* ผมสามารถจัดการได้กับทุกอย่าง ยกเว้นเพียงสิ่งเดียว “ความเย้ายวน”

“อื้ม…. กรุณาเถอะ…….โนบุนากะ…….อือ นั่น ดี!”

เสียงหนึ่งครวญครางแหบพร่าท่ามกลางความมืดมิด สติของผมแทบไม่มีหลงเหลือเมื่อผมเข้าไปในตัวเขา กดตรึงบ่าเขาไว้กับที่นอน พระเจ้า! ผมอยากให้ความสุขนี้อยู่กับผมให้นานที่สุด อย่างน้อยๆ ก็นานกว่านี้ เด็กที่น่ารักของผม ลิงหัวแดง!

“ฮานะ…..ฉัน”

“โนบุคุง…..อาาาาา ฉันรักนาย”

“ฮานะ!” เราทั้งคู่ใกล้ถึงจุด มันช่างนุ่มนวล อ่อนไหว และดีเยี่ยม

ฮานะบอกว่ารักผม แต่นั่นคือฝัน

เช้าแล้ว ผมมองไปที่หน้าต่าง ผมเริ่มต้นถอดเสื้อผ้า และขว้างมันออกไป มันสกปรก แต่เดี๋ยว ผมยังไม่ทำความสะอาดมันตอนนี้หรอก ผมต้องการอาบน้ำเย็นๆ ก่อน

“นายแน่ใจหรือว่า นายต้องการเพียงฝัน เท่านั้น” เสียงแหบห้าวเอ่ยขึ้น

โอ! ไม่! เจ้าผมสีม่วง ผมอยากจะขว้างอะไรซักอย่างให้โดนหน้าเจ้านี่จริงๆ

“นายต้องการอะไรที่สุดล่ะ” เจ้านั่นถาม ผมคิดถึงลิงที่น่ารักของผม

“อย่าหัวเสียไปหน่อยเลย โนบุคุง วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์นะ”

มันเป็นเรื่องง่ายที่เขาจะพูด ก็เขาแต่งงานแล้วนี่ซึ่งตัวผมเองทำได้เพียงฝันถึงเขาเท่านั้น

“หยุดพูด!” ถึงแม้เขาจะยั่วเย้าผมเรื่องฮานะ ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนี้

เมื่อเดือนที่แล้วเขามาเล่าเรื่องเกี่ยวกับ ฮานามิชิ เขาบอกผมว่า รุคาว่ามองฮานะนานแล้ว

“อย่าซึมไปหน่อยเลย ไคโด ฉันจะช่วยให้นายสมหวังเอง”

“นายจะทำยังไง” ผมถามด้วยความสนใจ นี่คือชายที่บอกผมว่า

รุคาว่าขโมยจูบแรกของฮานะจังไป

“ฉันไม่ทำอะไรร้ายแรงกับเจ้าโง่นั่นหรอกน่า” ผมนิ่วหน้า

ผมมองเห็นปีศาจ แต่คงเป็นปีศาจแห่งความรัก ผมคิดว่าอย่างนั้น เขาจะทำอย่างไรนะ

“เดี๋ยวก่อน ฉันอยากรู้ว่านายจะได้อะไรจากการที่นายช่วยฉัน”

“ดูนายจะบอกฉันว่า มันไม่ใช่เรื่องของฉัน ที่ฉันอยากทำ อาจเป็นเพระว่าฉันอยากสนุกเท่านั้น”

“โอเค” ผมตกลง ถ้ามันจะทำให้ผมสมหวัง

“แล้วฉันจะต้องทำอะไรบ้าง?”

“ดื่มนี่” ในมือของเขามีขวดแก้วเล็กๆ ภายในบรรจุด้วยของเหลวประหลาด ผมไม่แน่ใจในรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขา

รักที่ผมมีให้ฮานะมีมากเหลือเกิน ร่างกายนั้นที่ทำให้เกิดกิเลสตัณหาในยามค่ำคืน แม้เพียงลมหายใจอันแผ่วเบาก็เพียงพอจะเป็นยาพิษสำหรับผม

ฮานะที่รัก…..ฮานะที่รัก…….นายไม่รู้หรอกว่าฉันต้องเสี่ยงกับการดื่มอะไรบางอย่าง เพื่อที่จะให้ได้นายมาไว้อ้อมกอด และแล้วผมก็ดื่มมันเข้าไปก่อนที่วันวาเลนไทน์จะเริ่มต้น

ผมรู้สึกร้อน!

และนั่น ทันใดนั้น ผมเห็นเด็กน้อยสีแดงของผม เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม เขาช่างมีดวงตาอันกล้าหาญ ร่างกายของเขา และผมต้องการเขาทุกสิ่ง ร่ำร้องหารอยยิ้มที่ร้ายกาจ ผมจับมือเขาขึ้น ผมพบกับความหลอกลวงที่แสนหวาน นุ่มนวล อบอุ่น และอ่อนโยน……เสียงคร่ำครวญบนเตียง เสียงของฮานามิชิ มันจะปลุกอารมณ์ของผมขึ้น แขนทั้งคู่โอบรอบตัวผม ฮานามิชิจูบบนคอของผม

“ร้อน!” เขามองดูและกอดผมไว้แน่น ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของผมแนบที่หูของเขา การกระทำแบบนี้ผมสามารถทำได้เมื่อเขาหลับเท่านั้น และถ้าเขาตื่นเขาจะเกลียดผม

โอ แต่มันดูอ่อนโยนจะเย้ายวน ผมพนันเลยว่าเจ้าของเหลวนั่นต้องเป็นเหล้า ผมจูบเขา และสอดลิ้นเข้าไปในปาก มันหวาน มันละเอียดอ่อน ผมต้องการมากขึ้น และมากขึ้น!

“อืม! อืม!…” เสียงครางแผ่วเบาของฮานะ ผมเปิดเปลือกตาขึ้นดูและมองดูเขา มันไม่น่าเป็นความจริง และตอนนี้ผมเปลือยกาย ผมหยุดและพูดกับเขา

“ลิงที่น่ารัก ซากุราอิคุง” ผมไม่รู้ว่าจะพูดว่าอย่างไรดี ฮานามิชิมองดูผม และปิดปากผมด้วยริมฝีปากของเขา ลิ้นที่ตวัดแรงในปาก มันร้อนและเปียกชื้น มันหวานและนุ่มนวล

ผมต้องการสัมผัสมากกว่านี้ และแน่นอนลมหายใจของเราทั้งคู่แทบจะหายไป เราทั้งคู่หอบ และตื่นเต้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ฉันสัมผัสได้ถึงเสียงเชื้อเชิญของนาย” ผมพึมพำบอกเขา น้ำสีฟ้านั่นทำให้ผมหมดความยับยั้งชั่งใจ ผมรู้สึกถึงความฟุ่มเฟือยของอารมณ์ปรารถนาในร่างกายอันสวยงามของเขา

“บอกให้ปีศาจหรือพระเจ้าหยุดฉันที”

“โง่น่า ก็ได้ แน่นอน ฉันจะทำ อย่างน้อยที่สุด ฉันจะบอกนายคนแรก” เราทั้งคู่หัวเราะ สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ผมแทบสำลักเมื่อเขาเริ่มเปลื้องเสื้อผ้าออก พร้อมๆ กับเต้นรำไปด้วยและเขากำลังทำทุกอย่างเพื่อผม ผมมองดูเสื้อยืดที่หลุดออกไป มันเผยให้เห็นแผ่นอกแข็งแรง เขายิ้มยั่วยวน และให้ภาพที่ดีที่สุด ตอนนี้เขากำลังถอดกางเกงขาสั้นออกไป เขาให้ความรู้สึกเหมือนการแทงบิลเลียดและผมควรจะให้รางวัลเขา ผู้ที่มีร่างกายอันน่ายวนใจ และ พระเจ้าเขาดูแจ่มใส

“ถ้านายจะทำกับฉัน” เขาเริ่มต้นละอายใจ “ฉันก็จะทำให้นายรู้สึกดีด้วย” ผมยิ้มและหอมแก้มเขาไปที ร่างกายเขาแข็งแรงไปด้วยกล้ามเนื้อจากการเล่นบาสเกตบอล

ผมไม่เชื่อว่ามันจะเป็นความจริง ปีศาจทำอะไรกับผม ผมบ้าคลั่ง ผมไม่มีสติ มันดีสำหรับนายนะ! เสียงหนึ่งพูดขึ้น

…………………………………………………..

ในตอนนี้ ฮานะนิ่งเงียบรอผม ผมโครงศรีษะเขา

“นายต้องมีความรู้สึกร่วม โอเค!” ผมจูบเขาที่ริมฝีปากมากกว่า 1 ครั้ง ผมเริ่มประหลาดใจ ปัจจัยอะไรที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้ ปีศาจยิ้มให้ ผมคลานเข้าไปจุมพิตที่ริมฝีปาก ผมจูบที่คอและกลับไปเกลี่ยที่ริมฝีปากอีกครั้ง ผมทำให้มันเปียกและแฉะบริเวณริมฝีปาก ผมมองเขาหน้าตาบูดเบี้ยวแต่มีความสุข ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาปิดลง ถ้ามองเลยขึ้นไปจะเห็นผมสีแดงที่ระไปตามหมอน

“เคียวโด นายทำอะไรกับฉัน” เขาครางเมื่อผมเลียหัวนม

ผมรู้บางคนอาจคิดว่ามันน่าประหลาดที่ปลุกเร้าด้วยวิธีนี้กับผู้ชาย ผมทำเพราะผมรู้ว่าผมจะได้ครอบครองเขา ไม่ใช่ รุคาว่า ผมรู้สึกบางอย่างที่ขาของผม อะไรบางอย่างของฮานะจังมันแข็งขึ้น

โอเค ผมจะช่วยเขา ผมเลื่อนมือข้างหนึ่งไปวางที่หัวเข่า ลูบไปตามบริเวณขาอ่อนด้านใน และลูบไล้ขึ้นไปตามสะโพก ผมอยากให้เขาอ้วนวอนผม

“เคียว! เคียว! กรุณาเถอะ” ผมยิ้มและลากมือไปที่ส่วนตั้งชัน ผมจะจำไว้ว่ามันเป็นจุดอ่อนแอของเขา

“กรุณา…….กรุณา!” ผมลากนิ้วไปตามความยาว วนรอบ กำมันและขยับมือขึ้นลงอย่างเบามือ

“กรุณาอะไร ฮานะ” ผมแกล้งถาม แม้ว่าความปรารถนาจะฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขาแล้ว

“ฉัน……ฉันไม่รู้…… กรุณา เคียวตะ ฉันไม่รู้!” ผมต้องการที่จะอยู่เหนือเขา

ผมควบคุมเขาอย่างสนุกสนาน ผมต้องการยั่วเย้าเขาให้เขาอ้อนวอนผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเสียงที่อ่อนหวาน ผมใช้นิ้วสองนิ้วสอดเข้าไปในปากในเขาดูดมัน แต่แล้วผมก็เห็นหยดน้ำตา เมื่อผมเคลื่อนริมฝีปากลงต่ำไปตามแนวยาวของลำตัวเรื่อยๆ พร้อมทั้งลากนิ้วที่สอดอยู่ในปากตามลงมา และบีบเค้นติ่งเนื้อสีน้ำตาล

“ไม่เป็นไร ฮานามิชิ ผ่อนคลาย” ผมเงยหน้าและปลอบโยนเขา

“เคียว”

“เรียกฉันว่า โนบุนากะ” ผมบอก

“โน…..โนบุนากะ” เขาเอ่ยขึ้น และยิ้ม

“โนบุนากะ” ผมมองหน้าสวย ผมไม่เคยพอที่จะมอง มันพิเศษ ผมชอบที่จะมอง วงหน้าของฮานามิชิที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา บางอย่าง ซึ่งดูมากขึ้นทุกขณะ ผมเคลื่อนมือไปเช็ดน้ำตา และสุดท้ายก็ห่อหุ้มส่วนหนึ่งของเขาด้วยริมฝีปาก ผมต้องการเขาในความรู้สึกของผม และผมก็เริ่มต้นอย่างทนุถนอม

“โน…โนบุ …..นา…..กะ….ฉัน…..”

“ชี่ย์! อย่ากังวล ผ่อนคลายเชื่อฉัน” ผมกระซิบ

“อื้อ …… อึก” เขาหลับตาหลังจากเขาปลดเปลื้องความรู้สึกในปากของผมแล้ว ผมกลืนความสุขของเขาเข้าไป แล้วจูบเขาเป็นของแถม

“หวานมาก” ผมกระซิบแผ่วเบา เขาเปิดเปลือกตาขึ้นมองผม เขาดูอิ่มและมีความสุข ผมสามารถมองเห็นมันได้

“เพียงแค่นี้มันก็เป็นของขวัญวาเลนไทน์ที่ดีที่สุดสำหรับฉัน”

ผมบอกเขาด้วยความสัตย์ เขามองดูผมด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

“นาย….นาย ไม่….”

“มันไม่สำคัญ….ฉันมีความสุขจากการที่ได้แบ่งปันความสุขบนเตียงให้นายถึงแม้ว่านายจะยังไม่พร้อม”

“โนบุนากะคุง” เขาเงียบ โอ ไม่ ผมคงพูดบางอย่างผิดไป

“อะไร ฮานามิชิ”

“นาย…ฉันต้องการนาย ……ฉันหมายถึง……ฉันต้องการนายจริงๆ” เขาอาย เขาหายใจลึกและจ้องมองผมอีกครั้ง

“ฉันต้องการนาย………. คนเดียว และมากกว่านี้”

“นาย….นายแน่ใจ ฉันไม่ต้องการบังคับนาย”

“ฉันแน่ใจ กรุณา” ผมพยักหน้า

“โอเค ผ่อนคลาย และทำตามฉัน” เขายิ้ม ผมคิดว่าเขาไม่ไร้เดียงสา ความต้องการแผ่กระจายทั่วขาของผม

ผมให้ลิ้นแตะสัมผัสจุดอ่อนไหววนรอบอีกครั้ง ลากตามแนวตั้งชัน และครอบปากลงไปเพื่อประเล้าประโลมฮานะให้ผ่อนคลาย ฮานะบิดตัวอย่างหนักและทรมาน เมื่อเขาใกล้ถึงจุดผมหยุด และใช้นิ้วสอดเข้าไปด้านหลัง เขาอ้าปากค้าง

“นายโอเคนะ” ผมเงยหน้าถาม

“อื้อ ทำต่อเลย”

ผมยิ้มและเริ่มทำต่อ ภายในมันอบอุ่นและอ่อนนุ่ม

“อา…..โนบุคุง….” ผมทำอย่างโหดร้าย ผมรู้ เมื่อฮานะพร้อม ผมจึงเพิ่มนิ้วจาก 1 เป็น 2 และ 3 โอ ที่รักของฉัน ไว้วางใจฉันเถอะ

“โนบุคุง….โอ โนบุนากะ กรุณา เร็ว”

ผมทำให้เกิดความเคยชินและความเร้าใจโดยการใช้นิ้ว ผมหยุดเมื่อเขาร้องไห้ ผมจูบเขาอย่างล้ำลึก

“ผ่อนคลายนะ โอเคมั้ย”

“โอเค ฉันวางใจนาย”

ผมจูบเขาอีกครั้ง จับเขาพลิกคว่ำ รั้งสะโพกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออันแข็งแรงขึ้นและเริ่มเข้าไปภายในตัวฮานามิชิ โอ มันช่าง คับแน่น อบอุ่น ผมสามารถรู้สึกถึงความปรารถนาแม้เพียงจะมองเห็นเพียงแผ่นหลัง และได้ยินเพียงลมหายใจอันติดขัดของเขา

โอ ฮานะ ผมเก็บกักความร้อนความอบอุ่นของผมไว้ภายในตัวเขาอย่างยินดีปรีดา ผมรู้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง แต่ผมต้องหยุดเพื่อให้ฮานะเกิดความเคยชินก่อน

“ฉันรักนาย” ผมพึมพำ

เขาเปิดเปลือกตาออกกว้างและหันหน้ามายิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผม

“ฉันรักนาย เหมือนกัน” เขาจูบผมและผมรู้สึกถึงความรักของเขา หัวใจของผม วิญญาณของผม

“ฉันจะเคลื่อนไหวแล้วนะ” เขามองดูผมและปิดเปลือกตาลง

ผมเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ และเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้มันหนักหน่วงและรุนแรง ฮานะยึดหมอนไว้ เหมือนมันจะช่วยเขาได้

“โนบุคุง อืม … แรง….เร็ว…..กรุณา”

ผมทำตามอย่างร้อนรน ผมขยับอย่างรุนแรงเข้าไปภายใน มืออีกข้างเอื้อมไปสัมผัสส่วนตั้งชันและเล่นกับมันอย่างรุนแรง

“โนบุ…….โนบุนากะ” ฮานามิชิร้องไห้เมื่อถึงจุดในมือผม

“ฮานามิชิ” เราพังทลายด้วยกันทั้งคู่ ฮานะนอนพับลงกับที่นอน

“อึ๊” ฮานะครางเมื่อผมถอนตัวออกมาอย่างรวดเร็ว จับเขาพลิกตัวมาเผชิญหน้ากับผมและกอดรอบตัวเขา

“ขอบคุณ โนบุคุง” เขากระซิบบอกผม และหลับไปในอ้อมแขนผมในที่สุด

…………………………………………………………..

เช้าแล้ว

ผมได้ยินเหมือนเสียงนกร้อง เมื่อผมเปิดตามองไปรอบๆ และกระโดดลงมาจากเตียง ในทันใดผมจำเขาได้ ฮานามิชิ เขานอนอยู่ข้างกายผม

“ทำไมเขามานอนที่นี่ อา ใช่ ฉันให้ความสุขเขาเมื่อยามค่ำคืน เด็กน้อยของฉัน” ผมมองดูเขาด้วยความรัก

ผมนึกเพียงว่าเรื่องเมื่อคืนมันเป็นเพียงความฝันที่ผมทำลงไปทุกอย่างก็เป็นเพียงฝัน ผมเริ่มหวาดหวั่น เมื่อเขาตื่นขึ้นมาเขาจะเป็นอย่างไร เขาจะยอมรับความจริงได้ไหม เขาจะเกลียดผมไหม ผมจะไม่สามารถเป็นมิตรกับเขาได้อีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพียงเพื่อน หรือคนรู้จักเท่านั้น เขาคงจะขยะแขยง และหนีผมไป ผมไม่อยากตื่นจากโลกแห่งความฝันเลยแต่ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร โลกแห่งความเป็นจริงกำลังจะกลับมา ฮานามิชิ เริ่มลืมตา

“อรุณสวัสดิ์”

“สวัสดีตอนบ่าย ฉันหมายถึงอย่างนั้นนะ” ตาสีน้ำตาลกระพริบ ผมมอบรอยยิ้มให้

“ทำไมฉันนอนที่นี่” ฮานะกระโดด และร้องถาม

“โอ้ย! อะไรกัน” เขานิ่วหน้า เมื่อรู้สึกระบมบริเวณช่วงล่าง

“ฮานะ มันเรียบร้อยไปแล้ว ฮานะจังที่รักของฉัน มันดีจริงๆ” ฮานะหน้าแดง

“เรา…” ฮานะพึมพำ

“ใช่ อย่างที่นายคิดน่ะแหล่ะ” ทำไมเขาไม่โวยวายนะ

“เคียวตะ” เขาเอ่ยปากและหน้าแดง

เอ๋! หรือว่า จะใจตรงกันกับผมนะ

“มันเป็นความจริง … เอ่อ …..ฉันหวังว่ามันคงจะเป็นความจริง”

ใจผมเต้นรัว จริงหรือนี่ เขาคิดเหมือนผม

“ฮานะจัง ฉันรักนาย” ในที่สุดผมก็เอ่ยปากคำที่ผมอยากบอกเขามานาน

“ฉันก็รักนาย” ฮานะก้มหน้างุด ใบหน้าแดงถึงหู ผมเข้าไปกอดเขาไว้แนบแน่น

“ฉันรักนาย รักนายที่สุด”

ผมสมหวังแล้ว สมหวังในที่สุด ไม่ว่าเจ้านั่นจะเอาอะไรให้ผมดื่ม ผมก็ต้องขอบใจมันล่ะ ที่ทำให้ผมได้ตัวเขามาครอบครอง………