ข้าพเจ้ามีความใฝ่ฝันตามประสาเด็กไม่ยอมโตว่า สักวันหนึ่งข้าพเจ้าจะต้องไปเรียนต่อที่อเมริกาให้ได้ แล้ววันนั้นก็มาถึง ข้าพเจ้าไปอเมริกาเพื่อเรียนต่อปริญญาโท โทเฉยๆน่ะไม่ใช่โทต๊อง ข้าพเจ้าจำเป็นต้องไปเรียนที่รัฐเมนท์ เพราะน้องชายของข้าพเจ้าอยู่ที่นั่น ป่ะป๋าไม่ให้ไปเรียนคนเดียวตามประสาลูกรัก ข้าพเจ้าต้องมีคนคุ้มครอง ปรากฏว่าคนคุ้มครองกลายเป็นคนควบคุมความประพฤติของข้าพเจ้า พิศาลคือชื่อของคนควบคุมข้าพเจ้า นามสกุลไม่ต้องพูดถึง พิศาลหรือพิซังของสาวๆญี่ปุ่น

พิซังมาเรียนก่อนข้าพเจ้าเกือบปี มาเรียนภาษาอังกฤษก่อนแล้วก็ตามด้วยMBA Program ซึ่งเป็นความยอดฮิตของคนไทย พิซังเป็นคนเนื้อหอมในหมู่สาวๆมาก โดยเฉพาะสาวๆญี่ปุ่น แต่ก็ไม่เคยได้แอ้มสาวไหนหรอกน่ะ ตามประสาเด็กดีของพ่อแม่ เอ๊ะหรือว่ามีแต่ข้าพเจ้าไม่รู้ เอาเป็นว่าในฐานะเชื้อสายเดียวกัน ก็ต้องเข้าข้างกันหน่อยล่ะกัน พิซังแนะนำข้าพเจ้าให้รู้จักกับทุกคน ทำให้ข้าพเจ้าเป็นที่รู้จักในวงการinternational studentsมากว่าเป็น Pisan’s sister พิซังพักอยู่ที่ York Hall เมื่อพิซังรู้ว่าข้าพเจ้าจะมาเรียนอยู่ด้วย พิซังก็จองห้องพักให้ข้าพเจ้ามาอยู่ที่หอพักเดียวกัน ต่างคนต่างอยู่ อยู่คนละชั้น พิซังอยู่ชั้นสาม ส่วนข้าพเจ้าอยู่ชั้นสี่ และจองให้แนนอยู่ชั้นสอง

ถึงแม้เราจะกินอาหารของหอ ซึ่งเค้าบังคับกินแต่ก็จะมีบางมื้อที่ไม่มีเพราะเราสามารถเลือกโปรแกรมอาหารได้ เช่น ข้าพเจ้าเลือกกิน 14 มื้อต่ออาทิตย์ เราจะมีเงินเหลือแต่เราจะเข้าCommonได้จำกัดมื้อ เพราะฉะนั้นเราต้องทำอาหารกันเองบ้าง ห้องพิซังเป็นห้องครัวสำหรับพวกเรา คือแนน พิซัง และข้าพเจ้า ใครจะเชื่อ ที่ห้องนี้มีทุกอย่างที่เป็นเครื่องครัว ไม่ขาดอะไรเลย เราสามารถให้หม้อหุงข้าวเป็นหม้อต้มมาม่าของเราได้ เมื่อพวกเราจะกินอาหารเป็นเราก็จะเตรียมทุกอย่างในห้องของพิซัง แล้วหิ้วลงไปใช้ที่ครัวของหอ แล้วก็กลับขึ้นมากินที่ห้องพิซัง ของในห้องบางส่วนเป็นของที่เหลือมาจากรุ่นพี่ ตกทอดมาเป็นลำดับ แต่บังเอิญที่UMAINE มีรุ่นพี่น้อย แม้แต่พิซังเองก็เกือบถือได้ว่าอยู่ในรุ่นกลุ่มบุกเบิก ยกเว้นตู้เย็นที่ได้มาจากเพื่อนญี่ปุ่นชื่อ Atsuya ที่กลายเป็นเพื่อนสนิทของเขา

ความสัมพันธ์ของพิซัง กับ อัตจัง มักจะอยู่ในรูปของการแข่งขันเล็กๆ จากคำบอกเล่าของพิซังเองซึ่งออกไปในทางหลงตัวเองมากมาก คือเขาชอบบอกว่าอัตจังอิจฉาเขาว่าเขาpopular ในหมู่สาวๆ แต่เมื่ออัตจังมีแฟนก็จะต้องเอามาอวดพิซังเสมอ นอกจากนี้ก็คงมีเรื่องการแข่งปิงปอง พิซังบอกว่า อัตจัง จะเข้ามาเยี่ยมพิซังที่หอบ่อยๆเพื่อมาแข่งปิงปอง เพราะว่าเขาแพ้และเขาอยากเอาชนะ พิซังเคยแค้นอัตจังอยู่หนึ่งอย่างคือ ทั้งสองคนมีการตกลงกันว่าจะไปเช่าApartment อยู่ด้วยกัน แต่พอถึงเวลา อัตจังก็ทรยศ โดยไปเช่าอยู่กับแฟนเขา ก็เป็นธรรมดาน่ะนะพิซังคนเขาทำถูกแล้ว แต่อัตจังก็เป็นเพื่อนที่ดีเพราะตอนที่พิซังยังไม่มีรถ เจ้านี่มักจะพาไปซื้อของข้างนอกเสมอๆ และพิซังมักจะเลี้ยงLobsterของ York Common ให้อัตจังเสมอ หลังจากที่พิซังกลับเมืองไทย อัตจังก็ยังติดต่อกับข้าพเจ้าอยู่บ้าง แม้แต่วันรับปริญญาของข้าพเจ้า อัตจัง ก็มาร่วมงานด้วย อย่างไรก็แล้วแต่ อัตจัง ก็เป็นคนคนหนึ่งที่พิซังยอมให้ข้าพเจ้าคบด้วย เขาบอกว่าปลอดภัย

สิ่งหนึ่งที่พิซังสอนข้าพเจ้าคือศิลปะในการนินทาคนต่างชาติโดยใช้ภาษาไทย เราจะไม่ใช้ชื่อจริงๆ เพราะเค้าอาจจะรู้ได้ ตัวอย่างเช่น Aya เราก็จะเรียกว่าน้องอาร์ kiki เราก็เรียกเค้าว่าน้องกิ๊ก แต่รับรองสำหรับสาวๆ พิซังไม่เคยนินทาว่าร้าย ชมเสมอ สาวๆ พิซังเค้าจะชมเสมอ ไม่ชมเฉพาะพี่สาวเขาเองนั่นล่ะ

เมื่อพิซังมาเรียนMBA Program พิซังก็เป็นนักเก็บข้อสอบเก่าๆให้ข้าพเจ้า โดยเก็บมาให้ตั้งแต่รุ่นพี่เก่าๆ ที่ได้ผลสำหรับข้าพเจ้าจริงๆก็คงจะเป็นวิชา Managerial Account ที่อาจารย์Given เป็นคนสอน ข้อสอบที่ข้าพเจ้าซึ่งเป็นรุ่นถัดมาสอบคือข้อสอบที่พิซังเก็บไว้ให้ข้าพเจ้า ไม่เปลี่ยนแม้แต่ตัวเลข เยี่ยมมาก น้องรัก แต่ที่แย่ที่สุดคือ class แรกที่เข้าไป Dr. Given เรียกชื่อข้าพเจ้าแล้วบอกว่า Your husband studied with me last semester. Oh! God มิน่า ทำไมไม่มีใครจีบข้าพเจ้าซักคน ที่แท้ส่วนใหญ่คิดว่าข้าพเจ้าเป็นเมียพิซังนิเอง กลุ้มเลยเรา