์รี่ก็สเนปเนี่ยแหล่ะ ที่เพี้ยนไปแล้ว"รอนครางอย่างไม่เชื่อ
"ฉันว่า...ทั้งคู่น่ะแหล่ะ"เฮอร์ไมนี่ขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ ถึงแม้ว่าสเนปจะทำดีกับแฮร์รี่ แต่มันมีอะไรตะหงิดๆที่สัญชาติญาณของผู้หญิงสามารถจะรับรู้ได้

+++++++++++++++++

"หนอยๆๆๆๆๆๆเจ้าพอตเตอร์งี่เง่า"มัลฟอยโวยวายลั่นห้องนั่งเล่นรวมของสไลธิริน มือปาดน้ำตาพลางยกรูปถ่ายขึ้นดู อิริยาบทต่างๆของชายหนุ่มหน้าตายในรูปเคลื่อนไหวเหมือนกับมองตัวจริง
"ทำไม...ทำไม๊ ทำไมอาจารย์ของเดรโกถึงไปโอบไอ้หัวฟ้าผ่านั่น เจ้าแว่นงี่เง่ามีอะไรดีตรงหนายยยยยย!!!!!!"เดรโก มัลฟอยตะโกนใส่รูป
สูดน้ำมูกดังฟืดฟาด
แครบกับกอยล์มองภาพที่มัลฟอยโวยวายอาละวาดอย่างเคยชิน
"จะถามรูปไปทำไมอะ มันตอบไม่ได้หรอกนะ"กอยล์กระพริบตาปริบๆ
"แล้วจะให้ทำไงล่ะ"มัลฟอยโวยลั่น
"เก๊าะ.................."แครบทำเสียงครุ่นคิด "ไปถามตัวจริงเลยซิ"
มัลฟอยเบิกตากว้าง "จริงด้วย!"แล้วก็ลุกพรวดขึ้นมา
"ตั้งแต่คบกับพวกนายมาฉันเพิ่งเคยเห็นพวกนายใช้สมองเป็นก็คราวนี้ล่ะ"แล้วก็วิ่งปรู๊ดไปที่ห้องของศจ.สเนปสุดที่รักทันที
แครบหันมายิ้มอย่างดีใจ "เขาชมเรารึเปล่า"
"มั๊ง"กอยล์พยักหน้าตอบงงๆ (เออ โง่ทั้งคู่เลยฟ่ะ)

+++++++++++++++++

เดรโก มัลฟอย วิ่งฉิวมายังห้องนอนของสเนปอย่างเคยชินในทิศทาง (เอ๊ะ!? me/เกาหัวแกรกๆ หนูเดรรู้ห้องนอนของป๋าได้ไง แถม...เคยชินเนี่ยนะ! ช่างเถอะ..แต่งต่อ)ก่อนที่จะย่องเท้าเหมือนตีนแมวเพราะกลัวที่อ.สุดที่รักจะตื่นมา
มือเล็กๆเปิดประตูแง้มออกมาดูลาดเลา แต่ก็ต้องหยุดหายใจเมื่อ...............
"อ๊าววววววว์ โอ๊ว อ้าาาาห์ เร็วอีกสิครับอาจา..อ๊ะ!ซี๊ดดด.. อืมม์.."
"อา...น่ารักซะจริงๆ หึหึ.. ถ้าอยากให้ฉันทำตามที่เธอต้องการ ยั่วยวนฉันสิ เด็กน้อย"
"อ๊าาาาาา อย่า..อย่าเลียตรงนั้นสิครับ อั๊ก! อื้ออ"
"ครวญครางเข้าไปสิ บอกให้ฉันได้รู้ว่าเธอมีความสุขมากขนาดไหน"
"อ๊าาห์ .. อาห์ อ๊าา!ได้โปรด..ด อย่าทรมานผม ผมต้องการคุณ...เดี๋ยวนี้"
หนูน้อยเดรโกเบิกตาค้าง 'อุ๊!พระเจ้าช่วย ไม่น่า..................ไม่.........ไม่...น่.....าาาาาาาาา อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก' เดรโกแหกปากลั่นในใจ เขาไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆได้เลย เหมือนกับถูกขนมปังก้อนใหญ่ยัดอยู่ในปาก
"อืมมมมมม์ ฉันชอบเธอมากที่สุดนะ เด็กดี อาาา" จนกระทั่งเสียงครางกระเส่าของอ.สุดที่รักลอดเข้ามาในโสตอีกครั้ง 'อะไรกัน ชอบมากที่สุด ไม่นะ!'
"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!"มัลฟอยใช้ตี_ยันประตูอย่างแรง (ใช้มือผลักแรงไม่สะใจเขาล่ะเออ)
"อ.ทำอย่างงี้กับเดรโกไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!"
ทั้งสองร่างที่กำลังพัวพันรันตูกันอยู่บนเตียงหันขวับมาทางต้นเสียงอย่างตกตะลึง
"เดรโก!?"สเนปอุทานอย่างตกใจ เมื่อเห็นศิษย์รักน้ำตาคลอเบ้าอยู่หน้าประตู (ห้องของสเนปในเรื่องนี้จะเป็นแบบเปิดประตูปุ๊ปเห็นทุกส่วนสัด )
"อ.."แฮร์รี่พูดอะไรไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้างเพราะในชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่ามัลฟอยนั้นจะอาจหาญเข้าห้องของสเนปยามวิกาลและเขาก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาทำ... กับสเนปและให้มัลฟอยเห็น
"ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง อ.ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้!!!!!!!!! ทั้งๆที่อ.เคยบอกว่าเดรโกเป็นเด็กดีน่ารักที่สุด อ.ชอบเดรโกมากที่สุด อ.ไม่มีวันชอบไอ้เด็กผมยุ่งหัวฟ้าผ่าอย่างงี้ร๊อกกกกกกกกก!"เดรโกเต้นเร่าๆกระทืบเท้าตึงตังเหมือนดั่งจังหวะตอกเข็มของปรินท์เตอร์รุ่นเน้นความเร็ว
มัลฟอยหอบแฮ่กๆเพราะดิ้นมากเกิน สเนปที่คร่อมแฮร์รี่อยู่หันหน้ามาหามัลฟอย ส่วนแฮร์รี่ที่อยู่ใต้ร่างของสเนปก็หันมามองมัลฟอยเป็นตาเดียวเช่นกัน บรรยากาศมาคุเริ่มแพร่กระจายไปทั่วบริเวณห้อง
สเนปกัดริมฝีปากครุ่นคิดบางอย่างในใจ แต่แล้วก็............
มือเรียวขาวยกขึ้นกวักเรียกร่างที่อยู่หน้าประตู"เดรโก...ฉันคิดว่าพอตเตอร์คงไม่ว่าอะไร ถ้าเธอจะมาร่วมวงด้วย"

To B ContinuE

แนะนำติชมได้ที่ [email protected] หรือ [email protected] นะคะ