"โธ่เอ๊ย!! แฮร์รี่ นายไม่ได้เป็นจริงเป็นจังกับเนื้อเพลงนั่นใช่ไหม" เด็กหนุ่มผมแดงพูดขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่ระอาปนขบขัน

"แต่เนื้อเพลง..." เด็กหนุ่มตัวเล็กกว่า ซึ่งมีจุดเด่นตรงแผลเป็นรูปสายฟ้าที่หน้าผาก เอ่ยขึ้นแย้ง

"นั่นมันก็เพื่อ ให้นายกลับมาตามกำหนดเวลาเท่านั้น ดัมเบิลดอร์ไม่ปล่อยให้ใครต้องตายหรอก แล้วเป็นไง มันก็ทำให้นายก็เกือบตายเพราะนายมัวแต่ช่วยคนอื่นๆที่ใต้น้ำนั่น"

รอนพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพร้อมกับเสยผมที่เปียกน้ำของแฮร์รี่ออกจากหน้าผากกลมมนนั่น แต่แฮร์รี่รู้สึกฉุนที่รอนพูดเหมือนการกระทำของเขาเป็นเรื่องโง่เขลา จึงปัดมือของรอนออกอย่างไม่สบอารมณ์นัก

"ช่างฉัน ฉันจะเป็นยังไงก็เรื่องของฉัน" พูดจบแฮรี่ก็ทำท่าจะเดินหลีกไป แต่เฟลอร์ เดอลากูร์ ก็เดินเข้ามาหาทั้งคู่เสียก่อน

"เธอช่วยน้องสาวของฉันไว้ ทั้งที่ไม่ใช่ตัวประกันของเธอเลย ฉันขอบคุณมาก" พูดจบก็หอมแก้มของแฮร์รี่ ทำให้เด็กชายงงไปพักนึง เฟลอร์ยิ้มก่อนจะหันไปพูดกับรอน

"เธอก็เหมือนกัน ฉันขอบคุณมาก" แล้วก็หอมแก้มรอนหนึ่งที เด็กชายผมแดงทำตาโตแล้วหันไปมองคนข้างๆ ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนจะไม่รับรู้อะไรแล้ว เพราะดูเหมือนความโกรธจะครอบงำร่างเล็กทันทีที่เฟลอร์หอมแก้มเขา รอนทำท่าจะพูดอะไรด้วย แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็เดินข้ามาหาทั้งคู่เสียก่อน

แฮร์รี่จึงปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะคุยกับเฮอร์ไมโอนี่ และทำเป็นไม่สนใจรอนอีกเลย

......................

ที่ห้องอาหาร เฮอร์ไมโอนี่เดินมาหารอนที่กำลังทานอาหารอยู่ที่โต๊ะของกริฟฟินดอร์

"นี่รอน ฉันว่านายขึ้นไปดูแฮร์รี่หน่อยดีกว่าไหม เมื่อกี้ฉันไปเรียกให้ลงมาทานข้าวก็ไม่ยอมตอบอะไรเลย รอนนายไปตามหน่อยเหอะ " เด็กหนุ่มผมแดงวางน่องไก่ลงอย่างช้าๆ

ใช่ว่าเขาจะไม่เป็นห่วงแต่ตั้งแต่ขึ้นมาจากทะเลสาบแล้วแฮร์รี่ไม่พูดกับเขาเลย และก็ใช่ว่าเขาจะไม่พยายามง้อแต่ดูเหมือนว่าร่างเล็กนั้นจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาพูดด้วย

รอนถอนหายใจยาวหนึ่งทีแล้วก็ลุกขึ้นก่อนหันไปพูดกับเฮอร์ไมโอนี่

"ได้ ฉันจะขึ้นไปตามเขา แต่ไม่รับรองว่าจะลงมากินข้าวด้วยหรือป่าวนะ" รอนถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนพึมพำกับตัวเอง

"เฮ้อ!!ทำไมถึงได้ขี้งอนนักนะ"

.........................................................................

รอนก้าวช้าๆมาตามบันไดที่ทอดไปจนถึงหอนอนของกริฟฟินดอร์ เขารู้ว่าถึงจะรีบไปก็ไม่มีผลอะไรต่อคนที่อยู่ในห้องมากนัก ยังไงซะเขาก็ต้องใช้เวลาง้ออีกนานอยู่ดี เด็กหนุ่มถอนหายใจแรงๆอีกครั้งเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องที่ได้ยินเสียงสะอื้นออกมาพร้อมกับเสียง...

" ฮือ~~~ เจ้ารอนบ้า บ้า บ้า บ้า คนบ้า" รอนอมยิ้มเล็กน้อย

"ก็ยังดีที่หมอนี่งอน ถ้าไม่งอนก็แสดงว่าคงเลิกสนใจฉันแล้วล่ะมั้ง" เด็กหนุ่มพึมพำเบาๆ

รอนค่อยๆเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้คนที่อยู่ในห้องรู้ตัว ภาพที่เห็นหลังจากเปิดประตูเข้าไปนั้นก็คือแฮร์รี่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง ร่างเล็กกระตุกสั่นไปตามแรงสะอื้น

" ฮือ~~~ เจ้ารอนบ้า บ้า บ้า บ้า คนบ้า" แฮร์รี่ตะโกนออกมาด้วยความโมโหและน้อยใจโดยไม่รู้ว่าเจ้าของชื่อเดินเข้ามาในห้องแล้ว

"ฮือ~~~ จะไม่ดีด้วยอีกแล้ว ฮือ ๆๆ คนบ้า คนเค้าเป็นห่วงยังจะมาว่าอีก จำไว้เลยนะ จะไม่ช่วยอีกแล้ว รู้งี้ปล่อยให้จมน้ำไปเลย ฮือๆๆๆ" แฮร์รี่ยังคงพูดไปร้องไห้ไป ส่วนรอนเมื่อเห็นส่ายหัวด้วยความระอาและเอ็นดู แต่ก็ยังยืนดูอยู่ที่หน้าประตูไม่ยอมให้อีกคนรู้ว่าเขาเข้ามาแล้ว เออเนาะ เขาไม่รู้เลยนะเนี่ย ว่าแฮร์รี่จะห่วงเขามากเหมือนกัน

รอนคิดว่าเขาคงเป็นคนที่คิดไปเองฝ่ายเดียวเสียอีก ตั้งแต่รู้ว่าแฮร์รี่เป็นตัวแทนของฮอกวอตส์ ความรู้สึกแรกที่เข้ามาเป็นความรู้สึกที่เขาบอกไม่ถูก แต่ที่แน่ๆเขารู้สึกโกรธโดยไม่รู้สาเหตุ

คนอื่นๆอาจจะคิดว่าเป็นเพราะเขาอิจฉาแฮร์รี่ที่ได้เป็นตัวแทน แต่ตัวเขารู้ว่ามันไม่ใช่ เขารู้ว่ามันไม่ใช่ความอิจฉาริษยาที่แฮร์รี่ได้ดีเกินหน้าเขา ความคิดแบบนั้นไม่มีอยู่ในหัวเขาเลยสักนิด

เขาเพียงแค่รู้สึกโกรธที่มีใครเอาชื่อแฮร์รี่ไปใส่ในถ้วยอัคนี โกรธด้วยความเป็นห่วงในความปลอดภัยของแฮร์รี่มากกว่าสิ่งอื่น แต่คงเป็นเพราะอารมณ์ที่ร้อนเกินไปของตัวเขาเอง ทำให้เขาระบายอารมณ์ไปกับแฮร์รี่ซึ่งไม่ได้เป็นคนผิดเลย หลังจากนั้นมาเขาก็รู้สึกผิดมาตลอด และเมื่อภารกิจที่หนึ่งของแฮร์รี่มาถึงทำให้เขารู้ตัวว่าแฮร์รี่สำคัญสำหรับเขามากแค่ไหน เขาเริ่มรู้ตัวว่าแฮร์รี่เป็นคนที่พิเศษและเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนสนิท ความรู้สึกที่เขามีต่อแฮร์รี่นั้นไม่เหมือนกับที่เขามีต่อเฮอร์ไมโอนี่ ไม่เหมือนเลย...

เขายังจำได้ว่าเขารู้สึกตกใจและร้อนรุ่มเพียงไหนเมื่อรู้ว่าภารกิจแรกของแฮร์รี่คือการผ่านด่านเจ้ามังกรไฟพันธุ์ฮังการีหางหนามที่แสนน่ากลัวตัวนั้น และรู้สึกโล่งเป็นอย่างยิ่งเมื่อแฮร์รี่สามารถผ่านมันมาได้อย่างปลอดภัย เหตุการณ์คราวนั้นทำให้เขาแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองที่ว่าเขาคงอยู่ไม่ได้ถ้าขาดแฮร์รี่ไป

"ฮือ~~~~~ ฮือ~~~~~~" แฮร์รี่ยังคงร้องไห้ต่อไปจนคนที่ยืนอยู่ด้านหลังรู้สึกว่า เขาทำคนๆนี้เสียใจได้มากขนาดนี้เลยเหรอ ดังนั้นรอนจึง เอ่ยปากเรียกแฮร์รี่เบาๆ

"แฮร์รี่..." ร่างเล็กสะดุ้งลุกขึ้นนั่งแล้วหันมาทางคนเรียกทันที

"รอน... นายมาได้ยังไง" แฮร์รี่พูดพลางเช็ดน้ำตาเพื่อกลบเกลื่อน รอนเดินเข้ามานั่งลงที่ข้างๆแฮร์รี่ แฮร์รี่ทำท่าจะขยับหนี แต่เด็กหนุ่มผมแดงมือไวกว่า คว้าแขนคนตรงหน้าไว้ได้ทัน

"จะไปไหนล่ะแฮร์รี่ เป็นอะไรไป โกรธฉันงั้นเหรอ" รอนพูดพลางใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาที่ยังเอ่ออยู่ที่ดวงตาสีเขียวคมทั้งสองข้าง ร่างเล็กสะบัดหน้าหนีก่อนพูดขึ้น

"เปล่า ฉันจะโกรธนายเรื่องอะไร" รอนหัวเราะเบาๆกับอาการดื้อดึงของคนตรงหน้า

"ไม่โกรธฉัน แล้วเมื่อกี้ทำไมตะโกนว่าฉัน บ้า บ้า บ้า ได้อยู่ตั้งนาน หือ" แฮร์รี่หันควับมาทันที หน้านวลขาวเริ่มเป็นสีแดง

"นายเข้ามาตั้งนานแล้วทำไมไม่บอก" ร่างเล็กกว่าตวาดแวดใส่เขา ทำให้รอนนึกขำ

"ก็ฉันอยากรู้นี่นา ว่านายจะว่าอะไรฉันบ้าง"

"แฮร์รี่... ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลยนะ ยังไม่ตอบฉันเลยว่าโกรธฉันเรื่องอะไรอย่าบอกนะว่าเรื่องที่ทะเลสาบ" คราวนี้แฮร์รี่ก็ยิ่งหน้าแดงขึ้นไปอีก แต่ปากก็ยังคงแข็งเหมือนเดิม

"ไม่ได้โกรธ"

"โกรธสิ นายโกรธแน่ๆ ไม่งั้นทำไมนายไม่ลงไปกินข้าว" รอนไม่ยอมลดละ

"ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ ก็ไม่ได้โกรธสิ" แฮร์รี่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"เรื่องที่ทะเลสาบใช่ไหมแฮร์รี่ เฟลอร์เค้าก็แค่มาขอบคุณฉันเท่านั้นเอง มันก็เหมือนกับที่เค้าขอบคุณนายนั่นแหละ" รอนอธิบาย

" ไม่ใช่เรื่องนั้น อุ๊บส์!!!!" แฮร์รี่รีบเอามือปิดปากตัวเองเพราะรู้ตัวว่าเสียทีรอนเสียแล้ว ส่วนรอนก็หัวเราะอย่างผู้ชนะ

"อ่ะฮ้า ไงล่ะ ไหนว่าไม่โกรธไง เอาล่ะ บอกมาซะดีๆ ว่านายโกรธเรื่องอะไร" แฮร์รี่ยังคงเงียบ

" แฮร์รี่ ฉันไม่อยากทะเลาะกับนายมากกว่านี้แล้วนะ" น้ำเสียงรอนอ่อนโยนลง มือใหญ่ลูบผมสีดำสนิทของคนตรงหน้าอย่างหวงแหนส่วนอีกข้างก็โอบเอวของร่างเล็กไว้หลวมๆ

ส่วนแฮร์รี่เมื่อเห็นรอนอ่อนโยนลงก็อารมณ์เย็นขึ้นมาบ้าง

" ก็นายนั่นแหละ...ว่าฉัน...ทั้งที่ฉันพยายามช่วยนายกับคนอื่นๆ แต่นายกลับพูดเหมือนกับว่า มันเป็นเรื่องโง่ๆ อย่างนั้นแหละ" น้ำเสียงกระเง้ากระงอดของแฮร์รี่ทำให้รอนยิ้มขึ้นมาได้

"ก็ชั้นห่วงนายนี่ ถ้าช้ากว่านั้นอีกซักนิดนายอาจจะตายได้ง่ายๆเลยนะ ฉันห่วงนายจริงๆนะแฮร์รี่ " เด็กหนุ่มรั้งร่างเล็กมากอดไว้แนบอกแฮร์รี่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

"ก็ที่เหลือก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้นเลยนี่ จะให้ฉันทิ้งไว้ได้ยังไง" เสียงอู้อี้มาจากอก มือน้อยๆเผลอไล้เสื้อคลุมของอีกคนเล่นไปเรื่อยๆ รอนค่อนข้างแปลกใจที่แฮร์รี่ไม่ได้ขัดขืนอะไร

"อืม...ชั้นรู้ว่านายเป็นคนดี และชั้นก็ชอบนายที่นายเป็นแบบนี้นี่แหละ" ทันทีที่รอนพูดจบ แฮร์รี่ก็ยันตัวออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะรอน" แฮร์รี่ถามขึ้นอย่างรวดเร็ว" รอนยิ้มให้ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดอีกครั้ง

"ชั้นบอกว่าชั้นชอบนาย ชอบนายตรงที่นายเป็นคนดี คิดถึงคนอื่นก่อนคิดถึงตัวเอง…." แล้วรอนก็รู้สึกว่า ร่างเล็กในอ้อมกอดของเขานั้นกำลังร้องไห้ เด็กหนุ่มเชยคางมนให้หันมาสบตาของเขาก่อนพูดขึ้น

"นายร้องไห้อีกแล้วนะแฮร์รี่ เฮ้อ!!!ฉันไม่น่าพูดเลย ฉันขอโทษ" พูดจบเด็กหนุ่มก็ทำท่าจะลุกออกไป แต่ว่าแฮร์รี่ก็คว้ามือใหญ่นั้นเอาไว้

"นายจะไปไหน รอน" แฮร์รี่ถามทั้งๆที่น้ำตายังคงเต็มหน้า

" ฉันก็จะไปไง ฉันไม่อยากให้นายร้องไห้ ไม่อยากให้นายเสียใจเพราะฉันอีกแล้ว" พูดจบก็เตรียมจะแกะมือน้อยของร่างเล็กที่เกาะกุมเขาอยู่ออก แต่ว่ามือเล็กนั้นกลับ เอื้อมไปกอดคอของเขาไว้ทำให้รอนต้องโน้มตัวลงมาตามแรงของร่างเล็กจนทั้งคู่ล้มไปที่เตียง แฮร์รี่ยังคงนอนร้องไห้ใต้ร่างของรอน เด็กหนุ่มปาดน้ำตาให้พ้นไปจากดวงตาสีเขียวสวยก่อนจะจุมพิตไปที่หน้าผาก และมันก็ทำให้แฮร์รี่ร้องไห้หนักยิ่งขึ้น

"แฮร์รี่....แฮร์รี่ได้โปรด แฮร์รี่หยุดร้องเถอะนะ นายยิ่งร้องก็ยิ่งทำให้ฉันเจ็บที่ใจนะ"

"ฮึก...ก็นายมันบ้า นายมันบ้า บ้า บ้ามากๆเลยรู้ไหม ฮึก...นายบ้าที่สุดที่เพิ่งมาบอกฉันตอนนี้ ฮึก....นายปล่อยให้ฉันคิดไปเองคนเดียวว่านายคงเกลียดฉันแล้ว ฮึก...ฮึก.." แฮร์รี่สันไปทั้งตัวเพราะแรงสะอื้น

"นายไม่รู้หรอกว่าฉันทุกข์ใจมากแค่ไหน ตลอดเวลาที่นายโกรธฉันเรื่องที่ฉันได้เป็นตัวแทนของโรงเรียน ฉันอยากจะไปขอโทษนายหลายๆครั้ง แต่นายก็ไม่ยอมมองหน้าฉันเลย"

ร่างเล็กยังคงสะอื้นไม่หยุด

"ฉันไม่เคยโกรธนายเลยนะแฮร์รี่ ฉันต่างหากที่สมควรโดนนายโกรธ เพราะฉันโมโหใส่นายโดยที่นายไม่ได้มีความผิดเลย ฉันไม่เคยโกรธเรื่องที่นายเป็นตัวแทนโรงเรียน แต่ฉันโกรธคนที่เอาชื่อนายไปใส่ในถ้วยอัคนีต่างหาก และฉันก็ผิดเองที่เอาเรื่องนี้ไปโทษว่าเป็นความผิดของนาย... ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษแฮร์รี่ ยกโทษให้ฉันเถอะนะ..."

รอนประคองร่างเล็กที่ยังคงสั่นเพราะร้องให้ให้ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับดึงร่างเล็กนั้นเข้ามากอดอย่างหวงแหน มือใหญ่ลูบผมนุ่มอย่างอ่อนโยนและซุกหน้าลงกับผมนุ่มนั่น แฮร์รี่ก็กอดรอนไว้แน่นเช่นเดียวกัน สักพักแฮร์รี่ก็หยุดร้องไห้ ทั้งคู่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันโดยไม่มีคำพูดอะไรออกมา สักพักรอนก็พูดขึ้นมา

"แฮร์รี่...แฮร์รี่... ฉันว่านายเลิกกอดฉันได้แล้ว แล้วลงไปกินข้าวกันดีกว่า..นะ" ไม่ใช่เพราะหิว แต่เพราะรู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กชักจะเบียดเขา มากขึ้นทุกทีๆแล้ว สติอาจจะกระเจิงเมื่อไรก็ได้ และเขาคงไม่พยายามห้ามมันแน่นอน

"นายก็เลิกกอดฉันก่อนดิ" แฮร์รี่ตอบอู้อี้มาจากอก แต่ร่างกายหาได้ทำตามที่พูดไม่กลับเบียดชิดเข้าไปใกล้อีกคนมากขึ้นๆ จนต่างรับรู้ถึงอุณหภูมิของกันและกันได้เป็นอย่างดี

แฮร์รี่ช้อนตาขึ้นมองรอนอย่างมีความหมาย พร้อมๆกับเลื่อนกายเล็กๆของเขาให้ขึ้นนั่งบนตักของรอน ทันใดนั้นสติของรอนก็ขาดผึง เด็กหนุ่มกดร่างเล็กอีกคนให้นอนบนที่นอนทันที

ริมฝีปากประกบกลีบปากบางสีชมพูที่ดูยั่วยวนนั้นอย่างหิวกระหาย ลิ้นสอดส่ายความหวานจากเรียวลิ้นเล็กอย่างเมามันด้วยสัมผัสที่ปรารถนามานาน แฮร์รี่เผลอครางออกมาเพราะความรู้สึกที่รอนเป็นคนปลุกให้ตื่นขึ้น ทั้งคู่หอบเบาๆเมื่อรอนเป็นคนถอนริมฝีปากออก รอนยิ้มน้อยๆก่อนพูดขึ้น

"นายจะยั่วให้ฉันสติแตกใช่ไหมแฮร์รี่" เด็กหนุ่มผมแดงบีบจมูกเจ้าตัวยุ่งที่นอนอยู่ใต้ร่างเขาด้วยความหมั่นเขี้ยว

"หรือว่านายไม่อยาก" ยามนี้ดูเหมือนว่าแฮร์รี่จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง ท่าทางยั่วยวนแบบนี้ไม่เคยให้เห็นมาก่อน (แล้วใครจะทนไหวฟระ >_<")

รอนหัวเราะในลำคออย่างพอใจ

"อยากน่ะอยากแน่ แต่ฉันสงสัยว่านายเป็นอะไรขึ้นมา เมื่อกี้ยังร้องไห้ฟูมฟาย แต่ตอนนี้กลับ..." แฮร์รี่ยิ้มก่อนจะเบียดกายเข้าใกล้ร่างที่สูงอีกให้แนบชิดขึ้นอีก

"ยังไม่เข้าใจอีกเหรอรอน... เมื่อกี้ฉันก็แค่มารยาเล็กๆน้อยๆ ให้นายสนใจฉันก็เท่านั้นเอง แต่ที่จริงน่ะ ฉันอยากมีอะไร...อะไร... กับนายมากกว่า" แฮร์รี่พูดพลางไล้มือเรียวไปตามโครงหน้าของคนที่อยู่ด้านบน สายตายั่วยวนเชิญชวนจนเกือบทำให้อดใจไม่อยู่

"ถ้านายไม่ได้ยินเสียงฉันร้องไห้ นายจะเข้ามาในห้องอย่างงั้นเหรอ ฉันว่าอย่างมากนายก็แค่เคาะประตูเรียกฉันหน้าห้องเท่านั้นล่ะมั้ง" แฮร์รี่เริ่มง่วนกับการแกะเสื้อคลุมและกระดุมเสื้อของอีกฝ่าย

"เดี๋ยวหยุดก่อน"รอนคว้าหมับไปที่มือที่กำลังง่วนกับเสื้อผ้าเขาอยู่

"นี่หมายความว่า ฉันติดกับที่นายวางไว้ใช่ไหมเนี่ย" รอนถามอย่างไม่เชื่อหู แฮร์รี่ใช้มืออีกข้างที่ไม่ถูกเกาะกุม โน้มคอของคนข้างบนให้ลงมาใกล้

" แล้วนายไม่ยินดีที่จะติดกับงั้นเหรอ?" แฮร์รี่กระซิบที่ข้างๆหูรอน ก่อนจะแลบลิ้นเลียใบหูของเด็กหนุ่มอย่างยั่วเย้า ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดอยู่แล้วก็หมดลงอย่างสิ้นเชิง

รอนกดอีกฝ่ายให้ราบลงกับที่นอนโดยทันที

"แล้วชั้นจะตอบคำถามนายเอง..แฮร์รี่"

ร่างสูงประกบริมฝีปากคู่นั้นด้วยความหิวโหย แฮร์รี่เผยอริมฝีปากรับเรียวลิ้นที่กำลังงัดริมฝีปากของเขาอยู่อย่างว่าง่าย ฝ่ามือใหญ่เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของร่างบางและของตัวเองอย่างรีบร้อนพร้อมที่กำลังซุกไซร้ซอกคอเรียวบางที่หอมกรุ่นยั่วเขาอยู่เสมอๆ แฮร์รี่ครางรับกับสัมผัสที่ร่างสูงมอบให้ ไม่นานร่างทั้งคู่ก็เปลือยเปล่าไร้อาภรใดปิดกั้น รอนมองร่างที่นอนอยู่ด้านล่างอย่างหลงไหล ก่อนที่ถูกแฮร์รี่โน้มคอลงไปประกบจูบอย่างเร่าร้อน

"อะไรเล่ารอน นายตอบคำถามฉันได้แค่นี้เองงั้นเหรอ" แฮร์รี่พูดไปหอบไปเมื่อถอนริมฝีปากออก รอนอึ้งไปเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าร่างเล็กนี้ จะสรรหาวิธีมายั่วเขาได้อย่างหน้าตาเฉย

" หึหึ อย่าดูถูกชั้นสิแฮร์รี่ ยังไม่ถึงครึ่งที่ฉันต้องการตอบคำถามนายเลยนะ" พูดจบก็จูบร่างบางตรงหน้าด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน แฮร์รี่ครางในลำคอด้วยความพอใจ ถึงแม้ว่ารสจูบนี้จะทำให้เขาเจ็บเล็กน้อยเพราะร่างสูงนั้นรุนแรงเหลือเกินจนทำให้ริมฝีปากเล็กๆของเขาระบมไปหมด มือใหญ่ที่ลากไล้ไปทั่วร่างก็เรียกเสียงครางได้เป็นอย่างดีเช่นกัน

"อ๊ะ...รอ...รอน...ฮ้าาาา...." แฮร์รี่ครางเสียงดังเมื่อรอนลากฝ่ามือขึ้นมาตามต้นขาของเขาจนถึงส่วนกลางของร่างกาย ร่างสูงกว่าเคลื่อนไหวฝ่ามือเร็วขึ้นจนแฮร์รี่แอ่นสะโพกรับกับฝ่ามือนั้นด้วยความต้องการ กายบิดเร้าด้วยแรงอารมณ์ที่เร่าร้อนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่อยู่ๆมือใหญ่นั้นก็หยุดลงเฉยๆ แฮร์รี่ผวาโน้มคอของคนที่อยู่ด้านบนลงมาจูบเรียกร้องราวกับกลัวว่าจะหายไป

"ฮ้าาาา..... รอน...อย่าหยุด..ได้โปรด..."

"บอกมาก่อนสิแฮร์รี่ ว่านายต้องการ" แฮร์รี่รู้แล้วว่าเขาโดนอีกฝ่ายแกล้งจึงนิ่งเงียบ ร่างสูงหัวเราะในลำคอก่อนจะลากไล้ริมฝีปากไปตามเนินอกขาวๆนั่น

"ไม่ยอมบอกเหรอแฮร์รี่ หึหึ ชั้นจะทำให้นายพูดให้ได้" รอนประทับรอยจูบไว้บนอกขาวๆจนเป็นรอยหลายรอย แล้วลากลิ้นแฉะไล้วนตรงยอดอกสีชมพูทั้งสองข้างอย่างเมามัน แฮร์รี่ร้องครางดังขึ้นไปอีก มือน้อยเสยผมที่ต้นคอของอีกฝ่ายด้วยแรงอารมณ์

"อาาาา...ไม่...รอน...ตรงนี้...ไม่..ได้โปรด" ดูเหมือนว่าความต้องการของร่างเล็กจะมีมากมายจนระงับไม่ได้แล้ว

"งั้นก็บอกมาก่อนสิว่าต้องการ...แฮร์รึ่" รอนขบเม้มไปที่ยอดอกทั้งสองข้างเพื่อปลุกเร้า

"ฮ่าาาา...ต้องการ...ฉันต้องการ...ฉันต้องการนาย...รอน.." รอนหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายลงไปยังเบื้องล่าง แฮร์รี่สะดุ้งเฮือกเมื่อได้รับสัมผัสแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

"ฮ๊ะ...รอน...ฮ้าาาาา..."เรียวลิ้นกระหวัดจนแฮร์รี่ครางออกมาอยู่ตลอดเวลา สะโพกแอ่นรับอย่างลืมตัว มันช่างเป็นสัมผัสที่ทรมานแสนอ่อนหวาน มือน้อยเกาะกุมศรีษะของอีกคนไว้ไม่ให้ไปไหนความรู้สึกทวีตัวเพิ่มขึ้นรุนแรง จนแฮร์รี่แทบอยากจะตายไปตอนนั้นเสียให้ได้ ร่างเล็กบิดตัวเกร็งเมื่อความรู้สึกของเขาทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมา รอนเลื่อนกายขยับขึ้นมาจูบริมฝีปากร่างบางด้วยความรักใคร่

"เป็นไงหละ แฮร์รี่ รสชาติของนายไง" แฮร์รี่จูบตอบอย่างดูดดื่มเขาเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาได้ รอนจูบร่างเล็กด้วยความหลงใหลไม่มีที่สุด ความต้องการของเขาเมื่อถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้วก็ยากที่จะดับลงง่ายๆ ดังนั้นร่างสูงก็ลากไล้มือลงมายังส่วนล่างอีกครั้งแฮร์รี่แอ่นสะโพกรับอย่างว่าง่ายแต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่นั้น

"อ๊ะ...รอน..ฉันเจ็บ...หยุด..." แฮร์รี่ครางกระเส่าเมื่อร่างสูงตรวจสอบความพร้อมของช่องทางที่คับแคบนั่น รอนจุมพิตที่หน้าผากด้วยความอ่อนโยน

"อย่าเกร็ง..แฮร์รี่..ฉันไม่อยากให้นายเจ็บ" ร่างสูงเริ่มเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปเมื่อแฮร์รี่คลายอาการเกร็ง และเปลี่ยนจากเสียงห้ามเป็นเสียงเรียกร้องอีกครั้ง

"ฮ้าาาา..รอน...มากกว่านี้...มากกว่านี้"

"ยังก่อนแฮร์รี่ นายยังไม่พร้อม"

" ไม่.... เดี๋ยวนี้.... รอน เดี๋ยวนี้" แฮร์รี่กลายเป็นคนเอาแต่ใจขึ้นมาทันที รอนแกล้งขยับนิ้วเข้าออก ทำเอาแฮร์รี่สะดุ้ง

"อ๊ะ..."

"เด็กดื้อ ต้องเจอแบบนี้"

"ฮ่าาาาาา....."แฮร์รี่ครางเสียงดังลั่น สักพักเมื่อรอนเห็นว่าร่างเล็กพร้อมแล้วก็ถอนนิ้วออกและแทนที่ด้วยสิ่งอื่นแทน ด้วยขนาดที่ต่างกันทำให้แฮร์รี่ร้องขึ้นมาอีกครั้ง

"โอ๊ย...เจ็บ...รอน...ฉันเจ็บ" แฮร์รี่พยายามดันร่างอีกฝ่ายออก รอนจึงยังไม่ดึงดันแทรกกายเข้าไป มือใหญ่สัมผัสไปยังส่วนที่อ่อนไหวเพื่อให้ร่างกายพร้อมสำหรับสัมผัสของเขา

แฮร์รี่รับรู้ว่ารอนก็อดทนเหมือนกันจากสียงหอบหายใจที่ดังขึ้นเรื่อยๆ มือน้อยๆเสยผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของคนที่ทาบทับเขาอยู่ ก่อนยิ้มให้อย่างยั่วยวน

"ฉันไม่เป็นไรแล้วรอน ต่อเถอะนะ" สายตาเชิญชวนที่ส่งมาทำให้รอนไม่อาจออดกลั้นอีกต่อไป

"อึ๊..."แฮร์รี่ร้องครวญขึ้นเมื่อเขาแทรกกายเข้าไปจนสุดและเริ่มขยับเข้าออกตามแรงอารมณ์ เสียงหอบครางดังขึ้นเรื่อยๆ แฮร์รี่รั้งคอรอนลงมาประกบจูบอย่างดูดดื่มระบายอารมณ์ที่เขามอบให้ ส่วนรอนก็รั้งสะโพกมนให้แนบชิดมากยิ่งขึ้น แฮร์รี่ครางออกมาเมื่อรอนขยับเข้าออกอย่างรุนแรง

"ฮ้าาาา ..รอน...เร็วอีก..เร็วอีก..." แฮร์รี่ครางกระเส่าดังยิ่งขึ้น

"ฉันรักนายแฮร์รี่...รักนายมาก..." รอนรั้งร่างกายแฮร์รี่ให้แนบชิดมากยิ่งขึ้น ร่างเล็กกอดอีกฝ่ายอย่างแนบแน่นเช่นกัน เสียงครางของทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆจนถึงที่สุดแห่งอารมณ์ รอนแทรกตัวอย่างแรงครั้งสุดท้ายก่อนปลดปล่อยความรู้สึกให้ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของแฮร์รี่ ร่างเล็กนอนหอบอยู่ใต้ร่างสูงเพราะความเหนื่อยอ่อนคิ้วขมวดเล็กน้อย

"รอน..."

"หือ" รอนรับปากแต่ร่างกายยังคงทาบทับอยู่เหมือนเดิม

"ออกไปซะทีสิ" รอนหัวเราะในลำคอ เมื่อกี้เจ้าตัวยุ่งนี่ยังเรียกร้องเขาอยู่แท้ ตอนนี้กลับจะผลักไสเขาไปซะแล้ว

"อยากให้ฉันออกไปจริงๆน่ะเหรอแฮร์รี่..." รอนแกล้งขยับทำเอาแฮร์รี่สะดุ้ง

"เฮือก...เจ้าบ้า" แฮร์รี่ทุบไปที่ไหล่ของอีกฝ่าย

"โอ๊ย..นายตอบมาสิ...ว่าฉันตอบคำถามนายได้ดีหรือป่าว" แฮร์รี่หน้าแดงขึ้น

"บ้า..เจ้าบ้า...พูดอะไร" เจ้ารอนนี่อยู่ท่านี้ยังจะพูดอย่างนี้อีก

"บอกมาก่อนสิแฮร์รี่" รอนแกล้งขยับตัวอีกครั้ง

"เฮือก..ก็ได้ๆ บอกแล้วๆ.. นายตอบได้ดีมาก..." ร่างสูงยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ก็แสดงว่าชอบใช่ไหม... ถ้าต่ออีกรอบคงจะไม่ว่าอะไรนะ...ที่รัก..." คำสุดท้ายรอนกระซิบข้างๆหูร่างบางเบาๆ และก็ไม่รอฟังว่าอีกคนจะตอบตกลงหรือไม่ รอนรั้งร่างบางให้แนบชิดและเริ่มขยับเข้าออกอีกครั้ง

"ฮ๊าาาาาา...เดี๋ยว...คนอื่น...เข้ามา...นะ"

"ไม่หรอกน่า คนอื่นคงไปเรียนกันหมดแล้ว กว่าจะกลับก็เย็นนั่นแหละ..เงียบซะดีๆดีกว่า"พูดจบก็ประกบริมฝีปากบางที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วนี้นั้นให้เงียบลง รอนพาอารมณ์ของทั้งคู่ขึ้นไปสูงสุดรอบแล้วรอบเล่า จนถึงครั้งสุดท้ายร่างเล็กรั้งคอคนข้างบนลงมาอีกครั้งแล้วกระซิบด้วยเสียงหวานๆข้างหูของรอนว่า

"อย่าไปยุ่งกับยัยเฟลอร์อีกเด็ดขาด...รอน...นายเป็น...ของฉันแล้ว" แล้วก็ผล็อยหลับไป รอนอึ้งเล็กน้อยก่อนยิ้มออกมา ที่แท้ที่ทำมาทั้งหมดเนี่ยเพราะหึงเขาหรอกรึ คงต้องขอบใจเฟลอร์ล่ะมั้ง =0= เขาชักเริ่มสงสัยแล้วว่าที่แท้เขาเนี่ยแหละที่ตกหลุมของแฮร์รี่จริงๆ >0<"

………………………..

ฝ่ายเฮอร์ไมโอนี่

"อะไรกันเนี่ย ไหงเจ้ารอนถึงไปตามแฮร์รี่นานอย่างนี้ แล้วฉันจะแก้ตัวกับอาจารย์อย่างไงเล่า"

ที่จริงหนูเฮอร์เธอก็อยากขึ้นไปตามอยู่หลายรอบ แต่ด้วยสัญชาติญาณของผู้หญิงที่บอกไม่ได้ ทำให้หนูเฮอร์ไม่กล้าขึ้นไปตามซะอย่างนั้น อิอิ ส่วนข้อแก้ตัวที่หนูเฮอร์เธอใช้ก็คือ ทั้งรอนและแฮร์รี่เหนื่อยเกินไป จริงไปเรียนไม่ได้ หุหุ ก็เหนื่อยจริงๆนั่นแหละแต่ไม่ได้เพราะภารกิจที่ทะเลสาบหรอก เป็นเพราะภารกิจในห้องนอนต่างหาก งุงุงุ

End คร้าบ