ตอนที่ 3 วันแห่งความสุข

หลังจากวันแห่งความจริงได้ล่วงเลยไปนานถึง1 ปี

“ แง ๆๆๆๆๆ ” เสียงของเด็กทารกดังขึ้น บ่งบอกว่าหิวอย่างเต็มที่

“ ที่รัก….ที่รัก… เกรซ คุณอยู่ไหนหนะ ลูกร้องแหนะ ”

“ โทษทีคะเคน ลูกร้องเหรอคะ … เอ หิวนมเหรอลูกแม่ งั้นไปกินนมกันนะ เด็กดี เคนคะ เกรซวานอะไรหน่อยได้ไหมคะ ”

“ มีอะไรเหรอที่รัก ”

“ คือ เกรซทำอาหารอยู่คุณช่วยทำแทนเกรซแป๊บเดียวก่อนได้ไหมคะ ”

“ อือ ได้จ๊ะ ที่รัก ”

……1 ชั่วโมงผ่านไป……

“ เกรซ ลูกหลับแล้วเหรอ ” เคนกลับเข้ามาดูในห้อง หลังจากที่เค้าทำอาหารเสร็จ เค้ามองดูทารกตัวน้อย ๆ ซึ่งเป็นลูกแก้วตาดวงใจของเค้ากับเกรซ แล้วเคนก็ได้ยินเสียงเกรซตอบมาหลังจากที่ทั้งคู่เงียบกันซักพักที่ดูเจ้าตัวน้อย

“ ค่ะ หลับง่ายๆค่ะ คุณ เลี้ยงก็ง่าย ” เสียงเกรซตอบแก่ผู้เป็นสามี

“ เคนคะ เคนเรายังไม่ได้ตั้งชื่อลูกกันเลยนะคะ ”

“ ใช่ 1 ปี ผ่านมา มัวแต่เรียกลูกว่า ตาหนูกันหมด ”

“ แล้วเราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีคะ ”

“ เอา คาเสะไหม ในภาษาญี่ปุ่น แปลว่า สายลมไหม ”

“ ไม่เอาค่ะ เอ …. ใช่ อาคาริดีไหมค่ะ เคน ”

“ เกรซ แต่ชื่อนี้เป็นชื่อของเด็กผู้หญิงไม่ใช่เหรอ ลูกเราผู้ชายนะ ”

“ ชื่อนี้ ใช้ได้ทั้งชายและหญิงค่ะ ”

“ แต่ มันชื่อที่ใคร ๆ ก็คิดว่าเป็นผู้หญิงนะ ”

“ เคน คุณก็ดูลูกเราสิคะ ขนาดเป็นทารกยังน่ารักขนาดนี้ ถ้าโตขึ้นเกรซว่า ลูกเราต้องสวยมากเลยคะ ”

“ เกรซ ลูกเราเป็นชายนะ ”

“ เป็นชายแล้วทำไมคะ ”

“ ก็ ผู้ชายเค้าไม่ชมว่าสวยหนะสิ ที่รัก ”

“ คุณ ไม่พอใจเหรอคะ ที่ลูกเราหน้าตาสวยหนะ ”

“ เปล่านะ เค้าเป็นลูกผมนะ ทำไมผมจะไม่พอใจละ เป็นทั้งแก้วตาดวงใจผมนะ เกรซ คุณอย่างอนน่า ถึงลูกเราจะหน้าตาเป็นงัย เค้าก็เป็นลูกผมกับคุณไม่เปลี่ยนแปลงนะ เอาเป็นว่าลูกเราชื่ออาคาริก็ได้ ตกลงไหม ผมตามใจคุณแล้วน้า

เกรซ หายงอนผมยัง ”

“ ก็ได้ค่ะ ” เกรซตอบแล้วหันหน้ามาดูลูกชายของตน ที่ตอนนี้นอนหลับสบายหลังจากกินนมอิ่มแล้ว

“ เกรซ คุณว่าไหม ลูกเราคนนี้นะ เหมือนคุณทุกอย่างเลยน้า ”

“ เคน คุณรู้ได้ไงค่ะ ว่าลูกคนนี้เหมือนเกรซหนะ ลูกเรายังเป็นทารกอยู่เลยนะคะ คุณดูออกแล้วเหรอ ”

“ งั้นคุณดูสิ ลูกเรานี้นะ ปากเรียวโค้งได้รูปเหมือนคุณ นิ้วก็เล็กเรียว ผมว่าตาหนู นะได้คุณนะ แต่หูเนี่ยลูกได้เค้ามาจากผมหนะเกรซ ”

“ อือ จริงด้วย คุณยังช่างสังเกตเหมือนเดิมเลยนะคะ เคน ”

“ ……… ”

“ เงียบไปทำไมคะเคน คิดอะไรอยู่เหรอคะ ”

“ ผมคิดว่า ผมตัดสินใจถูกแล้ว ที่วันนั้นผมห้ามคุณไม่ให้จากผมไปหนะ ถ้าผมไม่ห้ามคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเอง จะมีความสุขเช่นนี้ หรือเปล่า มีทั้งภรรยาที่แสนดี ลูกที่น่ารักหนะ ผมคิดว่าถ้าวันนั้นผมไม่ห้ามคุณ ป่านนี้ผมคงต้องเสียใจชั่วชีวิตเป็นแน่ เกรซรู้ไหมผมรักคุณเพราะอะไร ”

“ อือ …… ไม่รู้สิคะ ที่รักคุณก็บอกมาสิคะ ว่าเพราะอะไร ”

“ เพราะ ผมรักคุณที่คุณเป็นตัวของตัวเอง รักคุณที่นิสัยใจคอ ”

เกรซได้ยินอย่างงั้นแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุขก่อนพูดว่า

“ เกรซดีใจที่ได้ยินที่เคนพูด และเกรซก็ดีใจที่เกรซดูคุณไม่ผิดจริงๆ และเกรซก็ขอขอบคุณเคนนะคะที่คุณ ไม่กลัว ไม่รังเกลียดที่เกรซเป็นแม่มด ”

“ ผมว่าผมจะเสียใจมากกว่ามั้งที่คิดรังเกียจคุณ กลัวคุณที่เป็นแม่มดนะ ผมว่าถ้าผมคิดเช่นนั้น ผมคงโง่มากจริง ๆ ที่คิดอย่างงั้นกับภรรยาที่แสนดีอย่างคุณเนี่ย ”

“ เคน คุณพูดจริงหรือเปล่าคะ ”

“ เกรซ คุณไม่เชื่อผมเหรอ ”

“ เปล่าคะ เกรซแค่อยากให้คุณยืนยันในสิ่งที่คุณพูด ว่าเกรซหูคงไม่ฝาดไป”

“ หูคุณไม่ได้ยินผิดไปหรอก ผมยืนยันว่า ผมดีใจที่ได้คุณมาเป็นภรรยา เป็นแม่ที่ดีของ อาคาริหนะ ”