ตอนที่ 6 เรื่องจริงหรือเท็จ
เช้าของอีกวันใหม่
เมื่อแสงอาทิตย์สาดแสงเจิดจ้าขึ้นมานั้น ได้เห็นร่างบางที่กำลังซุกกายหลับสนิทอยู่บนเตียง ดูแทบไม่เชื่อเลยว่าร่างบางร่างน้อยนี้อายุแค่ 10 ปีเอง
แกร็ก ๆๆ เสียงของผู้มาเยือนได้เปิดประตูเข้ามาดูนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยที่จะเข้าห้องนี้ได้นอกจากเคนและเกรซที่จะเข้ามาดูลูกของตน เมื่อเคนและเกรซเข้ามานั้น เคนได้ไปเปิดม่านที่บดบังแสงอาทิตย์ไม่ให้ส่องเข้ามา ส่วนเกรซก็มาหาลูกชายที่ซึ่งกำลังหลับสนิทอยู่
อาคาริ ลูก ตื่นได้แล้วนะจ๊ะ เช้าแล้วนะ
.. ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากร่างน้อยที่กำลังหลับสบายอยู่นั้น
อาคาริ ตื่นเถอะลูก เดี๋ยวเราจะไปดำน้ำดูปะการังกันนะ
ถ้าลูกไม่ตื่นละก็ พ่อกับแม่จะไปดำน้ำกันสองคนนะ ลูกก็อดไปนะ
ตื่นแล้วฮะ โธ่ แม่ฮะ นอนอีกหน่อยก็ไม่ได้
ตื่นแล้วเหรอ ไปอานน้ำเถอะลูก แม่มีอะไรจะถามลูกซัก 2-3 คำถามนะ
ก็ได้ฮะ ว่าแล้วอาคาริก็ลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ
&&&&& 15 นาทีผ่านไป &&&&&
อาบเสร็จแล้วเหรอ ลูก เกรซได้ถามลูกชายตัวน้อยของหล่อนด้วยสีหน้าไม่ ค่อยสบายใจนัก
พ่อกับแม่มีอะไรหรือเปล่าฮะ อาคาริเองก็มองสีหน้าของผู้เป็นแม่ ออกว่าต้องมีคำถามที่อยากถามอยู่ในใจแน่
พ่อกับแม่ อยากถามลูกหน่อยนะ เคนจึงพูดขึ้นบ้าง
ได้ฮะ
คือ ว่าแม่สงสัยว่าลูกทำไมถึงจมน้ำ เอ่อ คือแม่หมายถึงว่า ลูกไม่ชอบเล่นน้ำในที่ลึก ลูกกลัวจมน้ำ ทำไมตอนที่ลูกจม แล้วแม่ช่วยขึ้นมา เนี่ย ลูกจมลงไปในที่ที่ลึกนะ คือแม่หมายถึงว่าลูกไปเล่นน้ำที่ไกลๆ หรือเปล่า แล้วที่สำคัญทำไมลูกพิ่งเล่นน้ำได้แค่ 5 นาที เท่านั้นจะเกิดอาการตะคริวเหรอ
ผมไม่ได้ว่ายไปที่ที่ลึกเองหรอกฮะ ผมกลัวจมน้ำหนะ เคนได้ยินที่อาคาริพูด จึงได้ถามว่า
แล้วลูกไปจมอยู่ที่ไกล ๆ ได้ยังงัย ถ้าลูกไม่ไปเล่นน้ำเองหนะ
ผมก็ไม่รู้หรอก ฮะ ตอนที่ผมเล่นน้ำอยู่ ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรซักอยู่มาฉุดขาผม แล้วลากผมไปที่น้ำลึกนะฮะ เมื่อเกรซได้ยินยั่งงั้นจึงเกิดอาการตกใจ แล้วได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจอย่างมาก ในใจนั้นภาวนาของอย่างใช่สิ่งนั้นเลย
ฉุดขา .นั้นเหรอ
ฮะ
แล้วตอนที่ลูกจมโดนดึงให้จมน้ำ ลูกเห็นสิ่งนั้นหรือเปล่า
แม่หมายถึง สิ่งที่ฉุดขาผมใช่ไหมฮะ เกรซพยักหน้าตอบเล็กน้อยแทนคำตอบ
อือ ผมเห็นเหมือนกับเป็นท่อนบนเป็นคน ท่อนร่างเป็นหางปลานะฮะ
ลูก ลูกตาฝาดหรือเปล่า เกรซถามด้วยอาการสีหน้าที่ตกใจอย่างมาก
ไม่นะฮะ ตอนนั้น ผมเพ่งดูแล้ว ตาไม่ฝาด สติผมยังอยู่ครบ แต่ .ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมเห็นนะ มันทำหน้าเศร้า ๆ ชอบกล แล้วมันเหมือนกับว่าจะลากผมให้จมสู่ก้นทะเลนะฮะ เมื่อเกรซได้ยินยั่งงี้ จึงหันไปบอกเคนว่า
ที่รักคะ เกรซขอนะคะ เราจะไม่ไปดำน้ำกันนะคะ และจะไม่แล่นเรือไปที่เกาะเลสบอสกันนะ แต่เราจะไปที่ผรั่งเศสกันทันทีนะคะ
ทำไมละเกรซ เคนถามภรรยาทันที แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเกรซแล้ว ก่อนที่เคนจะพูดอะไรขึ้นมาเกรซจึงได้พูดขัดขึ้นแทน
อย่าเพิ่งถามอะไรเกรซเลยนะคะ เคนเชื่อเกรซเถอะนะ
แม่ฮะ แต่ผมอยากไปดำน้ำนะครับแม่ อาคาริบอกแม่
อาคาริ อย่าเพิ่งถามอะไรแม่เลยนะ ลูก เอาเป็นว่าแม่จะชดเชยที่ไม่ได้ไปดำน้ำ แม่จะพาไปที่ญี่ปุ่นแทนเอาไหม
ญี่ปุ่น
ใช่จ๊ะ พาลูกไปดูภูเขาไฟฟูจิยังงัยละ
ก็ได้ครับ ถึงคราวนี้อาคาริถึงยิ้มออก
หิวหรือยังคะ สองพ่อลูก เกรซรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เปลี่ยนทั้งสีหน้าและอารมณ์จากเมื่อสักครุ่ที่ตกใจและอารมณ์ที่เครียดโดยทันที
ก็ นิดหน่อยฮะ ลูกชายตอบ
แล้วคุณละคะ เคน
ก็ ทำเลยก็ได้
ถ้างั้น อาคาริมาช่วยแม่ทำอาหารดีไหม
ครับ
<><><><><><><><><><><><><><><>
เมื่อการไปเที่ยวต่างประเทศสิ้นสุดลงนั้น ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนปกติ เกรซก็ยังคงไม่ปริปาก บอกเคนหรืออาคาริเรื่องที่เธอคิดไว้ปล่อยให้ล่วงไปกาลเวลาที่ผ่านพ้นไปเป็นเดือน .. เป็นปี . จนมาถึงปัจจุบัน เกรซยังคงไม่บอกเรื่องนั้นแก่ใคร
<><><><><> โปรดติดตามตอนต่อไป <><><><><>
และแล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ แต่จะตลอดไปหรือไม่นั้นก็ติมตามชมกันนะคะ หรือเมลล์มาคุยกันได้นะคะ ที่ [email protected]