Νίκος

Με βρήκες λοιπόν; Χμ... δεν ήταν δύσκολο εεε; Τώρα μπορούμε να γίνουμε φίλοι... γράψε μου!

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω...

«… Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή, αποκρίθηκε η αλεπού. Θα καθίσεις πρώτα κάπως μακριά μου, έτσι στο χορτάρι. Εγώ θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι εσύ δε θα λες τίποτα. Τα λόγια είναι που κάνουν τις παρεξηγήσεις, Αλλά, κάθε μέρα, θα μπορείς να κάθεσαι λιγάκι πιο κοντά»…

-Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς»! Αν με εξημερώσεις θα έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο και θα είμαι για σένα μοναδική! Αν με εξημερώσεις η ζωή μου θα πλημμυρίσει από ηλιόφως, θα μάθω να αναγνωρίζω ένα θόρυβο από βήματα που θα είναι διαφορετικός από τους άλλους. Τα άλλα πατήματα με κάνουν να χώνομαι στη γη. Τα δικά σου όμως θα με τραβάνε έξω σαν μουσική! Και ύστερα για δες εκείνα τα χωράφια με τα στάχυα! Εμένα το στάρι, μου είναι άχρηστο! Εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά! Όταν με εξημερώσεις , το χρυσαφένιο στάρι θα με κάνει να σε θυμάμαι! Θα αγαπώ τον θόρυβο του ανέμου στα στάχυα! Σε παρακαλώ εξημέρωσε με! Δε μαθαίνεις παρά τα πράγματα που εξημερώνεις!

-Να έχεις μεγάλη υπομονή ,να μη μιλάς, γιατί η γλώσσα είναι πηγή παρεξηγήσεων και κάθε μέρα να έρχεσαι όλο και πιο κοντά! Θα ήταν καλύτερο να έρχεσαι την ίδια ώρα. Αν έρθεις λόγου χάρη στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις θα αρχίσω να είμαι ευτυχισμένη! Όσο πλησιάζει η ώρα , τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω! Θα ανακαλύψω έτσι την αξία της ευτυχίας!!

Ένας πρίγκιπας μικρός // Πιο μικρός κι από ρεβίθι // κατοικούσε μοναχός // Μέσα σ' ένα παραμύθι // Σε πλανήτη ερημικό // Με μοναδικό του φίλο // Ένα πρόβατο μικρό // και τριαντάφυλλο με φύλλο

Μα του κόσμου η οχιά // Σκότωσε το όνειρο μου // Στων αιώνων την τροχιά // Ταξιδεύω τον καημό μου // Η ψυχή πονά και κλαίει // Σε κανέναν δεν το λέει

Ένας πρίγκιπας φτωχός // Πιο φτωχός κι από κουρέλι // Περπατούσε συνεχώς // Πίσω απ' του έρωτα τα βέλη // Μήπως βρει καμιά καρδιά // Δεν πειράζει τσακισμένη // Θα την πάρει αγκαλιά // Και θα ζουν ευτυχισμένοι

Ένας πρίγκιπας μικρός // Πιο μικρός κι από αγκάθι // Όσο μια σταγόνα φως // Μεσ' του Σύμπαντος τα βάθη // Κάθε νύχτα Αι-Γιαννιού // Στις καρδιές φωτιές ανάβει // Απ' το φάρο του ουρανού // Με του Σείριου το χάδι

...τα στιχάκια είναι του Θόδωρου Ποάλα, ένα τραγούδι σε μουσική της Λένας Πλάτωνος

Έκανα τη μοναξιά μου παραθύρι στα όνειρά μου...

Γέλα, με τα κρυστάλλινα τα γέλια Σου// με τα τρελά σου, ρόδινα χειλάκια,// σκόρπα Χαρές, γλυκές σαν τα ματάκια Σου,// πλασμένα όλο γι' αγάπες και φιλάκια!...

Ρόδιζε μέσα στη σκιερή τη νύχτα μου,// αγάπης ονειρόπλαστο πουλάκι,// να κλείσουν, με τα ολόδροσα χαμόγελα,// τα βάραθρα των σπλάχνων μου, και οι λάκκοι...

Γέλα!... Το φως Σου φτάνει ως τη σκοτεινιά μου!// ... Και στη θανή μου, στην πικρή μου δύση, ας είχα τέτοιον Άγγελο τρελούτσικο, τα ολόσβηστα μου μάτια να σφαλίσει...

Για τους φίλους μου θα ενημερώνω τη σελίδα συχνά!