" นายมาทำอะไรในห้องฉันน่ะ"ฮีโร่มองอู๋เฟยที่กำลังรวบแขนเขาไว้ที่เหนือหัว

"ฮีโร่ นายรู้อะไรมั๊ย" อู๋เฟยพูด

ด้วยความที่ไฟในห้องไม่ได้เปิดเขาจึงไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของอู๋เฟยได้ 'เราก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้หมอนี่โกรธนี่หว่า'ฮีโร่คิดอย่างงงๆ 'หรือว่าจะเป็นตอนที่ลองปืนใหม่จนยิงไปเฉียดนาทาคุรึเปล่านะ หรือว่าจะเป็นตอนที่ทำกระป๋องสีทาบ้านหกราดหัวหมอนี่กันแน่'(โห วีรกรรม)

"ฉันมีเรื่องอยากจะบอกนายมานานแล้ว"

ฮีโร่ที่มัวแต่คิดว่าเขาทำอะไรให้อู๋เฟยแค้นนั้นไม่ได้สนใจเลยว่าพวกเขาทั้งสองอยู่ในท่าไหน จนกระทั่ง....

ปลายจมูกของอู๋เฟยมาโดนแก้มเขา จากนั้นก็ค่อยๆไล่ลงไปจนถึงริมฝีปาก

'เฮ้ย!!! 'ฮีโร่ตาเหลือก ได้แต่ตะโกนในลำคอเพราะมีริมฝีปากของอู๋เฟยปิดปากของเขาเอาไว้ ฮีโร่คิดจะต่อยหน้าอู๋เฟยซักนิด 'ไอ้บ้านี่มันเมารึเปล่าฟะ หรือว่าสติแตกไปแล้ว' แต่เขาขยับตัวไม่ได้รู้สึกมึนๆ และร่างกายไร้เรี่ยวแรง

อู๋เฟยเงยหน้าขึ้น ฮีโร่จึงได้โอกาส "เจ้าบ้า นายเป็นอะไร หรือว่าสมองกลับไปแล้ว"ฮีโร่ตะโกนเสียงแผ่วอย่างไร้เรี่ยวแรง

" เปล่า ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น แค่คลั่งรักเท่านั้นเอง นายต่างหาก อย่าขัดขืนฉันเลยนะ ฉันแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว ตลอดมา ฉันมองนายมาตลอด รู้มั๊ย"อู๋เฟยพูดด้วยน้ำเสียงรักใคร่(ปนหื่นนิดๆ)พลางเอานิ้วมือไล้ไปตามซอกคอของฮีโร่

ฮีโร่อ้าปากค้าง'นี่มันอะไรกันเนี่ย หรือว่าเราจะฝันไปกันนะ'

"ฮีโร่ เรามาสานสัมพันธ์อันดีต่อกันเถอะ"

"เฮ้ย ไอ้...ทุเรศ ฉันไม่สานอะไรกับนายทั้งนั้นแหละ ออกไป๊"ฮีโร่ตะโกนลั่น (ด้วยน้ำแผ่วเหมือนเดิมน่ะแหละ) เมื่ออู๋เฟยเริ่มไซ้ซอกคอของเขา แล้วยังมือที่เปะปะนี่อีก

"หยุดนะ" เสียงของนักบินกันดั้มที่เหลือทั้ง3ตะโกนขึ้น "อู๋เฟย นายคิดจะทำอะไรกันแน่"

อู๋เฟยหันมาอย่างขัดใจ "ก็ไรซะอีกเล่า เห็นกันอยู่ชัดๆ"

ฮีโร่เหมือนมีระฆังเสียงสวรรค์มาช่วยเขาไว้ (เฮ้อ เกือบเสียพรหมจรรย์ไปแล้วมั๊ยล่ะ)

"ฮีโร่เป็นของพวกเรานะ นายลืมกฏที่เราตกลงไว้แล้วเหรอ ว่าใครแย่งหัวใจของฮีโร่มาได้ก่อนก็จะได้เป็นคนแรกของฮีโร่น่ะ" ดูโอ้ตะโกน

ฮีโร่ยิ่งตาเหลือกเข้าไปใหญ่ 'เฮ่ย !!! มันอะไรกันเนี่ย'

++++++++

แสงแดดยามเช้าของรุ่งอรุณปลุกฮีโร่ ยุย ให้ตื่นจาก......

"จ๊าก ไม่จริ๊ง"ฮีโร่ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ แต่เมื่อมองไปรอบๆห้อง ห้องก็ยังคงปกติดี

"ฝันไปสินะ"ฮีโร่ถอนหายใจหนักหน่วย 'ฝันร้ายอิ๊บอ๋าย'^_^

"ไม่ได้ฝันหรอก"เสียงๆหนึ่งดังมาจากภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเขา ทำให้ฮีโร่หันมามองอย่างหวาดๆ

"อรุณสวัสดิ์จ่ะ ดาร์ลิ่ง"ดูโอ้นั่นเอง

"น..นายมาทำอะไรตรงนี้ล่ะ"ฮีโร่พยายามคิดในแง่ดี

"ก็มานอนกับนายไง"ดูโอ้ส่งยิ้มหวานหยด ทำเอาฮีโร่เสียวสันหลังวูบ

"ที่..ที่นอนนายก็มีไม่ใช่เหรอ"

"แหม ก็ฉันอยากนอนกับนายนี่นา"ดูโอ้พูดจบก็กระโจนเข้ากอดฮีโร่ แต่ด้วยความเร็วขับเคลื่อนสูงสุด+ความตกใจ ฮีโร่จึงเบี่ยงตัวทันก่อนที่ดูโอ้จะตะครุบเขาไว้ได้ ผลทำให้ดูโอ้พุ่งไปจูบกับกำแพงเต็มรัก

"เฮ้ย เมื่อวานความฝันหรือความจริงฟะ"ฮีโร่รีบวิ่งออกมาจากห้องเมื่อดูโอ้จะลุกขึ้นมาตะครุบเขาอีกหน

ดูโอ้วิ่งตามเต็มสปีด "จะไปไหน ทีเมื่อวานนายยังยอมให้อู๋เฟยจูบนายได้เลย ฉันก็อยากจูบนายเหมือนกันนะ"

ฮีโร่ทำหน้าเหวอ "ไอ้จิตวิปริต บ้ากันไปใหญ่แล้วเฟ้ย โทรว่า โทรว่า ช่วยเอาเจ้าบ้าดูโอ้โรคจิตออกไปจากฉันที"ฮีโร่วิ่งไปในห้องของโทรว่า แล้วกดล๊อคเอาไว้ เมื่อเขาเห็นโทรว่ากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ก็รีบวิ่งไปด้านหลังของโทรว่า "เจ้าดูโอ้จะปล้ำชั้น นี่มันอะไรกันเนี่ย"

โทรว่ามองไปทางประตูที่ถูกดูโอ้ทุบ "เฮ้ย โทรว่า ขี้โกงที่สุด เปิดนะเฟ้ย เจ้าโทรว่า"

แล้วโทรว่าก็ยิ้มกริ่มให้ฮีโร่

ทั้งๆที่โทรว่ากำลังยิ้มอยู่ แต่ทำไมฮีโร่ถึงรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยนะ

"ฮีโร่ ในที่สุด นายก็เข้ามาติดในกับดักของฉันจนได้"โทรว่าจับฮีโร่กดลงบนเตียงทันที ฮีโร่ได้แต่อ้าปากค้าง 'นี่มันอะไรกันเนี่ย'

++++++

"โทรว่า!!!"เสียงจากในโทรศัทพ์ดังขึ้น ทำให้โทรว่าหยุดการซุกไซร้ซอกคอของฮีโร่ โอ้ เสียงของควอเตอร์นั่นเอง ทำไมเขาถึงโง่อย่างนี้นะ ที่ไม่ไปขอร้องควอเตอร์ตั้งแต่แรก

"คุณกำลังจะ....."พอมาถึงตอนนี้ ฮีโร่ไม่ได้ฟังเสียงของควอเตอร์อีกแล้ว เขากระแทกเข่าเข้าบริเวณหน้าท้อง(เฮ้อ รอดตัวไปนะเอ็ง ถ้าต่ำกว่านี้สูญพันธุ์แหงมๆ)ของโทรว่า จากนั้นก็ผละออกไปทันที

ประตูเปิดออกมาโดยมีดูโอ้อยู่ข้างนอก เมื่อดูโอ้เห็นฮีโร่ก็จะโผเข้ากอด แต่ฮีโร่ไหวตัวทัน ได้ยันส้นตี_ เข้าประทับที่ใบหน้าของดูโอ้เต็มแรง

"ควอเตอร์ใช่ เราต้องไปหาควอเตอร์ก่อน ให้ตายเถอะ บ้าที่สุด เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย"ฮีโร่วิ่งไปทางห้องของควอเตอร์ ขณะที่อู๋เฟยโผล่ออกมาเห็นฮีโร่ทันที

"ฮีโร่ เมื่อวานเรายังไม่เสร็จธุระกันเลยนะ เดี๋ยว ฮีโร่ อย่าเพิ่งไปสิ"

เมื่อฮีโร่เห็นอู๋เฟยวิ่งไล่ตามเขา ก็รีบปั่นสปีดขึ้นทันที 'ให้ตายเถอะ เราน่าจะพกปืนออกมาด้วย จะยิงพวกนี้ให้ตายไปเลย'ฮีโร่คิดอย่างแค้นๆระคนเจ็บใจ

"ควอเตอร์ ควอเตอร์"ฮีโร่เรียกควอเตอร์อยู่หน้าประตู

"ครับ"ควอเตอร์กดปุ่มเปิดประตู ฮีโร่รีบเข้าไปทันที

"ควอเตอร์ ให้ตายเถอะ นายต้องช่วยฉันนะ บ้าที่สุด ไอ้พวกนั้นมันจะปล้ำฉัน จิตวิปริตกันไปหมดแล้วเนี่ย"ฮีโร่พูดระบายอารมณ์อย่างรัวเร็ว

"ครับ มาทางนี้ก่อนเถอะ"ควอเตอร์เชิญฮีโร่มานั่งที่โซฟา ขณะที่เดินไปทางตู้เย็น

ฮีโร่บ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นตลอด (ปกติพี่แกนิ่งตลอดศกพะย่ะค่ะ) "ให้ฉันออกสนามรบด้วยปืนกระบอกเดียวยังปลอดภัยกว่าอยู่กับพวกนั้นอีก ให้ตายเถอะ มันเกิดอะไรขึ้น ฉันงงไปหมดแล้ว"

ควอเตอร์ยกแก้วน้ำมาให้ฮีโร่ "ดื่มก่อนสิครับ มันจะช่วยทำให้คุณใจเย็นลงได้"

"ฉันก็ว่างั้น"ฮีโร่คว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มอั่กๆ แล้วส่งแก้วเปล่าที่ไม่เหลือน้ำซักหยดกลับไปให้ควอเตอร์ "นายว่าพวกนั้นโดนยารึเปล่า ถึงได้เป็นอย่างนี้น่ะ"ฮีโร่หันไปหาควอเตอร์เพื่อขอความคิดเห็น แต่จู่ๆเขาก็รู้สึกวูบๆ

"อ๊ะ เป็นอะไรไปน่ะ"ฮีโร่ยกมือกุมขมับ ภาพข้างหน้าดูพร่ามัวไปหมด...

และร่างกายของเขา ก็ค่อยๆทรุดลงไป ก่อนที่จะไม่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ภาพที่เขามองเห็นเป็นภาพสุดท้ายคือ ควอเตอร์ยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มแปลก พร้อมกับคำพูดที่ว่า

"หลับให้สบายนะครับ เด็กน้อยที่น่ารักของผม"

++++++

ฮีโร่รู้สึกตัวขึ้นมาเพราะเสียงเอะอะที่ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลไปจากหูมากนัก แต่ก็ยังคงงัวเงียและปวดหัวมากเกินกว่าจะลุกหรือลืมตาขึ้นมามองได้

"เฮ้ย นายเล่นขี้โกงนี่หว่า ไอ้บ้า เอาใหม่ เริ่มใหม่เลย"เสียงของดูโอ้ตะโกนโหวกเหวก

"คุณซ่อนไพ่ไว้ใต้เบาะ งั้นก็ต้องเริ่มเล่นใหม่นะครับ"ตามด้วยวลีอันแสนจะสุภาพของควอเตอร์

"เฮ้ย รวมหัวกันนี่หว่า อย่าเล่นอย่างงี้สิ"แล้วก็น้ำเสียงไม่พอใจของอู๋เฟย

"เล่นกันใหม่ดีกว่า ห้ามขัดเด็ดขาดนะ อู๋เฟย ไม่งั้นนายก็ต้องไปอยู่ที่สุดท้าย"ตบท้ายด้วยน้ำเสียง

คมเข้มระคนเย็นชาของโทรว่า

'โอ้ย ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว มาเล่นอะไรแถวนี้ฟะ'ฮีโร่ตะโกนในใจเพราะว่าที่ปากของเขามีเทปกาวปิดเอาไว้ 'เอ๋ เทปกาว? อืม...ทำไมเราถึงถูกปิดปากหว่า'ฮีโร่คิดอย่างงงๆ แต่เมื่อจะขยับมือไปแกะออก ก็พบว่ามือถูกมัดเอาไว้กับโครงเหล็กที่หัวเตียง และขาข้างหนึ่งก็ถูกมัดเอาไว้กับโครงเหล็กที่ปลายเตียง

ทั้งสี่ที่ตั้งวงเล่นไพ่หันมามองฮีโร่เป็นตาเดียวกันเมื่อฮีโร่ขยับตัว

"ใจเย็นๆนะครับ รอพวกผมตัดสินกันแป๊บเดียว"ควอเตอร์ส่งรอยยิ้มที่เคลือบ(?)ความเป็นมิตรให้ฮีโร่

'ตัดสิน??'ฮีโร่คิดอย่างงงๆ แต่ก็อ้าปากถามไม่ได้

โทรว่าเดินมาแกะเทปกาวออกจากริมฝีปากของฮีโร่ เมื่อเทปกาวหลุดออก ฮีโร่ก็หายใจอย่างแรงด้วยความอึดอัด

"ตัดสิน ตัดสินอะไรกัน"ฮีโร่ถาม

โทรว่ากลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม ก่อนที่จะแจกไพ่

"เดี๋ยวนายก็รู้เองล่ะ ฮีโร่"ดูโอ้ยิ้มน้อย ก่อนที่จะหันไปสนใจกับไพ่ในมือของตนเอง

ทั้ง 4 ค่อยๆทิ้งไพ่ในมือของตนเองที่ถูกจับคู่เอาไว้ ทำให้ฮีโร่รู้ได้ทันทีว่าทั้ง 4 กำลังเล่น 'อีแก่' อยู่ ถึงตนเองจะไม่เคยเล่นก็เถอะ

"เดี๋ยว เฮ้ย พวกนายปล่อยฉันก่อนเซ่ นี่มันอะไรกันนี่"ฮีโร่ตะโกน

"ปล่อย เดี๋ยวนายก็หนีไปได้อีก รอไปก่อนละกัน"อู๋เฟยตอบ แล้วหยิบไพ่ในมือของดูโอ้ ก่อนที่จะหยิบไพ่ในมือของตนเองทิ้งลงในกองพร้อมกับไพ่ที่ได้มาจากดูโอ้

ฮีโร่พยายามกระชากมือเพื่อให้เชือกขาดจากกัน แต่ก็ไม่เป็นผล

"อย่าพยายามเลยครับ เชือกนั่นผมสั่งพิเศษเข้ามาเพื่อไว้ใช้กับฮีโร่โดยเฉพาะ"ควอเตอร์หันไปบอกฮีโร่

"แล้วเมื่อไหร่ถึงจะปล่อยฉันล่ะ"ฮีโร่ตะโกนถาม

"เร็วๆนี้แหล่ะ"โทรว่าตอบฮีโร่โดยไม่ได้หันมามอง

ไพ่ของทั้ง 4 ค่อยๆร่อยหลอไปตามระยะเวลาของเกมส์ที่ดำเนินไปอย่าดุเดือด ส่วนฮีโร่ก็พยายามหาทางแก้เชือกออกให้ได้ เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่จะขาดก่อนคือข้อมือของเขา ไม่ใช่เชือก!!

"อ้า หมดแล้ว"ควอเตอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆ ตามไปด้วยสายตาของผู้ที่นั่งเล่นอยู่ทั้ง 3 อย่างเคียดแค้น

"ฉันด้วย"โทรว่าโยนไพ่คู่ 3 ของตนลงในกองไพ่ ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาตัวถัดจากควอเตอร์เพื่อดูการแข่งขันระหว่างดูโอ้กับอู๋เฟยที่กำลังเข้มข้นถึงขีดสุด

เรามาดูไพ่ในมือของทั้งสองคนดีกว่า

ของดูโอ้ มี ไพ่5 ดอกจิก

ของอู๋เฟย มี ไพ่ 5 ข้าวหลามตัด และ โจ๊กเกอร์ (หรืออีแก่นั่นเอง)

'หึหึหึ เจ้าดูโอ้ คงไม่นึกว่าเราจะซ้อนแผนมาอย่างนี้'อู๋เฟยคิดในใจ เขาถือไพ่ 2 ใบอยู่ในมือ โดยที่ให้ 5 ข้าวหลามตัดอยู่ข้างบนและยื่นออกไปเยอะๆ ส่วนให้โจ๊กเกอร์หลบมุมๆ 'แล้วเจ้าดูโอ้ก็คงนึกว่าเราจะยื่นไพ่โจ๊กเกอร์ไปให้มัน ทีนี้ล่ะ เราก็จะชนะตามหลักสูตรทฤษฎีการเล่นอีแก่ (มีด้วยเหรอ) ฮ่าฮ่าฮ่า'

'อืม...."ดูโอ้คิดอย่างเอาเป็นเอาตาย 'จะเอาใบไหนดีนะ ล่างก็ดี บนก็ดี เอาข้างบนก็ดี เว้ย เอาข้างบนแหล่ะดีแล้ว ถูกโฉลก (?)'ดูโอ้ซึ่งสมองกลวงและไม่ได้คิดอะไรเลย เอื้อมมือไปหยิบไพ่ใบข้างบนมาพร้อมกับพลิกดู

"เย้ ฉันชนะแล้ว"ดูโอ้ลุกขึ้นตะโกน ขณะที่อู๋เฟยฟาดไพ่ลงกับกองอย่างเคียดแค้น

'ฮึ่ม เราลืมบวกความน่าจะเป็นเข้าไป ลืมไปเลย ว่าเจ้าดูโอ้สมองขี้เลื่อย'

อู๋เฟยกับดูโอ้เดินไปยังโซฟาที่ควอเตอร์กับโทรว่านั่งอยู่ โดยมีสายตาของฮีโร่มองไปยังร่างทั้ง 4 อย่างหวั่น 'มันจะเอายังไงกันวะเนี่ย'ฮีโร่กลืนน้ำลายดังเอือก!

"เอาล่ะ เราก็ตกลงกันได้แล้ว เชิญทุกคนออกไปก่อนละกันนะ"ควอเตอร์พูดอย่างเบิกบาน

'ออกไป?'

"เดี๋ยว" อู๋เฟยแทรกขึ้น

"ทำไมเหรอครับ"ควอเตอร์ถาม

"ตกลงกันก่อน ว่าเท่าไหร่ ถ้าไม่ได้ตกลงกันกว่าจะเหลือมาถึงมือฉัน ฮีโร่ก็กลายเป็นซากเด่ะ"อู๋เฟยบ่น

"ซาก?"คราวนี้ฮีโร่พูดขึ้นบ้าง "พวกนายจะทำอะไรกับฉัน???"

"เดี๋ยวก็รู้ครับ"ควอเตอร์หันมายิ้มให้ฮีโร่อย่างสุภาพ "ตกลง คนละ 3 ที"

'3 ที???'

"เฮ้ย คนละทีแต่เวียนเทียนเด่ะ"

'เวียนเทียน????'

"ไม่เอาครับ 3 ทีขาดตัว"ควอเตอร์พูด

ทุกคนจึงพยักหน้าแล้วเดินออกไป ควอเตอร์ปิดกดล๊อคประตู แต่แล้วดูโอ้ก็มาทุบประตู แล้วตะโกนขึ้นว่า "อย่านานนะ ควอเตอร์"

ฮีโร่มองหันควอเตอร์ซึ่งกำลังตรงเข้ามาหาเขาที่เตียง มันรู้สึกเหมือนกับว่าควอเตอร์เป็นผู้ประหารเขา แล้วเขาเป็นหมูที่อยู่บนเขียงอย่างนั้นล่ะ...

"ควอเตอร์..."ฮีโร่พยายามขอร้อง "นายช่วยปล่อยฉันออกไปได้มั๊ย"

ควอเตอร์ขึ้นคร่อมตัวของฮีโร่ พร้อมกับยิ้มอย่างที่ฮีโร่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะมาอยู่บนใบหน้าของควอเตอร์ "ถ้าปล่อย คุณก็หนีไปสิ อีกอย่าง ผมก็สู้แรงคุณไม่ได้ซะด้วย"

ฮีโร่เบิกตามองควอเตอร์ที่ค่อยๆก้มหน้าลงมาหาซอกคอของเขา

"เอ่อ..ควอเตอร์ นายคง...ไม่ได้คิดที่จะ...."ฮีโร่พูดอย่างตะกุกตะกัก

"จะให้มากกว่าที่คุณคิดไว้อีกครับ ไม่ต้องกลัวว่าจะเจ็บหรอก"ควอเตอร์ซุกไซร้ซอกคอของฮีโร่อย่างเมามัน

ฮีโร่ขยับตัวให้หลบจากการจู่โจมของควอเตอร์ แล้วก็ถามขึ้นอีก "เจ็บ????????? นายจะทำอะไรฉันน่ะ ควอ...เฮ้ย..."ฮีตาเหลือก มือของควอเตอร์ค่อยถลกเสื้อกล้ามของเขาขึ้นสูง

"ไม่ต้องห่วงนะครับ หึหึหึ"เป็นไปได้มั้ยเนี่ย เขาว่าหูของเขาก็ไม่ได้ผิดปกติ เสียงของควอเตอร์มันออกจะหื่นๆหน่อย

"เฮ้ย อย่า อะ อ๊า อย่านะ หยุด ควอเตอร์ นาย...อ๊า..อะ...จะ...อ๊า..บ..บ้าไปแล้วเหรอ อื้อ"ฮีโร่พูดอย่างยากลำบาก

"ควอเตอร์ อ๊า ไม่เอา อย่าทำอย่างนั้นนะ อ๊า ฮ๊า อะ อ๊า......."

+++++++++++++++++

ขณะที่ควอเตอร์กำลังจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย ก็มองไปยังร่างของฮีโร่ที่เปล่าเปลือยและเปื้อนไปด้วยคราบอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด กำลังหายใจแรงอย่างเหนื่อยอ่อน

ควอเตอร์เดินมาข้างเตียง แล้วโน้มตัวลงมือจูบฮีโร่ "ขอให้สนุกกับโทรว่านะครับ"ก่อนที่จะเดินออกไป

'โทรว่า??????? หรือว่า.....เฮ้ย แค่ 3 ทีก็จะตายอยู่แล้ว จะ...จะไม่หยุดเลยรึไงเนี่ย เดี๋ยวก่อน 4 คน งั้นเราก็ต้องโดนตั้ง......12 ที !!!!!!!!'ฮีโร่ตาเหลือก ดิ้นพลั่กๆ ก่อนที่จะต้องยอมจำนนเพราะความปวดที่บริเวณสะโพก

โทรว่าเดินเข้ามาหาฮีโร่ "ในที่สุด เวลาที่รอคอยก็มาถึงแล้วนะ ฮีโร่"โทรว่ายิ้มกริ่มก่อนที่จะถอดเสื้อของตนเองและโยนลงกับพื้น ขึ้นคร่อมร่างของฮีโร่

"เดี๋ยว เฮ้ย พวกนาย...จะไม่ให้ฉันพักบ้างเลยหรือไงวะ เฮ้ย!!!!!!!!!"ฮีโร่ตะโกนโหวกเหวก อย่างลืมความเหนื่อยอ่อน

"ตะโกนได้อย่างนี้แสดงว่ายังมีแรงเหลือสินะ"

"เฮ้ย เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!"ฮีโร่ตะโกนสุดเสียง แต่ดูเหมือนว่าโทรว่าจะหน้ามืดเกินกว่าที่จะได้ยินซะแล้ว..

HAPPY ENDING?????????????