“ แม่ฮะ.. ขอบคุณฮะ ” อาคาริมองดูของขวัญแล้วก็ขอบคุณผู้เป็นแม่

“ เอ้า นี่ของพ่อนะ มีความสุขนะ อายุก็ 15 ปีแล้ว ตั้งใจเรียนนะลูก ” ผู้เป็นพ่อได้ยื่นของขวัญเช่นกัน

“ เรามา ตัดเค๊กกันดีกว่า แต่ ก่อนตัด ยังไม่ได้ร้องเพลงวันเกิดให้อาคาริเลยนี่ เคนคะ มาช่วยกันร้องเร็ว ”

“ จะเอายังงันคะ เคน เกรซให้คุณตัดสินใจ ” เคนได้ยินจึงยิ้มก่อนตอบว่า

“ ผมว่านะ คำถามที่คุณถามหนะ ผิดคนนะ ต้องไปถามอาคาริสิถึงจะถูก ” เกรซงงกับคำตอบเล็กน้อย เคนก็รู้ว่าเกรซไม่เข้าใจที่ตนตอบจึงขยายความให้

“ เกรซ ผมเคยบอกคุณแล้วว่า ภรรยาของผมเป็นแม่มดได้ แล้วทำไมลูกเราถึงเป็นไม่ได้ละ หือ เรื่องนี้ผมให้ลูกตัดสินใจทุกอย่างว่าอยากเป็นหรือไม่นะ ”

“ จริงหรือคะ เคน คุณยอมรับได้ ”

“ ผมว่าผมรับได้ตั้งนานแล้วนะ จะกลัวไปทำไมก็ไม่รู้ ลูกก็ของผม ภรรยาก็ของผมนี่นา จะกลัวไปทำไม ”

“ เคน คุณไม่ได้พูดปดแน่นะค่ะ อย่าหลอกให้เกรซดีใจนะ ”

“ คุณไม่เชื่อหรือยังงัยกัน งั้นมานี่ ” แล้วเคนก็จูงเกรซออกไปห้องรับแขกไปหาอาคาริที่ตอนนี้เล่นกับเจ้านกฮูกตัวนั้นเสียแล้ว

“ อาคาริ พ่อกับแม่มีเรื่องอยากจะพูดกับหนูหน่อยได้ไหม ”

“ ได้ครับ ” อาคาริตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ งั้น ลูกอ่านจดหมายนี่ แต่ก่อนอ่าน พ่อขอยืนยันว่า มันเป็นเรื่องจริง พ่ออยากให้ลูกเป็นคนตัดสินใจ อ่านได้เลยลูก ” ผู้เป็นพ่อยิ้มให้ลูกชายของเขาที่กำลังงงันเล็กน้อย

“ คือ… คุณพ่อยืนยังว่ามันเป็นเรื่องจริง ถ้างั้นพ่อมดแม่มดก็มีจริงสิฮะ ”

“ ใช่จ๊ะลูก ” คราวนี้เกรซหันมาตอบลูกชายบ้าง

“ แม่จะยืนยันด้วยการแสดงนี้นะ นี่ไม่ใช่มายากล มันเป็นเรื่องจริง เดี๋ยวแม่มา ” หลังสิ้นเสียง เกรซก็เดินเข้าห้องไปหยิบสิ่ง ๆ นึงออกมาจากห้อง แล้วมาที่ห้องรับแขก เพื่อแสดงสิ่ง ๆ หนึ่งเพื่อยืนยันให้อาคาริแน่ใจ

“ เคนคะ เกรซวานอะไรนิดนึงคะ เดินไปปิดไฟได้ไหมคะ ” เคนเดินไปปิดไฟแล้วมานั่งข้าง ๆลูกชาย เมื่อไฟได้ถูกปิดลงแล้วเกรซจึงชูสิ่งที่ตนหยิบออกมานั้นก่อนจะพูดว่า

“ ลูมอส ” สิ่งที่เกรซชูขึ้นนั้น มันส่องแสงขึ้นมา เกรซหันมายิ้มให้ 2 พ่อลูก เคนเองก็ไม่มีสีหน้าตกใจเลยแม้แต่น้อย แต่อาคาริเนี่ยสีหน้าตกใจอย่างมากเลย เกรซจึงจึงพึมพำว่า

“ น็อกซ์ ” และแล้วแสงที่กำลังส่องอยู่ที่ปลายสิ่งที่เกรซถืออยู่นั้นก็ได้ดับลง ก่อนที่จะมานั่งข้าง ๆ อาคาริ

“ ที่นี้ ลูกเชื่อแม่ยัง อาคาริ ”

“ …….. ” เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมานั้น เธอคิดว่าลูกคงตกใจ จึงคิดว่าให้ลูกอยู่ตามลำพังเสียจะดีกว่าจึงได้จูงเคนให้เดินออกห้องรับแขก ในขณะที่เคนและเกรซกำลังเดินออกจากห้องนั้น ก็มีเสียงอาคาริพูดออกมาว่า

“ สุดยอดเลยฮะแม่ แม่เป็นแม่มด แม่ฮะผมขอดูสิ่งที่แม่ถือได้ไหมฮะ ”

“ ได้จ๊ะ ” เกรซยื่นให้อาคาริถือ แล้วเกรซกับเคนก็มานั่งข้าง ๆ ลูกชายของตนอีกครั้ง

“ แม่ฮะ ไอ้เนี่ยมันเรียกว่าอะไรเหรอฮะ ”

“ เค้าเรียกว่า ไม้กายสิทธ์จ๊ะลูก ”

“ เหรอฮะ ทำไมแม่กับพ่อไม่บอกให้ผมรู้ละฮะ ”

“ ก็แม่กลัวว่าลูกจะกลัวนะสิ ”

“ คิก ๆๆ แม่ฮะ ผมเนี่ยนะ จะกลัวแม่ตัวเอง ไม่มีทางหรอกฮะ จะว่าไปวันนี้ก็วันเกิดผม ผมได้รู้ว่าผมมีแม่เป็นแม่มด แล้วก็รู้ว่ามีโรงเรียนเวทจะให้เป็นนักเรียนที่นั่น เอ ผมว่าวันนี้ผมได้ของขวัญตั้งมากแนะฮะ ” อาคาริพูดไปก็ยิ้มไป

“ แล้วตกลงลูกจะไปเรียนที่นั่นไหมละ ” ถึงตามที่เคนจะถามอาคาริบ้าง

“ คุณพ่อไม่ห้ามผมเหรอฮะ ”

“ ถามเหมือนแม่อีกคนละ เห็นพ่อเป็นอะไรเนี่ย เอาเป็นว่าพ่อมีภรรยาเป็นแม่มดได้แล้วทำไมพ่อจะมีลูกชายเป็นพ่อมดบ้างไม่ได้ละฮึก ” พ่อตอบลูกชายตัวน้อย

“ จริงเหรอฮะพ่อ แม่ก็ไม่ห้ามจริงเหรอ ”

“ จริง ” เกรซและเคนตอบออกมาพร้อมกัน

“ แล้วลูกจะเรียนไหมละจ๊ะ ….หือ ” เกรซถามคำถามสำคัญเข้า

“ ผมไม่มีข้าวของเครื่องใช้ด้วยนะฮะ ที่สำคัญผมก็ไม่รู้ว่าไปหาซื้อจากที่ไหนด้วย ”

“ อาคาริ ดูท่าลูกจะลืมนะ ว่าแม่เป็นแม่มด เงินสำหรับแม่มดแม่ก็มีมากด้วย รู้สถานที่ ด้วยว่าหาซื้อได้จากที่ไหน ”

“ แล้วรายการหนังสือละฮะ เรียนมันต้องมีหนังสือสิฮะ ” เกรซจึงเดินไปหยิบกระดาษอีกแผ่นที่มาคู่กับจดหมายฉบับนี้ แล้วเดินไปหาอาคาริ

“ นี่งัยจ๊ะ รายการหนังสือ …. ไม่ต้องกังวลนะ ”