HISTORIA KIBICÓW ŁKS - opisy
Bijatyka na ŁKSie w 1918
"W pierwszych dniach listopada 1918 roku, tuż przed rozbrajaniem Niemców, odbył się w Helenowie mecz ŁKS - Sturm. Sfaulowany brutalnie Antoni Kowalski oddał cios przeciwnikowi kopiąc go w tylną dolną część ciała aż ten wywinął kozła. Wówczas polska publiczność rzuciła się bić okupantów w niemieckich mundurach obecnych na meczu."
/Jacek Strzałkowski - "Łódzki Klub Sportowy 1908-1983"/
O wydarzeniach z 1928 roku
"Niecodziennie okoliczności towarzyszyły spotkaniu ligowemu ŁKS-WISŁA rozegranemu w Łodzi na boisku Wojskowego Klubu Sportowego przy ul.Towarowej (obecne boisko WKS Orzeł). Na 26 minut przed zakończeniem meczu przy stanie 2 : 1 dla łodzian, prawy łącznik gości Czulak przedarł się na pole karne przedarł się na pole karne i będąc sam na sam z bramkarzem został przewrócony przez obrońcę ŁKS - Pilica. Prowadzący spotkanie sędzia Bilor z Lwowa podyktował rzut karny. Liczna grupa spośród 10-tysięcznej publiczności, gwałtownie protestując wtargnęła na boisko. Zawodnicy otoczyli sędziego chroniąc go przed pobiciem. Oficerowie wyciągniętymi szablami sięgali między zawodnikami w kierunku arbitra. Przestraszony sędzia odwołał swoją poprzednią decyzję, a zadowolona publiczność wróciła na swoje miejsca i mecz dokończono. Wynik 2:1 pozostał bez zmian, strzelcem obu bramek dla łodzian był Władysław Król. W pomeczowym sprawozdaniu sędzia wykazał, że dzałał pod presją. Postanowiono spotkanie powtórzyć od rzutu karnego przeciw ŁKS i grać tylko 26 minut. W tym powtórzonym meczu (3 XI) karnego dla mistrza Polski egzekwował kapitan drużyny i król strzelców Henryk Reyman, który mocno strzelił ale bramkarz ŁKS Józef Mila popisał się piękną obroną. Przez następne 26 minut żadnej z drużyn nie udało się zmienić wyniku meczu. Na spotkanie nie wolno było wpuszczać publiczności, ale kilka tysięcy osób stało na wysokich wozach dostawczych ustawionych na ul.Towarowej wzdłuż parkanu. Setki kibiców przepłacając zdobyło opaski porządkowych i w ten sposób dostało się na widownię. Kilka razy zdarzało się, że "porządkowi" dziurawili piłki."
/ Jacek Strzałkowski - "Łódzki Klub Sportowy 1908-1983"/
Przerwanie meczu w 1955
"Rozegrany w Łodzi dnia 9 X 1955 mecz z Polonią Bytom został przerwany w 60 minucie gry przy stanie 2 : 1 dla gości z powodu wtargnięcia widzów na boisko. Mecz zweryfikowano jako walkower 3 : 0 dla drużyny bytomskkiej. Boisko ŁKS zamknięto, a łodzianie pozostałe do końca rozgrywek mecze musieli rozgrywać w innych miastach. Do chwili tych nieprzyjemnych wydarzeń w tabeli I ligi ŁKS prowadził z dorobkiem 21 punktów. Drugie miejsce zajmowała drużyna Legii (CWKS) z 20 punktami."
/Jacek Strzałkowski - "Łódzki Klub Sportowy 1908-1983"/
Ludzie z piłką w sercu.
Wydawać by się mogło, że dziennikarze zaczęli pisać artykuły o kibicach
dopiero w latach 90tych. Nie jest to prawdą! Już w latach 50tych kibice ŁKSu
byli tematem gazetowych felietonów. Nic dziwnego przecież pierwszy KLUB KIBICA
powstał właśnie w ŁKS w roku 1954. Ten artykuł pochodzi z "Panoramy" z dnia 9.11.1958.
Obok artykułu zamieszczono kilkanaście zdjęć kibiców ŁKSu z tamtych czasów,
które w przyszłości będzie można obejrzeć w internecie.
"Kibice piłkarscy, jak wiadomo..., ba!, kibice piłkarscy to przedziwny i przemiły
ludek, jedyny w swoim rodzaju! "Normalni" ludzie powiadają o nich z przekąsem, że mają piłkę
w mózgu. Nieprawda! Nie w mózgu: w sercu - a to różnica!
Sam mózg nie kazałby - i nie pozwolił - zrywać się w środku nocy i pędzić na pociąg,
by tłuc się sześć godzin w jedną stronę i sześć w drugą - po to tylko, aby dopingować swoją
ukochaną drużynę, Nie, nie: mózg - wysiadka, cała władza w ręce...serca!
Są kibice, którzy nie opuszczą ani jednego spotkania swojej drużyny, lecz towarzyszą jej wszędzie.
"A siódmego dnia bedziesz odpoczywał"... A siódmego dnia - w niedzielę -
wstaniesz skoro świt i pojedziesz z Łodzi do Gdańska, bo tam akurat wypadło grać
twojemu ŁKS-owi!... przy czym: właśnie takie spędzanie niedzieli uważają
kibice za najlepszy wypoczynek. Pod jednym wszakże warunkiem: że ich drużyna - wygrała...
Ale prawdziwego kibica poznasz dopiero w biedzie! Nie sztuka wyciągać
chorągiwki klubowe, gdy drużyna osiąga świetne wyniki, gdy prowadzi już trzema
bramkami, gdy mecz ma w kieszeni. Ale towarzyszyć drużynie również w ciężkich
chwilach, gdy przegrywa, gdy ma złą passę, gdy zagraża jej spadek, albo -
co gorsze - gdy spadła... O, to jest sztuka! Słowo "kibic" jest synonimem
słowa "przyjaciel"... (tu zastrzeżenie: mówimy dzisiaj tylko i wyłącznie
o prawdziwych kibicach sportowych, a nie o niegodnych tego miana
szowinistach!).
Takich prawdziwych kibiców ma właśnie Łódzki Klub Sportowy! Wiernych, ofiarnych, zapalonych,
wytrwałych - słowem: czteroprzymiotnikowych!
WIERNYCH: ŁKS przechodził różne koleje, spadek do II ligi nie był mu oszczędzony.
A przecież kibice pozostali przy nim wiernie, dopingując także w ciężkich
chwilach.
OFIARNYCH: z wszystkich zespołów I ligi, to ŁKS-owi właśnie towarzyszy na
każdy mecz wyjazdowy najwięcej kibiców. Także na treningi stawia się ich wielu.
ZAPALONYCH: o łódzcy kibice nie szczędzą gardeł i znają ich pod tym względem dobrze
wszystkie krajowe stadiony! Chorągiewki, sztandary, syreny, piosenki...
WYTRWAŁYCH: 50 pełnych lat musieli łodzianie czekać na zdobycie przez piłkarzy
ŁKS-u tytułu mistrza Polski - równe pół wieku.
Dodajmy jeszcze jeden przymiotnik: obecnie - bezgranicznie szczęśliwych!"
/Zbigniew Dutkowski - "Ludzie z piłką w sercu.", "Panorama" - tygodnik, 9.11.1958/
28.04.1957, Gwardia Warszawa - ŁKS ŁÓDŹ
Czy wiesz, że...? Najliczniejszy wyjazd polskich kibiców należy do kibiców ŁKS-u? Było to w roku 1957, dokładnie 28.04.1957. Dwa pociągi specjalne, setki ciężarówek, samochody osobowe, motory, wycieczki z zakładów pracy, a nawet wóz pogrzebowy :-). Słowem jechał każdy czym miał, by dopingować ŁKS. Na mecz z Gwardią Warszawa do stolicy pojechało 20.000 sympatyków ŁKS-u.
Najwierniejszy z wiernych
Ten wywiad z kibicem ŁKS-u z 1958 pochodzi z książki: "50 lat sportu, jubileusz Łódzkiego Klubu Sportowego" z 1958 roku.
Pan Tadeusz Zdzienicki jest kibicem od 38 lat. Ale kibicem nie bez adresu. Wystarczy powiedzieć, że p. Tadeusz jest z Łodzi, by domyślić się reszty: oczywiście kibicem ŁKS-u. Na temat jego "kariery" kibica przeprowadzamy następującą rozmowę:
- Od jak dawna uprawia pan tę "konkurencjję"?
- Od 1920 roku, to znaczy od siódmego rooku życia.
- Na czym polegał pierwszy pana kontakt zz ŁKS-em?
- Na przechodzeniu przez płoty i wszystkiie inne możliwe zapory, bowiem boisko WKS-u, na którym odbywało się wiele meczów ŁKS-u, było dobrze strzeżone wałami i ochronnymi siatkami.
- Co pana urzekło w tej drużynie?
- Nie umiem na to odpowiedzieć. Było to zzupełnie tak samo, jak często bywa z kobietą - miłość od pierwszego wejrzenia.
- Czy dochował pan wierności swojej drużyynie przez wszystkie lata?
- Czasami siła wyższa zmuszała mnie do zddrad. Ale wówczas myślami i sercem całym byłem pod bramką ŁKS-u, gdziekolwiek on rozgrywał swoje mecze. Natomiast w Łodzi byłem na wszystkich. Szczęśliwy wiek młodości pozwalał mi spędzać całe dnie na boisku. A potem przeszło to w nałóg.
- Czy to choroba nieuleczalna?
- Nieuleczalna...
- Do jakich skutków może doprowadzić?
>
- Do ciężkich komlikacji życiowych z rozzwodami włącznie. Mnie jednak tak srogo nie dotknęła, a zaprowadziła aż do... Sztokholmu.
- Proszę opowiedzieć.
- Było to w roku 1949. Pojechałem z drużyyną na mecz z Lechią do Gdańska. Kiedy opuszczaliśmy Gdańsk odlatując samolotem, nastroje nasze (mówię o kibicach) były wręcz tragiczne. Lechia wygrała wówczas 2:1. Wzdychając zakrapialiśmy nasz smutek, czym się dało. Alkoholizowanych kefirów jeszcze nie znano. Nasza psychiczna równowaga było nieco zachwiana. Ale nim zdołaliśmy zanalizować dokładnie sytuację wynikającą z gdańskiej porażki, załoga samolotu została sterroryzowana, w konsekwencji czego zamiast w Łodzi wylądowaliśmy pod Sztokholmem. Ta niezamierzona podróż dzięki ŁKS-owi pozwoliła mi spotkać się z bratem, którego nie widziałem przeszło 10 lat.
- Którego gracza ŁKS lubi pan najbardziejj?
- Jańczyka. Pamiętam jeszcze jego ojca grrającego w piłkę.
- Jakie było pana najsmutniejsze przeżyciie związane losem kibica ŁKS-u?
- Spadek ŁKS-u z ligi w 1938 r. po niezassłużonej przegranej z warszawską Polonią 2:1 na ul. Kowiktorskiej. Płakaliśmy wówczas wszyscy rzewnymi łzami - kibice i gracze.
- Czy mogą być sytuacje wzruszające do łeez?
- Oho, jeszcze jak! Płakałem i nie mogłemm jeść. Teraz jestem człowiekiem rozsądniejszym. Żołądek nie bierze udziału w meczach, ale uczucie tak. I jeszcze czasami łza się w oku kręci.
- A najradośniejsze pana przeżycie?
- Awans do I ligi po jednorocznym pobyciee w II lidze. Byłem jednym z niewielu, którzy wierzyli w powrót ŁKS-u do ekstraklasy.
- Na czym opierał pan swoja wiarę?
- Całą nieszczęsną kwarantannę ŁKS-u w III lidze przejeździłem z drużyną, a w Lublinie przeżyłem przesławne lanie w 1953 roku. Pamiętam, że byłem wówczas w garniturze z "sześćdziesiątki". Deszcz lał jak z cebra. Ubranie zrobiło się sztywne. Do prasowania trzeba je było pruć. Człowiek jechał dwie noce w pociągu, rano szedł do pracy, a oczu nieodrywał od tabeli.
- To pan zna całą historię ŁKS-u?
- Prawie. W każdym razie pamiętam marynarrkę zostawioną ze szczęścia i w roztargnieniu po zwycięstwie czerwono-białych nad Kamraterną i 10:1 na ŁTSG w 1939 r. Człowiek niechętnie się starzeje, więc tylko z konieczności wspomina czasy, w których na świecie nie było jeszcze moich dzieci. W tej najbardziej współczesnej epoce do granic życiowej klęski doprowadziła mnie porażka ŁKS-u z warszawskim Lotnikiem i dwa remisy z Gwardią Kielce, co zapowiadało klęskę nadzei na powrót do I ligi. Wtedy przyszedł mecz z Garbarnią w Krakowie. Powinniśmy go przegrać na podstawie przebiegu gry 0:3, 0:4. Odtąd szło jak z płatka ŁKS-owi i mnie. W zeszłym roku wygrałem w konkursie PKO "Warszawę".
Lata 70-te
I
Pradzieje ruchu kibiców w Polsce sięgają lat pięćdziesiątych. Pierwszy Klub Kibica powstał w ŁKS. Pod wodzą Lucjana Zapędowskiego była to bardzo prężna organizacja. Wychodziła w swoim działaniu ponad zarząd klubu. Nie podobało się to innym i po kilku latach zawiesili działalność Klubu Kibica. Po ŁKS powstał Klub Kibica w Legii, a później w innych klubach. Cytat ze "Sportowca" z dnia 21.11.1972 r. pióra Stefana Grzegorczyka:
"Piętnaście lat temu zaczął się szał tworzenia Klubów Kibica. Początek dał ŁÓDZKI KLUB SPORTOWY i bardzo szybko wszystkie ligowe drużyny miały własne grona przyjaciół - takich na śmierć i życie. Z czasem zmieniały się formy działalności, zapał stygł lub się wzmagał. Zdarzało się, że pod szyldem Klubu Kibiców kryli się organizatorzy "Lewych Kas", jakże znanych w naszym piłkarstwie, ale chociaż różne były i z różnym skutkiem prowadzone próby organizacyjnego ujęcia żywiołu, to nigdy on nie osłabł, a jedynie przemieszczał się z jednych rejonów kraju w inne. Charakterystyczne jednak, że nie pozytywne cechy kibicowskiego żywiołu, lecz negatywne zmusiły do zwrócenia uwagi na problem jak z widownią rozmawiać. Wspólnym wysiłkiem "Sportowca" i Polskiego Związku Piłki Nożnej powołano do życia "Puchar Kibica" przyznawany corocznie klubowi pierwszej i drugiej ligi wyróżniającemu się najbardziej zdyscyplinowanymi, rozumiejącymi sens sportowej walki kibicami. W tym roku (1971/72) najwięcej zdobył punktów Klub Polonia Bytom, klub z wielkimi tradycjami."
W latach siedemdziesiątych, podczas gry ŁKS w II lidze, zaczęło się tworzyć od nowa zainteresowanie zbiorowym dopingiem piłkarzy ŁKS. Łódzka prasa organizowała zbiorowe wyjazdy "Z Placu Komuny Paryskiej" na każdy wyjazd. Trzeba było wcześniej przyjść na zbiórkę, zawsze brakowało autokarów.
W Łódzkich "Wiadomościach Dnia" organizowane były konkursy na hasło dopingujące ŁKS. Wygrało "ŁKs cza, cza, cza - SADECZKI O HEJ" na cześć Jurka Sadka. Pierwsza flaga była z herbem Łodzi i napisem ŁKS. Przynosili ją kibole z Limanki. Siadali zawsze w sektorze sąsiadującym z "Galerką". W ostatnim sezonie kwarantanny ŁKS w II lidze, już od meczu z Arką Gdynia na Wybrzeżu, rozpoczął się szał na ŁKSie. W Gdyni było około 200 - 300 osób z Łodzi. Przyszli koloniści, wczasowicze, wszyscy wierzyli w ŁKS. Z meczu na mecz zaczęło przybywać flag, transparentów. W marcu 1971 na rozpoczęcie sezonu odbył się pamiętny przemarsz STUDENTÓW Z FLAGAMI, TRANSPARENTAMI po bieżni stadionu. Zajeli miejsce między GALERĄ i ZEGAREM. To oni byli autorami pieśni:
Glory, Glory, Aleluja,
Glory, Glory, Aleluja,
Dzisiaj wygra ŁKS.
To była pieśń. W tym czasie ludzie zwyczajowo podczas meczu siadali na betonie. STUDENCI zawsze tą pieśń śpiewali na stojąco. Efekt był piorunujący. Za każdym ich podniesieniem (co 10 minut) przybywało śpiewających na stojąco. To była niezapomniana paka. Jeździli na wyjazdy. Rozdawali piosenki na trybunach. Wspaniali ludzie. W końcówce sezonu jeździło na każdy wyjazd ŁKS kilka setek kibiców. We Wrocławiu na awansie było 5000 kibiców ŁKS. Cały Wrocław był we władaniu fanów z Łodzi. Po awansie do I ligi, najwięksi fani zaczęli się gromadzić na GALERCE. Tu powstawały myśli o tworzeniu KLUBU KIBICA.
Na pamiętnym meczu z drużyną Wisły Kraków z kilku miejsc wyskoczyli poprzebierani w barwy ŁKS kibice. Tak w jednym dniu w kilku głowach narodziła się ta sama myśl. Pionierami KAPŁANÓW Z ŁKS byli Włodek Warda, jego paczka z ulicy Drukarskiej, Marek Czarny z Obr. Stalingradu, Sławek Chorąży z Dąbrowy i "Jacek".
W Warszawie na meczu z Legią przegranym 0 : 5, co dawało Legii pozostanie w I lidze, było kibiców ŁKS więcej niż ŻYLETY. Siedzieli jeden sektor od Żylety. Chodzili po całym stadionie by przeskoczyć na murawę, nie dali rady. Nie było modłów i ŁKS przegrał mecz.
Na tym meczu odliczyli się wszyscy, którzy kilka miesięcy później oficjalnie reaktywowali działalność KLUBU KIBICA ŁKS, najstarszego Fan Klubu swojej drużyny w Polsce.
W Polsce w tym czasie zorganizowani kibice byli też w Legii Warszawa, Polonii Bytom oraz doskonale zorganizowani kibice koszykówki Wybrzeża Gdańsk, Spójni Gdańsk.
II
Kluby Kibica nie są wynalazkiem polskim, nie jest to także moda ostatnich lat. Jak wszystko co związane z footbolem narodziły się one w Anglii, gdzie obecnie są to instytucje z olbrzymią tradycją, dysponującą własną siecią handlu pamiątkami klubowymi, własnymi lokalami itp.
W Polsce już pod koniec lat pięćdziesiątych w ŁKS i Legii powstały Kluby Kibica, które przetrwały do dziś, mimo różnych kolei losów i zasad działania.
Po sukcesach polskiego piłkarstwa na początku lat 70-tych (1972, 1974) poczęły jak grzyby po deszczu powstawać przy klubach piłkarskich zorganizowane i niezorganizowane grupy kibiców, przez złośliwców nazywane "przebierańcami" z racji ubierania się w barwy klubowe swojej drużyny.
Właśnie początek lat 70-tych jest rozkwitem KK w Polsce. Kibice w poszczególnych klubach organizowali się różnie, wszędzie prym wiodła młodzież. To właśnie młodzi ludzie, kochający swój klub przychodzili na każdy mecz różnych sekcji swojej drużyny, zaczęli - ściągając z migawek lig zagranicznych w TV i transmisji meczów o europejskie puchary - przywdziewać barwy klubowe, śpiewać piosenki. Pojawiły się wtedy szaliczki - z początku z materiału tzw. "szarfy". Dziś są to piękne szale z włóczki, flagi, czapeczki.
Pierwszą kolorową grupą kibiców, która miała swoje szaliczki i czpeczki była Polonia Bytom. Jej piosenka "Hej Polonia, heja Polonia..." przeszła do historii i dziś śpiewana jest przez kibiców każdej drużyny, którzy w miejsce słowa polonia wstawiają nazwę swojego klubu.
Kibice Polonii w 1973 roku zdobyli Puchar Kibiców. W tym czasie w II lidze szaleli kibice Śląska Wrocław i Lechii Gdańsk. W ekstraklasie Lech, ŁKS, Legia, Wisła, Arka i Polonia Bytom miały najlepiej zorganizowane grupy kibiców, które jechały na każdy mecz wyjazdowy swojej drużyny. Podróżowali na swój koszt. Po nieprzespanych nocach, zmęczeni szli do pracy i szkoły. Mimo, że nieraz przyjeżdżali do domu bez punktów w swoim środowisku propagowali swój klub.
Poniżej przedstawiamy fragment tekstu z oficjalnego biuletynu PZPN pt. "Kluby Kibica w Polsce", Warszawa 1983r.
"Prekursorami nowej działalności KK byli Anna Elżbieta Adamczyk i Jacek Bogusiak, na kórych spoczywały wszelkie sprawy organizowane i propagandowe. poetą klubu, który układał piosenki, hasła, który dyrygował śpiewem na trybunach był Włodzimierz Witkowski. Plastykami, którzy wykonywali własnoręcznie pierwsze proporczyki KK ŁKS byli bracia Sobolewscy.
Duże zasługi w działalności KK w tym pionierskim okresie ponieśli Andrzej Knopp, Zbigniew Buda, Marek Skonieczny, Sławomir Owczarek.
KK ŁKS organizuje dla wszystkich sympatyków i kibiców klubu spotkania ze sportowcami i działaczami, wyświetla filmy sportowe, organizuje pokazy magnetowidowe ze spotkań ŁKS w meczach wyjazdowych, organizuje konkursy sportowe w celu popularyzacji klubu oraz ze znajomości przepisów gry w piłkę nożną, prowadzi także izbę historii klubu, wykonują prace społeczne na rzecz klubu, organizują zbiorowe wyjazdy na mecze drużyn ŁKS, organizują wspólne wakacje i rajdy, zajmuje się pamiątkarstwem i wydawaniem programów na mecze. KK ŁKS prowadzi wewnętrzną klasyfikacje na najlepszego kibica z uwzględnieniem takich elementów, jak praca społeczna na rzecz miasta i ŁKS, obecność na meczach, wyniki w nauce, znajomość przepisów gryw różne dyscypliny sportowe oraz zachowanie się na meczach."
W tym czasie kibice ŁKS organizowali zbiorowy doping na meczach ŁKS w piłce nożnej, hokeju na lodzie, koszykówce i siatkówce. W łodzi członkowie KK ŁKS przed meczami wręczają kwiaty sędziom i kapitanom drużyn. Są autorami hasła "ŁKS wita sędziów", "Brawa dla sędziów". Najaktywniejsi fani ŁKS zaczynają opiekować się kibicami gości, przynoszą dla kibiców przyjezdnych kanapki, zapraszaja do domu na obiad, pokazują swoje miasto - nawiązują się pierewsze przyjażnie, kontakty.
III
W 1974 roku najlepiej zorganiozowanych kibiców w Polsce posiadają kluby: ARKI, LECHII, LEGII, LECHA, ŁKS, ŚLĄSKA i POLONII BYTOM. Mają oni barwy, jeżdżą na wyjazdy, są widoczni. W pozostałych klubach kibicowanie raczkuje lub tak jak w Widzewie, Górniku, GKS, Zagłębiu nie ma kibiców. Przed wyjazdem piłkarzy na MŚ w Zakopanem - dzięki akcji TV - zebrali się kibice drużyn, których piłkarze byli reprezentantami Polski. Przyjechali kibice: STALI MIELEC, WISŁY KRAKÓW, ŚLĄSKA, LEGII I ŁKS. Było to pierwsze spotkanie zorganizowanych grup kibiców różnych drużyn. Przed głównymi uroczystościami na stadionie w Zakopanem odbyły się nieoficjalne mecze między kibicami różnych klubów. Punktem kulminacyjnym było strzelanie przez kibiców rzutów karnych bramkarzom: Tomaszewskiemu i Kalinowskiemu. Wieczorem połączone siły fanów ŁKS i Śląska Wrocław siłowo tłumaczyły odjeżdżającym autokarem kibicom Legii co ich czeka za "złodziejskie metody" ich działaczy. Był tojeden z pierwszych sygnałów o agresji w grupie.
Wiosną 1975 roku Klub Kibica ŁKS gościł w klubowej świetlicy dziennikarza tygodnika "Piłka Nożna" i później na łamach tej gazety apelował o zorganizowanie ogólnopolskiej narady kibiców i o zorganizowanie ligi piłkarskiej Klubów Kibica.
Klub Kibica Lechi Gdańsk wydawał własne znaczki i miał własną służbę porządkową. Klub Kibica ŁKS wydawał swoje proporczyki. Dla uhonorowania kariery Włodzimierza Lubańskiego Klub Kibica ŁKS robi niespodziankę i w... Zabrzu wręcza piłkarzowi specjalny Puchar. Zaraz potem podobnie postąpili fani Wisły Kraków, wręczając Lubańskiemu Lajkonika. Zaszokowani tym kibice Górnika zaczęli się powoli organizować. Zarząd Górnika Zabrze przesyłał przez kilka sezonów przysyłał na adres ŁKS bezpłatne bilety na mecze Górnik Zabrze - ŁKS.
Członkowie Klubu Kibica ŁKS odpowiadają na apel Zarządu Widzewa i dopingują tę drużynę w bardzo ważnym meczu o awans do I ligi, z Motorem Lublin.
Kibice Śląska Wrocław jeżdżą specjalnymi autokarami na mecze Moto Jelcz Oława, by dopingować ich piłkarzy. Sympatycy Arki Gdynia po każdym meczu swojej drużyny sprzątają stadion, Kibice Lechii Gdańsk organizują w świetlicy pokazy filmów z meczów swojej drużyny. Na łamach "Przeglądu Sportowego" w rubryce KLUB KIBICA redaktor Grzegorz Aleksandrowicz coraz częściej zaczyna pisać o tych samorzutnie powstających - przy klubach ligowych - grupach kibiców, udziela im rad i wskazówek.
Klub Kibica ŁKS organizuje plebiscyt na najlepszego sportowca ŁKS w 1974r. Zwycięża w nim hokeista Walery Kosyl, który otrzymuje specjalny Puchar ufundowany przez kibiców. Kilka klubów nawiązuje piłkarskie przyjaźnie poprzez wywieszanie flag zaprzyjaźnionych drużyn na swoim stadionie.
IV
I Zjazd Klubów Kibica, 25.10.1975, Warszawa
Organizatorami byli FSZMP, PZPN, CWKS Legia, Przegląd Sportowy. Zjazd odbywał się na stadionie Legii w świetlicy klubowej. Uczestnicy zakwaterowani byli w Ośrodku Szkolenowym FSZMP w Chylicach. W drugim dniu obrad wszyscy uczestnicy zjazdu kibicowali naszej narodowej jedenastce w meczu Polska - Włochy.
Na zjazd przybyli przedstawiciele m.in. takich Klubów Kibica jak: Arka Gdynia, Lechia Gdańsk, Polonia Warszawa, Lech Poznań, Stal Mielec, ŁKS Łódź, CWKS Legia W-wa, GKS Tychy.
Działalność KK i warunki pracy w poszczególnych klubach były znacznie zróżnicowane. Były kluby kibica, które działały przy swoich klubów sportowych prawie "na dziko" bez żadnej pomocy ze strony włdz klubu. Były i takie, które działały przy swoim klubie na zasadzie sekcji ujętych w statucie klubu oraz działające przy Domach Kultury, przy dużych zakładach pracy.
Dyskutowano o działalności każdego z klubów, szukano przykładów do naśladowania.
Klub Kibica Arki Gdynia przyjechał z własnymi znaczkami, KK ŁKS posiada własnoręcznie wykonane proporczyki, KK Lechii Gdańsk przywiózł rzutnik z przeźroczami o swoim klubie sportowym i klubie kibica.
Na wniosek przedstawicieli ŁKS uchwalono dzień 25 października jako dzień Kibica, by w ten sposób uczcić zorganizowanie pierwszego oficjalnego zjazdu przedstawicieli Klubów Kibica i Kół Sympatyków Sportu.
/ "Ełkaesiak" (1994-1995)/
Kibice ŁKS od początku istnienia klubu, zawsze służyli pomocą swojemu ukochanemu klubowi. Kibice to nie tylko ci, co przychodzą na mecz i dopinguja swoją drużynę. Kibice to nie tylko chuligani, którzy rozrabiają.