“ เฮ้อ รอดแล้ว แต่..น่าแปลกดีนะที่ไม่โดนหักคะแนน แค่โดนเทศน์ซะนานเท่านั้นเองแถมน้ำเสียงนี้ ก็ดูเหมือนว่าต้องการสื่ออะไรซักอย่างนึง น้ำเสียงก็ฟังดูแล้วไม่เยือกเย็นมากนะ เหมือนกับปกปิดน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใยเอาไว้ซะ ด้วย แววตาข้างในนั้น ถ้ามองให้ดี ให้ลึก ก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่โหดเสียอย่างที่เหล่าบรรดานักเรียนพ่อมดนั้นลือกันเสียเท่าไร ” นี่ก็เป็นอีกนิสัยนึงของยูริอีก เป็นคนที่ช่างสังเกตอะไรดีอย่างนี้ ไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม ( Per ว่าน่าจะจับไปเป็นนักวิเคราะห์ตลาดหุ้นนะเนี่ย )

“ โห ยูริ เวลาอย่างงี้ ยังมีกะจิตกะใจไปวิเคราะห์ผู้คนอีกหรือเนี่ย ” ไอระพูดเหน็บแนมเล็กน้อย

“ เอาน่า ทั้งสองคน ฉันว่าพวกเราน่าจะเอาเวลานี้ไปวิชาแรกกันได้แล้วนะ ” อาคาริลองพูดเป็นเชิงเพื่อให้ยูริกะไอระเลิกทะเลาะกันเสียที

อาคาริพูดเชิงตัดบทเสร็จก็ได้ชวนให้ทั้งสองขึ้นไปเรียนวิชาฝึกบินสียที

.....*.......*.....

สนามฝึกบิน

“ ยินดีกับการเริ่มต้นเรียนวิชาบินเป็นครั้งแรกของพวกเธอ ขอให้พวกเธอตั้งใจ และปฏิบัติตามที่สั่งทุกประการ มิฉะนั้นเธออาจจะเจ็บตัวก็เป็นได้ ” เสียงศาสตราจารย์ พอตเตอร์กล่าวทักทายดังขึ้นพร้อมกับเหล่าสีหน้านักเรียนหลายคนก็ตื่นเต้น บางคนก็ค่อนข้างเกร็งเล็กน้อย รวมถึงอาคาริอีกด้วย แต่อาการเหล่านี้มิได้เกิดกับไอระกับยูริเป็นแน่แท้ เพราะพวกเค้าสองคนนั้นเคยได้ขี่ไม้กวาดมาชนกันจนเกิดอุบัติเหตุมาแล้ว ( ที่ Per ทราบก็เพราะ เจ้าตัวทั้งสองเคยมาอวดให้ Per ฟังว่า พวกเค้าเนี่ยเคยลองขี่ไม้กวาดท่าพิศดารมาแล้ว ก็ตัวอย่างนะ ผู้อ่านก็ลองนึกภาพตามไปด้วยนะคะ ก็เวลาขี้ไม้กวาดต้องขึ้นไปขี่แล้วเอามือทั้งสองจับ เพื่อบังคับถูกต้องไหมคะ แต่ สองคนนี้ไม่ พี่แกทำอย่างกับห้อยโหนอยู่คือคงคิดว่าไม้กวาดบินได้เป็นเสาที่สามารถโหนได้มั้งคะ ก็ตอนขึ้นก็ขึ้นธรรดา พร้อมกับที่ขามีรองเท้าโลโล่เบต แต่พอเวลาที่มันบินได้สูงแล้ว ก็เอามือจับไม้กวาดไว้แน่นะคะ แต่เอาขาออกจากไม้กวาด พูดง่ายๆ ก็คือ ทำอย่างคนจะตกจากไม้กวาด จับอย่างนั้นแหละ บังคับก็ใช้มือทั้งสองที่จับแน่นอยู่หันไม้กวาดไปตามทิศทางที่อยากจะไป ไม่เพียงแค่นั้นนะคะ บินด้วยท่าพิศดารแถมยังบินเอาไม้กวาดทั้งสองมาชนกันอีก บังคับด้วยวิธีแบบพิศดารก็ยากอยู่แล้ว แถมเกิดอุบัติเหตุก็ง่าย ยังเอาไม้กวาดมาชนกันอีก ไม่เจ็บตัวบ้างก็แปลกแย้วอะ แต่ Per ขอบอกอีกนิดนะคะ ว่าผู้เริ่มคิดค้นมิใช่ยูริเลย แต่เป็นไอระอะ Per ฟัง Per ยังงงเลยอะนะ ว่าไอระเนี่ยนะเริ่มคิด เลยทำให้ Per ได้ข้อคิดใหม่ว่า อย่าดูคนที่ภายนอก เอ๊ย นอกเรื่องมากไปแล้วนะเนี่ย เข้าเรื่องต่อดีฝ่า เดี๋ยวหาว่า Per อู้งานอีก ) ( ใช่ Per นะ จอมอู้เลยหละ : อาคาริ )

“ ทุกคน ดูนะ ก่อนอื่นให้ทุกคนยืนประจำตำแหน่งทางด้านซ้ายของไม้กวาด จากนั้นก็พูดว่า Up ” หลังสิ้นเสียงของศาสตราจารย์พอตเตอร์ไม้กวาดที่อยู่กับที่ไม่มีการขยับไปไหนก็เริ่มมีปฏกริยา คือมันลอยมาอยู่ในมือของศาสตราจารย์พอตเตอร์เรียบร้อยแล้ว

“ เอาหละ ทุกคนลองทำตามนะ ” ศาสตราจารย์พอตเตอร์ได้ให้บรรดานักเรียนพ่อมดแม่มดฝึกหัดการเรียกไม้กวาดไปได้ซักพักจนทุกคนสามารถใช้การได้แล้วจึงได้สอนบทเรียนต่อไปคือ การขี่ไม้กวาด การบังคับทิศทางไม้กวาด

อาคาริก็ค่อนข้างที่จะเรียนรู้ได้เร็วสามารถที่จะปฏิบัติได้ตามบทเรียนได้อย่างรวดเร็วเฉกเช่นไอระกะยูริที่ขี่ไม้กวาดได้คล่องแคล่วอยู่แล้ว และตอนท้ายชั่วโมงฝึกบินศาสตราจารย์พอตเตอร์ได้ทำการทดสอบการบินที่ได้สอนไป การทดสอบนั้นทดสอบโดยการที่แต่ละคนต้องขี่ไม้กวาดบินไปลอดห่วงที่ค่อนข้างคดเคี้ยวแถมยังต้องระมัดระวังบรรดาเหล่าฟีร่าทั้งหลาย ที่บินว่อนอยู่ในอากาศที่คอยชนให้ผู้คนตกหล่นลงจากไม้กวาดไปได้ นอกจากที่ต้องหลบตัวฟีร่าแล้ว ยังต้องคอยเก็บแต้มคะแนนไปอีกด้วย แบบทดสอบนี้ค่อนข้างยากสำหรับผู้ฝึกมือใหม่ หากมิได้เรียนรู้อย่างตั้ง กระทำอย่างดีแล้วก็อาจจะผ่านได้อย่างสวยงามนั้นยากเสียทีเดียวแต่ก็ปรากฏว่ามีนักเรียนที่ผ่านการทดสอบไปได้อย่างสวยงามนั้นมีอยู่เพียงแค่ 10 คน เท่านั้น อาคาริ ยูริ ไอระ ก็เป็นหนึ่งใน 10 คนนั้นเช่นเดียวกัน

“ อือ มีผู้ผ่านไปได้อย่างดงามเพียงแค่ 10 คน เองรึ แต่ก็เอาเถอะนะ ต่อไปนี้จะขอลองทดสอบฝีมือของทั้ง 10 ดูนะ ส่วนคนที่เหลือไปฝึกตรงสนามฝั่งด้านซ้ายนะตรงนั้นจะฝึกให้มีคะแนนด้วย ฝึกจนกว่าคะแนนที่พวกเจ้าที่เหลือนั้นได้คะแนนดีขึ้นกว่าเดิม ถ้าหมดชั่วโมง ขอให้มารวมตัวกันตรงกลางของสนามแห่งนี้ด้วย ” เมื่อสิ้นเสียงศาสตราจารย์พอตเตอร์เหล่าบรรดานักเรียนพ่อมดแม่มดก็ได้ปฎิบัติตาม ได้แยกออกเป็นสองกลุ่มคือ กลุ่มที่ต้องไปฝึกเพื่อแก้คะแนนของตนอยู่ที่ด้านซ้ายของสนามกับกลุ่มที่ต้องทดสอบฝีมืออีกด่านนึงซึ่งอยู่ทาง

ด้านขวา

หลังจากที่ผ่านการทดสอบแบบมหาโหดมาแล้ว ทั้งกลุ่มที่ต้องแก้คะแนนและกลุ่มที่ต้องไปฝึกมหาโหดก็ได้มารวมตัวกันก่อนที่จะสลายตัวไปยังห้องนั่งเล่นประจำบ้านเพื่อเตรียมตัวไปเรียนวิชาอื่นๆต่อ ......

และแล้วก็มาถึงวันที่เหล่านักเรียนปี1 ของโรงเรียนสอนเวทฯได้ไปเยือนหมู่บ้านฮอบบิทเสียที หมู่บ้านที่ขึ้นชื่อด้านเวทมนต์ของเหล่าคนแคระ เป็นที่ได้ชื่อเป็นแหล่งกำเหนิดอารยธรรมอันเก่าแก่ของเหล่าบรรดาบรรพบุรุษรุ่นก่อน

ชาวฮอบบิทมีความสูงเพียงแค่ 3-4ฟุตกว่า มีนิสัยค่อนข้างรักสงบมิชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องต่างๆอาทิเช่นเวทมนตร์แต่บางพวกเท่านั้นที่ชอบทางด้านนี้ และดูท่าจะเป็นพรสวรรค์สำหรับชาวฮอบบิทที่ชื่นชอบทางด้านนี้ เพราะพวกนี้เป็นพวกที่เรียนรู้ค่อนข้างไว ชอบคิดชอบลองสิ่งใหม่ๆตลอดเวลา จึงทำให้เวทมนตร์ของชาวฮอบบิทที่เป็นผู้คิดค้นขึ้นมาถึงกับเป็นเวทโบราณที่มีผลกระทบต่อเนื่องได้ดีเสียซักจริงๆ ถึงจะมีแค่กลุ่มเดียวหรือพลเมืองอันน้อยนิดเมื่อเทียบกับชาวฮอบบิททั้งมวล แต่ก็ยังสามารถสร้างสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยเวทให้มีอนุภาพได้ดียิ่งขึ้น

กลุ่มนักเรียนชั้นปี1ที่ต้องการไปเที่ยวชมหมู่บ้านแห่งนี้ได้ทยอยกันมารอที่ห้องโถงใหญ่ นักเรียนบางคนตื่นเต้นที่จะได้เห็นคนแคระ ที่มีความสูงเพียงแค่ 3-4 ฟุตเท่านั้น การไปเที่ยวหมู่บ้านฮอบบิทครั้งนี้จะเรียกว่าทัศนาศึกษานอกโรงเรียนก็คงจะได้ นอกจากนักเรียนชั้นปี1จะได้เที่ยวในหมู่บ้านนี้แล้วยังมีโอกาศได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของฮอบบิท วิทยาการของเหล่าฮอบบิทตัวเล็ก ถึงฮอบบิทจะเป็นคนแคระแต่วิทยาการของฮอบบิทก็มิได้เล็กตามไปด้วย

ติดตามตอนต่อไปนะคะ +_+

แนะนำติชม : [email protected]