ตอนที่ 10 เดินทาง
อาคาริเสร็จยังลูก ได้เวลาเดินทางแล้วน้า
เสร็จแล้วฮะแม่ อาคาริขานตอบรับในขณะที่ตนเดินลงบันไดที่ลงมาพร้อมกับหีบกระเป๋าใบใหญ่ นอกจากหีบกระเป๋าที่ใส่เครื่องใช้ต่าง ๆ ที่รวมไปถึงหนังสือแล้ว อาคาริยังหิ้วกรงนกฟีนิกซ์อีกด้วย
และแล้วรถที่บรรจุคนได้ 5-8 คน ก็เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ของอาคาริ เมื่อขับรถมาถึงสถานีรถไฟ
อาคาริลูกตามแม่มานะ แต่แม่ฮะ ระวังจะชนที่กั้นนะฮะ
ตามแม่มาเถอะ
แต่ว่า ข้างหน้าแม่เป็นที่กั้นนะฮะ เกรซยิ้มตอบลูกชายตัวน้อยของเขา อาคาริเองก็ค่อนข้างจะงง เล็กน้อยเมื่อแม่ของตนวิ่งตรงไปที่แผงกั้น ตนจึงตัดสินใจที่จะตามไป วิ่งตรงไปที่แผงกั้นโดยตาทั้งสองข้างปิด
เอ๋ ทำไมมันชนไม่เจ็บละ อาคาริคิดในใจ ที่นี่ที่ไหนละ เราจำได้ว่าเราตัดสินใจวิ่งชนแผงกั้นนี่นา แล้วทำไมมาโผล่ที่นี่ได้ละ อาคารพูดกับตนเอง
มาแล้วเหรอ ทั้งพ่อทั้งลูก
แม่ฮะ ว้าว นี่เหรอฮะรถไฟที่จะพาผมไปสู่โรงเรียนใหม่เหรอฮะ
ใช่จ๊ะ แม่ว่าลูกเอาข้าวของไปเก็บที่รถไฟก่อนเถอะนะ
ฮะ ตอบรับเสร็จอาคาริก็ได้หอบหิ้วสัมภาระทั้งหลายขึ้นไปเก็บในรถไฟ รถไฟตู้แรก ๆ นั้นมีนักเรียนคนอื่น ๆ นั่งกันเต็มหมดแล้ว อาคาริหิ้วสัมภาระต่อไปเพื่อหาที่ว่าง อาคาริเดินไปสักพัก เขาก็พบห้องว่างที่อยู่สุดท้ายขบวน อาคาริวางหีบกระเป๋าตนลงก่อน แล้วค่อยวางเจ้าโฟลลี่ลง < ชื่อนกฟีนิกซ์ > หลังจากนั้นก็เดินลงมาจากรถไฟเดินลิ่วมาหาผู้เป็นพ่อและแม่
โชคดีนะลูก เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น
ฮะ
อย่าลืมเขียนจดหมายมาหาพ่อกับแม่มั่งนะลูก ฝากเจ้าโฟลลี่มาก็ได้
ฮะ
ขึ้นรถเถิด ดูท่าว่าจะออกจากชานชาลาแล้ว
ฮะ สิ้นเสียงอาคาริก็เดินกลับมาขึ้นรถไฟ เมื่อขึ้นรถไฟแล้วอาคาริก็ตรงดิ่งที่จะมาที่ตู้ขบวนสุดท้าย แต่บังเอิญเจอ
อาคาริ อาคาริ เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งเรียก
เอ๊ะ อ้าว ยูริ ไอระนี่
นายนั่งตรงไหนเหรอ ไอระถามขึ้น
ตู้ขบวนสุดท้ายหนะ
เหรอ . เอางี้ ยูริว่าเราย้ายไปนั่งกับอาคาริเถอะ นั่งตรงนี้ก็ไม่มีใครนั่ง เราไปนั่งกับอาคาริจะได้คุยกันได้ไง ดีไหมไอระ แล้วอาคาริจะให้พวกเรานั่งด้วยได้ ไหม
ได้ซิ เราก็ไม่มีเพื่อนคุยเหมือนกัน . มาเราช่วยถือของให้
ครืดดดด . เสียงเปิดประตูตู้รถไฟอีกตู้หนึ่ง
เอ้า ถึงแล้ว
ยูรินั่งข้างในนะ ไอระนั่งข้างนอกนะ อือ
นี่ พวกเราว่า พวกเราจะได้อยู่ที่บ้านไหนกันนะ อยากรู้จริง ๆ
ยูริว่า อยู่บ้านไหนก็เหมือนกัน ขออย่างเดียวให้เราสองคนได้ก่อกวนก็เป็น พอ ว่าไหมไอระ
ก่อกวน ??? อาคาริถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
ใช่ เสียงของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกัน
ไม่น่าเชื่อ เราดูตอนแรก เรานึกว่าพวกนายจะเป็นเด็กเรียบร้อย
เรียบร้อย !!! นายเห็นพวกเราเป็นอย่างงั้นเหรอ ไอระถามขึ้นอย่างแปลกใจ
อือ ก็ไม่น่าเชื่อว่าพวกนายจะซุกซน หรอก
ซุกซน เราว่านายอย่าดูคนที่ภายนอกเลย ยูริพูดขึ้น
เราก็ว่าอย่างนั้น อาคาริสนับสนุนด้วยคนว่าสิ่งที่ยูริพูดนี้นะ ท่าจะจริง เพราะเค้าคิดว่าเด็กแฝดสองคนนี้นั้นผิดกับสิ่งที่เค้าคิดเสียเลย
เราว่าเราเริ่มจะแยกพวกนายสองคนออกแล้วละ
จริงเหรอ !!! โกหกหรือเปล่า
เปล่านะ
งั้นลองพูดมาสิว่า เราสองคนมีสิ่งไหนที่ต่างกัน เราว่านายไม่รู้หรอก ขนาดพ่อกับแม่ของพวกเราแต่ละคนบางครั้งยังแยกผิดเลย ยูริพูดท้าอาคาริ
เท่าที่เราสังเกตนะ ยูรินี้ผิวจะขาวกว่าเล็กน้อย ดวงตาถึงจะสีฟ้าน้ำทะเลเหมือนกัน แต่ของไอระจะสีเข้มกว่าเล็กน้อย สีผมถึงจะมีสีน้ำตาลปนทองเหมือนกัน แต่ของยูริจะมีปนทองมากกว่า น้ำเสียงถึงจะคล้ายกัน แต่ของไอระเสียงจะแหลมเล็กกว่าเล็กน้อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว ตัวก็สูงไล่เลี่ยกัน เอวผอมบางพอ ๆ กัน อาคาริพูดในสิ่งที่ตนสังเกตมาได้ทั้งหมด
เก่งนะ ที่สังเกตพวกเราได้ขนาดนี้ ยูริเอ่ยปากชมอาคาริ
จะว่าไปพวกนายสองคนสวยนะ
ไม่สวยเฟ้ย ทั้งสองแทบตะโกนออกมาพร้อมกัน
ชมคนอื่นเค้าสวย นายเองนะสิที่สวยเหมือนกัน ดูสิ ไอระได้ทีบ้าง
มาให้เราสองคนวิจารณ์เลย
อือ เราว่านายก็สวยใช่เล่นนะ ดูสิ ผิวอาคารินั้นขาวอมชมพู ผมสีน้ำตาลอ่อนปากโค้งได้รูป จมูกโด่งได้ที่ คิ้วค่อนข้างเข้ม สีผิวของแก้มนั้นจะออกเป็นสีชมพู นิ้วยาวเรียว ดวงตากลม ในตานั้นมีประกาย สูงเพียงแค่ประมาณ 170 เอง ไอระออกปากวิจารณ์
ยูริว่า อาคาริสวยกว่าพวกเราอีกนะ
เอ่อ เรานี่นะสวย !!! ไม่มั้ง อาคาริพูดในสิ่งที่ตนได้ยินนั้นแทบจะไม่เชื่อเลย
พวกเราพูดจริงนะ ไอระยืนยัน
เราว่าเปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ ผู้ชายเค้าไม่คุยกันเรื่องความสวยหรอกนะ อาคาริชวนเปลี่ยนเรื่อง
ก็ นายชมพวกเราก่อนนี่นา ยูริบ่น
ยูริ เลิกบ่นน่า เราว่าน่าจะเตรียมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้ากันดีกว่านะ เราว่าเลยผ่านพ้นอุโมงค์สยองนี้ไปคิดว่าเดี๋ยวคงจะถึงละ ไอระดุเล็กน้อย
อืม งั้นเดี๋ยวเราออกไปข้างก่อนนิดนะ จะไปดูรถขายขนมหน่อยว่า จะเข็นมาขายถึงนี่แล้วหรือยัง ยูริว่าพลางก็ออกไปข้างนอกตู้ขบวนรถ
งั้นพวกเราสองคนก็เปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนนะ
อืมก็ดีเหมือนกัน งั้นไอระหันไปด้านตรงกันข้ามกับเรานะ
อืม ว่าแต่ทำไมถึงต้องหันคนละข้างด้วยละ เอหรือว่าอาย ไอระพูดแทงใจดำใส่อาคาริเข้าจังงัง
..
อายจริงเหรอ !!! ไอระถามอย่างไม่เชื่อ
ก็อายสิฟะ ไม่ว่าจะชายหรือหญิงก็อายเป็นนะ ที่สำคัญรูปร่างเราก็น่าโชว์ซะที่ ไหนเล่า
มาแล้ว มาแล้ว เสียงที่ดังแว่วมาแต่ไกล หาใช่ใครที่ไหนเลยนอกจาก
ยูริ ขอทีเถอะนะ เลิกใช้เสียง 8 หลอดของนายตะโกนได้ไหม
ขอโทษนะ คือ .. คือว่า ยังไม่ทันที่ยูริจะแก้ตัวเสร็จก็มีเสียงหนึ่งดังสวนขึ้นมา
พอเถอะไอระ ยูริถ้างั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้านะ เดี๋ยวเราสองคนออกไปรอที่นอกห้องนะ
อ้าว ? ทำไมต้องไปรอข้างนอกละ
ก็อาคาริขี้อายนะสิ
เหรอ งั้นรอข้างนอกก็ได้ ไอระกับอาคาริรอยูริอยู่ด้านนอกห้อง
บทที่ 11 การพบกันครั้งแรก
การเดินทางด้วยรถไฟที่เป็นเส้นทางเดินไปสู่อีกฟากของเหล่าบรรดาพ่อมดแม่มดมือใหม่ก็ได้จบสิ้นลง และแล้วพวกมือใหม่ทั้งหลายก็เดินทางมาสู่เป้าหมายเป็นการเรียบร้อย
เอ้า พวกเด็กปีสี่ทั้งหลายเดินตามพรีเฟ็คมาทางนี้ ส่วนชั้นอื่น ๆ ยกเว้นเด็กปีหนึ่งเดินตามทางระเบียงนี้นะ ขึ้นไปหอนอน จัดกระเป๋าให้เรียบร้อย แล้วลงมาที่ห้องโถง เวลา 20.00 นะ แล้วเด็กปีหนึ่งเดินตามชั้นมาได้เลย เสียงชายหนุ่มร่างสูง แล้วบรรดานักเรียนใหม่ทั้งทั้งหลายก็ได้เดินตามชายหนุ่มผู้นั้น เดินกันได้สักพัก ทั้งหมดก็หยุดอยู่ที่ห้อง ๆ หนึ่งที่ตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงาม
เพดานที่สูง สูงขนาดที่ว่าจุดสูงสุดของเพดานนั้นมองเห็นเป็นหมอก ในห้องนี้ถูกตกแต่งด้วยบรรดาข้าวของเครื่องใช้ที่หรูหรา บรรดาเหล่านกทั้งหลายที่อาศัยอยู่ที่นี่ต่างก็บรรเลง เพลงขับขานกันอย่างไพเราะ
แปะ แปะ เมื่อสิ้นเสียงตบมือของชายหนุ่ม เหล่าบรรดานกทั้งหลายต่างก็หยุดส่งเสียงบรรเลงเพลง คล้ายกับว่าพวกมันรู้น่าที่ดี
เดี๋ยวเราจะทำการคัดสรร ฉะนั้นก็รอที่นี่กันสักครู่
<><><><><> โปรดติดตามตอนต่อไป <><><><><>
เมลล์มาคุยกันได้นะคะ ที่ [email protected]