ตอนที่ 8 ซีกโลกอีกฟาก
เช้าวันรุ่งขึ้น
อาคาริ ไปแต่งตัวซะลูก วันนี้แม่กับพ่อจะพาลูกไปซื้อข้าวของ เครื่องใช้ที่จำเป็น เกรซพูดกับลูกน้อยที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่น
ฮะ อาคาริรับคำแล้ววางหนังสือที่ตนกำลังอ่านนั้นลงรีบวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที
25 นาที่ต่อมา
เสร็จแล้วฮะแม่ อาคาริเดินลงมาในชุดไปรเวท ในเสื้อเชิ้ตแขนยาว สีกากี ซึ่งดูเข้ากันกับผิวสีขาวอมชมพูเป็นอย่างมาก ผมสีน้ำตาลทอง ปากเรียวโค้งได้รูป
จมูกโด่งได้รูป ตรงพวงแก้มนั้นมีสีชมพูอ่อน ริมฝีปากแดง รูปร่างผอมบาง เกรซได้มองลูกชายของตนที่แทบไม่เชื่อในสายตาว่าลูกชายนั้นโตขึ้นมานั้นสวยจริง ๆ ถึงจะอยู่ในชุดผู้ชาย แต่ก็แทบจะแยกไม่ออกเลยว่า เป็นหญิงหรือชายกันแน่
เป็นไรเป็นฮะแม่
เอ่อ ไม่มีไรจ๊ะ ไปกันเถอะ เกรซพาอาคาริขึ้นรถไป
เอ่อ แม่ฮะ เราจะไปซื้อของกันที่ไหนเหรอฮะ
เดี๋ยวก็รู้จ๊ะ
ผ่านมา 10 นาที
แม่ฮะ ทางนี้มันคุ้น ๆ นะฮะ นี่มันทางไป High School นี่ฮะ
ใช่จ๊ะ มันใกล้ High School มาก อ๊ะ ถึงแล้วจ๊ะลูก เคนคะ ถึงแล้วคะ
ตามแม่มานะ ว่าแล้วเกรซก็เดินนำหน้าไป พวกเขาผ่านร้านหนังสือ และร้านเครื่องดนตรีมากก็หลายร้าน ร้านอาหาร Fast Food หลังจากนั้นพวกเค้าก็เค้าซอยที่มีแต่ทางกำแพงอันสูงใหญ่ แล้วเกรซก็หยิบไม้กายสิทธ์ของเธอขึ้นมา
อือ เอ่อ อ๋อ แนวตั้ง 3 แนวนอน 2 หล่อพึมพำก่อนที่จะใช้ไม้เคาะไปที่อิฐที่แนวตั้ง 3 แนวนอน2
อิฐที่เกรซแตะนั้น เริ่มสั่นตัวแล้วก็มีรูเล็กๆอยู่ หลังจากนั้นเหมือนมีคนมาเจาะรูกำแพงให้มันใหญ่ขึ้น และก็กว้างขึ้นด้วย อีกไม่ถึง 5 วินาที กำแพงที่สูงใหญ่นั้นก็ได้หายไปแต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือซุ้มประตูทางเข้าที่โค้งลาดลงไปสู่พื้นถนน สองข้างทางซุ้มนั้นมีหินก้อนขนาดที่ใหญ่ อาคาริมองอย่างไม่เชื่อตาตนเองว่าสถานที่ที่ตนคุ้นเคย ขนาดนี้จะมีทางเข้าสู่โลกอีกโลกหนึ่งด้วย
ไปกันเถอะ เมื่อทั้งสามเดินผ่านซุ้มนั้น อาคาริได้เหลือบมองซุ้มที่กำลังหดหายกลับคืนสู่สภาพที่เป็นกำแพงดังเดิม
เราจะไปธนาคารกันก่อนนะจ๊ะ ธนาคาร อาคารอุทานออกมาอย่างงง
จ๊ะ
แต่ว่าธนาคารเนี่ย มันมีในโลกนี้ด้วยเหรอฮะ
ในโลกเวทมนต์ก็ต้องมีเงินซิจ๊ะ ไปถึงลูกก็รู้เองละ
ไปกันเถอะ
ธนาคารกริงกอตตส์
ทั้ง 3 คนเดินมาถึงอาคารสีขาวที่ราวกับว่าเป็นหิมะที่ตั้งตระหง่านสูงเหนือร้านเล็กร้านน้อยทั้งหลาย มี Doorman ที่ใส่ชุดสองทองอร่าม Doorman นั้นอาคาริเห็นเป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง หูยาวแหลมมือนั้นมีนิ้วยาว หน้าตาดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
นั่น ก็อบลินจ๊ะ
ก็อบลิน อาคาริถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ
มันเป็นภูตชนิดหนึ่งนะจ๊ะ คือ เอาเป็นว่าเราไปเอาเงินกันก่อนดีไหมจ๊ะ
ฮะ เกรซเดินไปที่เคาน์เตอร์ที่มีก็อบลินอีกตัวคอยดูแล บนเคาน์เตอร์นั้นมีก็อบลินอีกหลายร้อยตัวนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อน
สวัสดีค่ะ มาเอาเงินจากเซฟ แอลเรียล เกรซ
มีกุญแจหรือเปล่าฮะ
มีค่ะ เกรซหยิบยื่นกุญแจของตนให้ก็อบลินตัวนั้น ก็อบลินตัวนั้นสำรวจอย่างละเอียดละออว่าของแท้หรือเปล่า ก่อนจะพูดว่า
เชิญตามผมมาทางนี้ ก็อบลินได้พาทั้ง 3 ไปเข้าประตูอีกที่หนึ่ง เป็นประตูไปสู่ช่องทางที่แคบ ๆ ทั้งสามย่างเข้าไปในนั้น ตามทางที่ดูท่าว่าไม่รู้จุดสิ้นสุดตรงไหนนั้นก็มีคบเพลิงสว่างไสว ตามทางเดินนั้นมีรางของรถราง ก็อบลินตัวนั้นผิวปากเหมือนจะเรียกอะไรบางอย่าง แล้วตามทางเดินนั้นก็ได้ยินเสียงบางสิ่งแล่นมาด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ความสงสัยของอาคาริจะบังเกิดขึ้นนั้น รถรางคันเล็กก็แล่นมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ทั้งสาม
อาคารินั่งดี ๆ นะจ๊ะ คุณด้วยคะเคน เกรซเตือนไว้ก่อนนะคะว่าอย่าสำลักอาหารเช้าออกมานะคะ เมื่อสิ้นเสียงเกรซรถรางเริ่มเคลื่อนที่ ตอนแรกอาคาริยังพอจะสังเกตุได้บ้างกับข้างทางที่เพิ่งผ่านไป เห็นเป็นช่องประตูบานใหญ่ ๆอยู่ทั้ง 2 ข้างทาง แต่เมื่อความเร็วของรถรางเริ่มเพิ่มขึ้นนั้น นอกจากจะสังเกตุไม่ได้แล้ว ยังต้องมากลั้นไว้เนื่องจากทางมันเดี๋ยวเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา เดี๋ยวทางวน ทำเอาอาหารเช้าที่กินไปนั้นแทบจะออกมาเลยทีเดียว อาคาริรู้สึกว่าที่นี่จะมีหินที่งอกหินย้อยที่ถูกเกาะด้วยหยดน้ำด้วย รถรางยิ่งวิ่งยิ่งเร็วขึ้นแถมยังทางที่จะเข้าไปนั้นก็ยิ่งลึก ซักพักรถรางคันนั้นก็หยุดอยู่หน้าประตูประตูหนึ่ง ก็อบลินได้นำกุญแจที่เกรซให้เมื่อสักครู่นั้นหยิบขึ้นมาไขในช่องรูเล็ก ๆ ที่ตรงประตูบานใหญ่ ๆ เอจะเรียกว่าประตูได้ไหม เพราะมันเป็นสิ่งที่คล้าย ๆ กับตู้เซฟขนาดที่เรียกว่าใส่ช้างทั้งฝูงก็ยังมีที่ให้เหลืออยู่เลย เมื่อก็อบลินไขกุญแจออกได้แล้วอาคาริก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น คือมีเหรียญทองเป็นกองตั้งสูง สูงกว่าตัวของอาคาริเองตั้ง 10 กว่ากอง แล้วจะเหรียญเงินอีกก็สูงราวๆกับเหรียญทองก็ว่าได้ มีอยู่ 10 กว่ากองเช่นเดียวกัน อาคาริได้ยินเสียงมารดาของเขาพูดว่า พวกเหรียญทองเรียกว่า เกลเลียน เหรียญเงินเรียกว่าซิกเกิล จำให้ดีนะจ๊ะว่า 17 ซิกเกิล เท่ากับ 1 เกลเลียน 29 นัตเป็นหนึ่งซิเกิล ลูกจำได้ใช่ไหม เกรซพูดพลางหยิบเหรียญเกลเลียน 4-5 กำมือ และหยิบเหรียญซิกเกิล อีกพอๆกัน แล้วเสียงตอบกลับจากอาคาริก็ดังขึ้นพร้อมกับคำถาม
ฮะ เอ่อ แม่ฮะ แม่ไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหนเหรอฮะ มีเงินผมไม่สงสัยหรอกฮะ แต่ที่ผมเห็นนี้มัน มากมายเลยนะฮะแม่
ลูกไม่ต้องสงสัยหรอกนะ ว่าแม่ไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน เอาเป็นว่าเงินพวกนี้เป็นของลูก ตกลงไหม เกรซตอบด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน
เอ้า คงพอที่ลูกจะใช้แล้วนะ ไม่ต้องห่วง เงินนี้แม่ได้มาอย่างถูกต้องจ๊ะ ลูกใช้ไปเถอะนะ ไม่ต้องกลัวว่ามันจะหมด
เอ้า ไปกันเถอะ ที่รัก อาคาริ เอ่อ ยังไหวหรือเปล่าคะ เคน เกรซหันมาถามเคนที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ที่จะต้องขึ้นรถรางคันนั้นอีก
เอ่อ ผมคิดว่าไหวนะ รถรางนี้มีความเร็วระดับเดียวเหรอครับ เคนตอบเกรซเสร็จก็หันไปถามก็อบลิน
มีความเร็วระดับเดียวครับ
เคนคะ เอาเป็นว่าคุณดมนี้ไปตลอดทางก็แล้วกันคะ เกรซยื่นบางสิ่งที่มีลักษณะที่เป็นของเหลวข้น ๆ สีเขียว ดูท่าไม่น่าไว้ใจ เคนมองหน้าเกรซเป็นเชิงถามว่า ไอ้เนี่ยมันคืออะไร เกรซดูท่าจะรู้ว่าหน้าเคนที่มองตนอยู่นั้นมันมีความหมายว่าอย่างไหร่
ไม่ต้องห่วงคะ เคน ดมได้คะ ถึงกลิ่นมันจะไม่น่าดมก็ตาม แต่ผลที่ตามมานั้นน่าพอใจคะ เคน เคนจึงลองดมดู กลิ่น กลิ่นมันเหมือนกับ น้ำผักต้มเน่า ๆ ผสมกับกลิ่นตดที่แสนจะเป็นไข่เน่าออกมา เคนดมได้นิดหน่อยก็แทบจะเอาของที่กินไปนั้นออกมาเลยทีเดียว เคนจึงขึ้นรถ เมื่อรถแล่นไปได้สักพักความเร็วก็สูงขึ้น น่าแปลกใจอย่างยิ่ง เคนเองรู้สึกว่ามันเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่วิ่งมา มันรู้สึกไปนั่งอยู่บนรถแข่งยังงัยอย่างงั้น เมื่อรถมาถึงที่หมายแล้ว ทั้ง 3 ก็ออกมาจากบานประตูแล้ว เกรซจึงเอ่ยขึ้นว่า
เราไปหาอะไรดื่ม กิน กันก่อนไหมคะ เมื่อทุกคนเห็นด้วยเกรซจึงพาทุกคนออกไปจากธนาคาร
<><><><><> โปรดติดตามตอนต่อไป <><><><><>
คุยกันตอนท้าย +_+
แง้ .มาถึงตอนที่ 8 แล้ว พระเอกยังไม่โผล่หัวออกมาเลยอะ แต่รับรองว่าพระเอกต้องโผล่มาแน่ < ไม่โผล่ได้งัยยะ ยัย Per >และก็อาจถูกใจหลายคนด้วย ที่รู้ว่าคน ๆ นี้เป็นพระเอก เอาเป็นว่า Per ขอให้ทุกคนติดตามชมก็แล้วกันนะคะ ถึงตอนนี้มันจะเข้าเค้ามากไปหน่อย แต่พอพ้นช่วงนี้แล้ว มันจะกลายเป็นยำเรื่องใหม่มาแทนนะคะ แต่งไปแต่งมา กลายเป็นเรื่องยาวแหงเลยอะ ตอนแรกที่แต่งนึกว่า 10 ตอนจบ ที่ไหนได้ ตอนที่ 8 แล้ว พระเอกยังไม่โผล่เลย ยังงัย per ต้องขอบคุณนะคะที่ติดตามอ่านเองนี้กัน per ไปดีกว่าอยู่นานเกินไปแล้ว ไปละคะ บาย
เมลล์มาคุยกันได้นะคะ ที่ [email protected]