ถิ่นฐานกำเนิด………..ที่รัก

ดิฉันเป็นลูกหลานคนจีนค่ะ มีกำเนิดที่เมืองไทย มีอากงมาจากเมืองจีนแบบเป็นพวกเสื่อผืนหมอนไม่มี เวลาใครเรียก นังหมวย นังหมวย จะโมโหแล้วสวนกลับทันทีว่า อาม่าเกิดเมืองไทย ดิฉันมีเชื้อไทย 1 ใน 4 ของเลือดในร่างกายน่ะ จำได้ว่าจะโมโหเสมอเวลาโดนเรียกเช่นนี้เพราะว่า ดิฉันภูมิใจในความเป็นคนไทย เกิดในแผ่นดินไทยของดิฉัน ตอนหลังดิฉันก็ได้ทราบว่า จริงๆแล้ว ดิฉันไม่ได้มีเชื้อไทยเลย อาม่าก็เป็นลูกหลานคนจีนหมดเลยเหมือนกัน ดิฉันเสียใจมาก ว่า ตัวเองไม่ได้มีเชื้อไทยเลย ดิฉันหลงแผ่นดิน ไม่ได้เป็นคนไทยโดยเชื้อสาย เศร้ามากเลยค่ะ ตอนนั้น ประมาณ ป 4

ดิฉันได้รับการเลี้ยงดูจากอากง เนื่องมาจากพ่อแม่ต้องไปทำงานหนักๆเลี้ยงดูดิฉัน ไม่มีเวลาให้ลูก เลยส่งมาให้อากงอาม่าเลี้ยง บวกกับที่ว่า พ่ออยากให้ดิฉันพูดภาษาจีนได้ ไม่ลืมภาษาและชาติกำเนิดของเรา แต่ปรากฏว่า อากงกลับมาหัดเรียนภาษาไทย ดิฉันถามอากงว่า ทำไมอากงไม่สอนภาษาจีนให้ดิฉัน อากงบอกว่า เราอยู่ในเมืองไทย เราต้องพูดภาษาไทย รักแผ่นดินไทย ที่นี่คือที่ที่ให้ที่อยู่อาศัย สร้างเงินสร้างทองให้กับอากง ให้อากงมีกิน มีลูกมีหลานที่นี่ แล้วเราก็จะไม่กลับไปอยู่เมืองจีนอีก อากงก็จะตายที่นี่ เพราะฉะนั้น เราไม่จำเป็นต้องเรียนภาษาจีน อากงรักในหลวง รักแผ่นดินนี้

หลายปีก่อน อากงกลับไปเที่ยวเมืองจีนอีกครั้ง พาดิฉันไปด้วย ปรากฏว่า ดิฉันคุยภาษาจีนไม่ได้เลย ต้องพึ่งพาอากงตลอด แต่อากงสนุกมาก เนื่องจากว่า อากงจะนินทาคนจีนเป็นภาษาไทยให้ดิฉันฟัง แล้วอากงก็หัวเราะคิก คิก ขำตัวเอง แต่ดิฉันเสียใจที่ไม่ได้เรียนภาษาจีนเลย ทำให้คุยกะใครไม่รู้เรื่อง

บ้านเกิดอากงอยู่เซี่ยงไฮ้ค่ะ แปลกพอควร เพราะส่วนใหญ่คนเซี่ยงไฮ้มักอพยพไปทางอเมริกา ดิฉันมักจะต่อว่าอากงเสมอว่า แล้วทำไมไม่อพยพตามพวกเพื่อนๆไป ไม่งั้นป่านฉะนี้ ดิฉันได้ ยูเอสซิติเซ็นไปแล้ว อากงบอกว่า พรหมลิขิตให้มาที่นี่ และอาจจะเพราะว่าเนื้อคู่อากงอยู่ที่นี่ก็เป็นได้ เมื่ออากงอยู่เมืองจีน อากงมีความสุขที่ได้กลับไปบ้านเก่าของตัวเอง เจอเพื่อนๆบางคน ญาติหลายๆคน ดิฉันมองเห็นอากงเดินดู เดินเล่าเรื่องสมัยเด็กๆ ทำให้ดิฉันรู้ว่าอากงไม่เคยลืมเลือนบ้านเกิด ถิ่นกำเนิดของตัวเอง อากงเล่าหลายอย่างรวมทั้งต้นตระกูลของเรา ซึ่งไม่ได้ต่ำต้อยเลย เมื่อเราอยู่เมืองไทย เราอาจจะเป็นพวกไฮซ้อ พวกเจ๊กอย่างที่คนไทยเรียกกัน แต่ ณ ที่โน้น บ้านเกิดของเรา เราคือลูกหลานซึ่งสืบเชื้อไปกว่า 1000ปี ต้นตระกูลของเรา คือมหาอุปราชคนหนึ่งเลยทีเดียว อากงได้พาไปดูบ้านของต้นตระกูลของเรา มีคนต้อนรับเรามากมายเนื่องจากความมีตระกูลของเราณ ที่โน่น ทำให้ดิฉันได้ผยองพอสมควร และอากงก็ดีใจที่หลานอย่างดิฉันชอบถิ่นที่อากงกำเนิด

แต่อยู่เมืองจีนได้ 5-6 วัน อากงอยากกลับบ้าน เอ๊ะ ดิฉันก็บอกกลับไปว่า นี่ไง อากง นี่ไงบ้านของอากง อากงบอกว่า ไม่ใช่ นี่คือถิ่นกำเนิด แต่เมืองไทยคือถิ่นที่อากงจะตาย อากงไม่ได้ฟังเพลงชาติไทยทุกเช้า อากงจะหงุดหงิด อากงมีพระบรมฉายาลักษณ์ของล้นเกล้าทั้งสองพระองค์อยู่ในห้องนอนเหนือรูป ดร ซุนยัดเซ็น อากงจะดูทุกวัน อากงคิดถึงบ้าน แล้วเราก็กลับบ้านกัน อากงบอกว่า ถึงแม้อากงจะคิดถึงเมืองจีน แต่บ้านอากง ลูกหลานอากงอยู่เมืองไทย อากงจะตายที่เมืองไทย

สองปีถัดมา ดิฉันต้องจากอากงมาเรียนที่ ต่างประเทศ ดิฉันคิดถึงอากงเสมอ ถึงแม้ว่าดิฉันจะอยู่เมืองนอก ดิฉันก็คิดถึงเมืองไทยตลอดมา ดิฉันอยากจะบอกอากงว่า ดิฉันรักเมืองไทยเหมือนที่อากงรัก รักเพราะว่าอากงสอนให้ดิฉันรัก ดิฉันรักในหลวง รักเพราะอากงสอนให้รัก ดิฉันคิดถึงอากงเพราะอากงสอนให้ดิฉันภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทยเชื้อสายจีน

ถึงแม้ว่าดิฉันจะได้รับการสั่งสอนจากอากง แต่ดิฉันต่างจากอากงที่ อากงเอาเมืองไทยเป็นถิ่นที่อยู่ที่รัก อากงไม่ได้เอาเมืองจีนเป็นถิ่นกำเนิดที่รัก แต่ดิฉันอยู่เมืองนอกและไม่ได้เอาเป็นถิ่นที่อยู่ที่รัก ดิฉันเอาเมืองไทยเป็นถิ่นกำเนิดที่รักและจะเป็นถิ่นที่อยู่ที่รักด้วย แล้วสักวันหนึ่ง เราจะกลับมาอยู่ด้วยกัน