หนังน่ะ หนัง

BY Lily Cu

ข้าพเจ้าเริ่มต้นปี 1998 ด้วยความเซ็ง เซ็งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องกลับเมืองไทย ข้าพเจ้ายอมรับว่าไม่ต้องการกลับเมืองไทย ณ.วันที่ 1 มกราคม 1998 ข้าพเจ้าอยู่ที่ หน้า White House สถานที่ซึ่งเค้ามีไว้บำเรอเซ็กซ์สำหรับประธานาธิบดีแห่งอเมริกา เริ่มต้นปีไปได้สักไม่กี่วัน ข้าพเจ้าก็เผชิญกับเหตุการณ์ ไรัไฟฟ้า ไร้น้ำอุ่น น้ำแข็งเขย่าเมือง ที่ Maine นั่นเกิดขึ้นเพียงแค่ 7 วันก่อนข้าพเจ้ากลับเมืองไทย เมื่อข้าพเจ้ากลับมาเมืองไทย ก็เคว้งคว้างมาตลอดทั้งปี เป็นปีที่ข้าพเจ้าต้องอดทนที่สุดในชีวิต เป็นห่วงทุกชีวิตที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับข้าพเจ้า เป็นปีที่ข้าพเจ้ากินยาคลายเครียดมากที่สุดในชีวิต และที่กินก็ไม่ใช่กินเพราะตัวเองเครียดเรื่องตัวเอง ประเทศไทย ข้าพเจ้าเครียดเรื่องคนอื่นตลอด เป็นปีที่สิ่งๆเดียวที่คลายเครียดให้ข้าพเจ้าได้ นั่นก็คือ ภาพยนตร

์ ปี1998 ข้าพเจ้าขอให้เป็นปีแห่งภาพยนตร์ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าดูหนังทั้งหมด 30 เรื่อง 32 รอบ ทั้งหนังไทย และหนังต่างชาติ 30เรื่องอาจจะดูไม่เยอะ แต่เยอะสำหรับตัวข้าพเจ้าแน่นอน มีคนหลวมตัวไปดูกับข้าพเจ้ามากมาย ฮิฮิ น่าสงสาร และทุกครั้งที่ข้าพเจ้ามีโอกาสได้ดูหนัง ข้าพเจ้าก็จะมาเขียนความประทับใจในdiaryส่วนตัว บันทึกฉบับนี้ ไม่ได้บันทึกเรื่องราวหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้า เพราะหลายๆเหตุการณ์เป็นความลับ (ฮั่นแน่ ! อยากรู้ล่ะสิเรื่องอะไร ฮิฮิ แน่จริงต้องถาม ไม่ถามก็ไม่ตอบ ถ้ากล้าถามก็กล้าตอบ กลับมาเรื่องเดิมดีกว่า) และคงทำให้บันทึกไม่สมบูรณ์ถ้าไม่ได้เขียนไว้ และบันทึกฉบับนี้ ข้าพเจ้าขออุทิศให้กับพ่อของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าต้องขอโทษพ่อตัวเองที่ข้าพเจ้าไม่มีเวลาพาพ่อของตัวเองไปดูหนัง หลังจากที่สามารถทำให้ท่านบ้าดูหนังได้เหมือนข้าพเจ้า แต่ดันไม่พาไปดู แต่ตัวเองกลับไปดูกับเพื่อน อีกสาเหตุหนึ่งก็คือ พ่อของข้าพเจ้าร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงหนังเสียงดังมาก ข้าพเจ้าอาย ไม่อยากนั่งด้วย ขอโทษค่า ปะป๋า

หนังเรื่องแรกที่ข้าพเจ้าไปดูหลังจากที่กลับมาจากอเมริกาได้ 10 วัน ช่วงนั้นเป็นช่วงตรุษจีน ข้าพเจ้าไปกับตุ๊กตาและศักดิ์ที่ Future Park บางแคในวันที่ 28 มกราคม เค้าเลี้ยงสุกี้แต่แย่มากข้าพเจ้าโดนบังคับ กดขี่ข่มเหงให้ไปดูเรื่อง Alien4 ข้าพเจ้าไม่เคยดูalien ตั้งแต่ 1-3เลยเพราะหลีกเลี่ยงมาตลอด มันไม่ใช่หนังในแบบที่ข้าพเจ้าชอบเลยสักนิดแต่ก็มารวบยอดตอนจบกับพี่ท่านทั้งสองในภาค 4 เนี่ยล่ะ ไม่รู้ว่า บุญหรือ เวร ที่เกิดมาเป็นเพื่อนคุณตุ๊กตาแก หนังเรื่องนี้ สำหรับข้าพเจ้า มันน่าขยะแขยงมาก เหนียวเหนาะตลอด แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่าที่คิด ข้าพเจ้าไม่ต้องปิดตามากมายนัก เรื่องที่สองที่ไปดูก็คือ As Good As it gets ที่ the Emporium ไปดูกับน้อยและเยลลี่ กินที่ Fuji ก่อน เป็นครั้งแรกที่ กิน Fuji อาหารญี่ปุ่น อร่อยดี ใครเล่าจะนึกว่า หลังจากนี้ ข้าพเจ้า ก็ติดอาหารญี่ปุ่นร้านนี้ตลอดเลย หนังเรื่องนี้สนุกมาก มุขลึกสุดขีด ส่วนใหญ่เป็นมุขฝรั่ง ก็จะได้ยินเสียงข้าพเจ้า น้อยและเยลลี่หัวเราะ และเสียงฝรั่งหัวเราะ แต่คนไทยนั่งเงียบ ก็พอรู้ว่าเค้าอาจไม่เข้าใจ หรือไม่ก็เป็นพวกหัวเราะยาก แต่หนังเรื่องนี้อยู่ไม่นานก็ออก คงจะไม่ทำเงิน แต่ทำกล่องแน่นอน เพราะ ทั้ง Helen Hunt and Jack Nicholson ได้รับรางวัล Oscar ทั้งคู่

หนังเรื่องที่สาม ที่ข้าพเจ้าไปดูก็เป็นหนัง เรียกว่ายังไงดี Star of the Century ก็ได้ เรื่องนี้ก็คือ Titanic ดูที่ EGV Future Park บางแค กับ โก๋ เป๊ก และพี่นก พี่นกเค้าเป็นเพื่อนเป็ก แต่โก๋และเป็กเรียกเค้าพี่ เราก็เลยเรียกตาม จริงๆไม่มีอะไรหรอก หน้าเค้าดูแก่กว่าเราน่ะ ฮิฮิ Titanic เป็นอะไรที่เราพอจะรู้เรื่องราวอยู่บ้างแล้ว เรียกว่ามาดูเพื่อเก็บ details ดีกว่า จะจำได้แม่น ก็คงเป็นตอนเข้าด้ายเข้าเข็มกันระหว่างนางเอกกับพระเอก เพราะหลังจากนั้นมีการตั้งคำถามกันว่า คู่นี้เค้ามีอะไรกันกี่ที คำตอบอยู่ที่การดูหนังเรื่องนี้ ถ้าไม่ได้ดูก็ตอบไม่ได้หรอก ฮิฮิ ที่ประทับใจข้าพเจ้าอีกอย่างก็คงจะเป็นเพลงที่นักดนตรีในเรื่องเล่นระหว่างที่เรือกำลังจะจม เพลงตอนนี้ไพเราะมาก ข้าพเจ้าชอบ ข้าพเจ้าไม่ได้ร้องไห้กับการดูหนังเรื่องนี้เพราะเราเตรียมใจแล้วว่าเป็นเรื่องเศร้า ข้าพเจ้าเมื่อยมากกว่า แต่เรื่องถัดจากที่ข้าพเจ้าไปดูเนี่ยสิ ไม่น่าเชื่อเลย ข้าพเจ้าไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่า Deep Impact ที่สร้างโดยทีมงานของ Dream work จะเป็นหนังเศร้า So Emotional มาก ข้าพเจ้าร้องไห้โดยไม่รู้ตัว ร้องไห้เสร็จก็ด่าตัวเองต่อว่าข้าพเจ้าเองนี่ล่ะ ที่อ่อนแอนักหนาขนาดนี้ ข้าพเจ้าเข้าสู่ Major Hollywood พระประแดง กับก๊กเดิมที่ไปดู Titanic พวกนั้นแซวใหญ่ที่ข้าพเจ้าร้องไห้ ก็เราexpect ว่าจะเป็นหนังระเบิดตูมตามกันยกใหญ่ ปรากฏว่า หนังเรื่องนี้เป็นความผูกพันธ์ระหว่างคนมากมาย เป็นคู่ๆ ที่ข้าพเจ้าสะเทือนใจมากคงจะเป็นคู่นางเอก ซึ่งไม่ใช่กับพระเอก ไม่เกี่ยวกับความรักฉันชู้สาว แต่เป็นความรักระหว่างพ่อกับลูกสาว ซาบซึ้งมากมากค่า เปลี่ยนอารมณ์ตัวเองไม่ทันก็ต้องโดนบังคับ (อีกแล้ว) กับรายเดิม คุณตุ๊กตาและโกวเล็กของตาเค้า โดนบังคับข่มขืนใจให้ไปดูเรื่อง Species II เวรหรือกรรมก็ไม่รู้ รู้แต่คุณตุ๊กตาไม่มีเทสไปดูหนังในแบบเดียวกับที่ข้าพเจ้าชอบเลย หนังเรื่องนี้ติงต๊อง ไร้เหตุผล และที่แน่นอนข้าพเจ้าไม่เคยดูภาคหนึ่ง กลุ้มเลย และต้องเข้าใจเอาเองอีก ตกดึก ตากับข้าพเจ้าก็ไปส่งโกวที่บ้าน ข้าพเจ้าบอกตาว่า ข้าพเจ้า upset กับหนังที่ตาพาไปดูมาก ความที่ยังไม่ดึกไปนักและข้าพเจ้าก็อยากดูหนังกับดาราคนโปรดอยู่ นั่นก็คือ Harrison Ford กับหนังเรื่อง Six days seven Nights. Ford ก็ยังคงมียิ้มที่ข้าพเจ้าต้องกลืนน้ำลายทุกครั้งที่เห็น น่ารักมาก ก่อนจะไปดูข้าพเจ้าก็โทรถามโก๋ เราก็ได้ก๊ก Titanic มาเป็นเพื่อนดูหนังกับข้าพเจ้าและตา ก็ดูที่ United Artist, Central พระราม3 เรื่องนี้สนุกมาก นางเอกก็เมียของ Ellen ไงล่ะ

เรื่องที่ 7 ก็เป็นหนังการ์ตูนของ Fox , Anastrasia ไปกับสาวแสบของตระกูล มี แนน วี เก๋ มีน Fox ก็ยังทำหนังการ์ตูนไม่ได้เรื่อง ยังสู้ Disney ไม่ได้ Fox เทียบกันแล้วยังต้องพัฒนาอีกโขทีเดียว หลังจากนั้นอีก 2 เรื่องก็เป็นหนังสำหรับเด็ก คือ AirBud และ Home Alone 3 ได้ดูเรื่องนี้ กับเก๋ เจกมุทและมีนกับแมก Airbud ไม่สนุกเลย แต่วิวสวยมาก สวยอย่างที่ไม่น่าเชื่อ ในขณะเดียวกัน Home Alone 3 สนุกกว่า แต่ที่สนุกที่สุดคงเป็นน้องเก๋ที่ได้กินอาหารญี่ปุ่นที่ Fuji เซ็งชีวิตสุดขีดก็โทรหาตุ๊ก ชวนเขาไปดูหนัง ก็บังเอิญว่า ช่วงนั้นไม่มีหนังอะไรดีดีเข้ามาเลย เลยไปดู Wild Things ที่World Trade Center ไม่เลวอย่างที่คิดน่ะ เป็นหนังที่ Kevin Bacon เป็น Executive Producer เราเคยมีลางสังหรณ์ชอบกลว่าคนๆนี้เราถูกชะตาด้วย แล้วเค้าก็ทำหนังได้กวนบาทา ถูกชะตาเรามากเลย เป็นหนังซับซ้อน กะแทงข้างหลังนักเดาหนังล่วงหน้าได้เหมาะมือมาก เดาไม่ถูกจริงๆว่าใครคือมือบงการ โธ่เอ๋ย จำไว้เลย Wild Thing แต่บอกตามตรงโรงหนังของWorld Trade Center นี่ห่วยมากมากค่า

24 July ไปดูหนังเรื่อง Godzilla กับตุ๊กตา ตุ๊ก และ พี่หน่อย ที่พระราม 3 ก่อนดูหนังก็กินที่ลายคราม Godzilla ของ Hollywood น่าเกลียดมาก ของญี่ปุ่นน่ารักกว่ากันเยอะเลย แหม เห็นฟาดหาง พังตึกแหลกลาน กระโดดขึ้นสะพานBrooklyn ตายละหว่า สะพานแข็งแรงๆ ความทนทานสูงมาก บอกให้รู้ว่า วิศวกรสร้างสะพานที่ สร้างสะพานให้Godzilla กระโดด เดิน รับประกันความทนทาน และให้ความรู้อีกอย่างหนึ่งคือ New York นี่เป็นเมืองอันตราย หนังเรื่องไหนๆ NY ก็ถูกถล่มทุกเรื่อง แหมโชคดีไม่ถล่มตอนเราแวะเยี่ยม NY

หนังเรื่องที่12 ที่เราไปดูกับก๊กเดิมของ Godzilla ในวันศุกร์ถัดมาก็คือเรื่อง The Big Hit เป็นหนังที่ no comment จริงๆ แต่เมื่อขึ้นรถมาคุยกับตา เราก็เข้าใจและเห็นด้วยตรงกันก็คือ พี่แกจูบกันมันส์ดีจริงๆ เราสองคนมีความคิดตรงกันอีกอย่างว่าถ้าจะดูหนังเรื่องนี้อีกรอบแล้วล่ะก็ ก็จะดูเพราะฉากจูบกันที่ล่ะว่ะ ฮิฮิ (แต่เหตูผลน่าเกลียดไปนิด เลยไม่ได้ดู) เราว่างเว้นการดูหนังไปพักหนึ่ง ข้าพเจ้าก็มาดูหนังเรื่อง Leather Weapon 4 กับ ตาและแม่ของตา ซึ่งข้าพเจ้าเรียกว่าโกว ข้าพเจ้าอายมาก วันที่ไปดูคือวันที่12 สิงหา เป็นวันเปิดโรงของ Amargeddon คนเยอะมากที่รอเข้าโรง แต่มีเพียงเรา 3 ที่เดินเข้าไปดูคนละเรื่องกับเค้า น่าอายจริงๆ หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็สัญญากับตัวเองว่า ข้าพเจ้าจะไม่ยอมเชยอย่างนี้อีกเด็ดขาด ถ้าต้องดูช้าก็อย่าดูมันซะเลยจะดีกว่า Leather Weapon4 เป็นหนังที่ข้าพเจ้าว่า งั้นๆน่ะ มุขตลกฝืดน่าดู ไร้สาระ ยังไม่เข้าใจว่า จุดขายอยู่ที่ไหน ในขณะที่ Amargeddon เป็นหนังที่ดีมากในทุกๆอย่าง ฉากสวย เพลงเพราะ ดาราดี แต่เครื่องมือที่ไปเจาะดาวหางห่วยแตก แถมไม่รู้จักสำรองอีกแน่ะ โง่จริงๆ อาทิตย์ถัดมาก็ไปดูหนังอีกเรื่องที่ข้าพเจ้าไม่เคยเข้าใจมาก่อนว่าเรื่องมันเป็นยังไง แต่เรื่องนี้เป็นหนังSeries ที่ดังมากในอเมริกา ก็คือ The X-files ข้าพเจ้าไปดูกับตาและโกววันนี้เป็นวันเกิดแม่ของตาด้วย โกวรู้ว่าข้าพเจ้าชอบอาหารญี่ปุ่น ก็เลยเลี้ยง ฮิฮิ ลาภปาก ที่ข้าพเจ้าอยากมาดูเรื่องนี้ก็เพราะอยากมาฟังเพลง หนังใช้ได้ ฉากดี มุมกล้องถูกใจ บทหนังเข้าใจอยากไปสักนิด แต่อาจเป็นเพราะเราไม่ได้ติดตามเรื่องนี้อย่างดีก็ได้ ศัพท็ยาก

วันอาทิตย็ที่30สิงหา ข้าพเจ้าพ่อแม่และน้องเก๋ ไปดูหนังจีนเรื่อง Storm Riders ฟงหวิ๋น เป็นหนังGraphic ชัดๆเลย ทั้งเรื่องไม่มีตรงไหนไม่ใช้graphicเลย แม้แต่นั่งก็ยังเป็นGraphic อะไรมันจะมากไปขนาดนั้น ฉากประลองยุทธ์ซับซ้อนมากไปนิดแต่บอกให้รู้ว่าแนวทางการทำหนังวิทยายุทธ์เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว

หนังเรื่องที่ 17 ของข้าพเจ้า มีสมาชิกใหม่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ก็คือหนึ่งแล้วเขาก็ก้าวเข้ามาเป็นแฟนกับตุ๊กตา ดี ตุ๊กตาจะได้ไม่ต้องมาบังคับให้ข้าพเจ้าไปดูหนังที่ข้าพเจ้าไม่ชอบซะที แต่จริงๆก็บังคับอยู่แค่ 2 เรื่องแหละ หลังจากนั้นตาก็ค่อนข้างจะเชื่อในรสนิยมหนังอันดีเลิศของข้าพเจ้า หนังเรื่องนี้ที่เรามีสมาชิกไปดูก็คือ The mask of Zoro ข้าพเจ้าชอบ ฉากเต้นรำ ดูเร่าร้อนดี (คือข้าพเจ้าเคยมีความฝันอยากเต้นรำเป็นน่ะ) Antonio น่ารักมากแต่ไม่หล่อเลย ผู้หญิงสวย อยากสวยอย่างนี้บ้าง เท่าคนนี้ก็พอ แต่ก็ไม่อยากไปเกิดใหม่ เรื่องถัดไปที่เราไปดูนี่สิ ทำลายความมั่นใจในรสนิยมการดูหนังของข้าพเจ้าซะพังยับเยิน แต่ที่ดูก็เพราะข้าพเจ้าอยากสนับสนุนหนังไทยบ้าง เรื่อง กล่อง หนังห่วยแตก ก็รู้หรอกว่ามีความหมายแอบแฝง แต่ทำมาได้ไงเนี่ย ไม่สมกับที่อยู่วงการหนังมามากกว่า 20 ปี เก็บบทหนังนี้ไว้15ปี เซ้งที่สุด หรือข้าพเจ้ารสนิยมไม่ถึงท่านจริงๆเนี่ย

เรื่องที่ข้าพเจ้าไปดูกับป๋า 2 คนก็คือ Rush Hour ของ เฉินหลงหนังก็ ok งั้นๆล่ะ คนดำพูดมากเหมือนเดิม ทำไมน้า แต่ที่แย่ก็คือ ป๋าขา ขอร้องล่ะ อย่าร้องเพลง ข้าวรฯ เสียงดังอย่างนี้อีกเลย เรื่องที่20เป็นหนังการ์ตูนแห่งปี มู่หลานโดย Walt Disney พาแนน มิ้ง กับวีไปดูก็สมกับเป็นหนังการ์ตูนของ Disney ที่ไม่เคยทำให้ข้าพเจ้าผิดหวังในเรื่องของฉาก บอกตรงๆ หลายฉากเหมือนจริงมากเลย 16 ตุลา ไปดูเรื่อง Blade กับโก๋และเก๋ ฟันดาบมันส์ดี วรยุทธ็ใช้ได้แต่ไม่ complex เท่าของจีน ถ้าคิดจะเลียนแบบวรยุทธ์จีน ต้องพยายามกว่านี้ วันอาทิตย์ก็ไปดู Ever After กับเก๋ เป็นเรื่องของ ซินเดอเรล่ามั้ง จำไม่ค่อยได้แล้ว สนุกดี ภาพสวย พระเอกไม่หล่อ ต้องทำใจ นางเอกก็อวบไป แต่ก็เป็นกำลังใจให้เราว่าคนอวบๆก็สวยได้ รู้สึกว่า เค้ากำลังกลับมาฮิต นิยมคนอวบๆน่ะ

เรื่องต่อมาที่ได้ดูก็เป็นหนังไทย ข้าพเจ้าว่าเป็นหนังไทยที่ดีมากเท่าที่ข้าพเจ้าเคยดูมาเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว ก็คือเรื่อง 303 กลัวกล้าอาฆาต (กลัว: อูย กลัวกลัวกลัว กล้า: เราต้องไม่กลัว เราต้องไม่กลัวๆๆ อาฆาต: อื๋ม อื๋มๆ)กับวีและแพรวที่ major สุขุมวิท น้องแพรวกลัวมาก ข้าพเจ้าต้องกอดปิดตาให้ตลอดเรื่องเลย รู้สึกเสียใจที่พาน้องมาดูหนังน่ากลัว ลืมไปว่าอายุยังไม่ถึงเวลาดู อีก4วันถัดมาข้าพเจ้าก็ได้มีโอกาสไปดูมู่หลานอีกหนึ่งรอบเป็นภาษาไทย โดยพาน้องมิ้งไปดู เพราะคราวที่แล้วพามิ้งไปดูภาษาอังกฤษแล้วน้องมิ้งไม่รู้เรื่อง โก๋ขับรถให้ ปรากฎว่าภาษาไทยสนุกกว่าภาษาอังกฤษซะอีก อาจเป็นเพราะน้ำเสียงของ เอ็ม สุศักดิ์ที่พากษ์เป็นตัว Dragon พากษ์ได้ดีมาก เป็นงานพากษ์หนังที่เนี๊ยบมาก เพลงก็เพราะในเนื้อภาษาไทย วันศุกร์ถัดมา ข้าพเจ้าแวะไปรับสารินไปกินFujiที่พระราม3 แล้วเราก็ไปดูหนังไทยเรื่อง O-negative กัน ที่เราไปดูเรื่องนี้ เป็นเพราะเราสองคนแน่ใจว่า คงไม่มีไอ้หน้าไหนกล้าไปดูหนังไทยกับเราแน่นอน ด้วยความเป็นเด็ก Orono ที่บ้าเป็นทุนอยู่แล้ว เราก็ไปดูเรื่องนี้กัน O-negative เป็นหนังไทยที่ใช้ได้เลยทีเดียว คำพูดสวย เพลงเพราะ กลอนสวย สีแสงสวย มุมกล้องก็งั้นๆ อาจเป็นเพราะเน้นคุณทาทาเยอะไปนิด เนื้อเรื่องก็งั้นๆดาราก็งั้นๆ เพราะเล่นดีทุกคนยกเวันคุณทาทา

อาทิตย็ถัดมาข้าพเจ้าพาน้องสาวตัวแสบแห่งซอย50ทั้ง4 ไปดูเรื่อง There is something about Mary เป็นหนังที่ลามกมาก ลามกสกปรกมาก เถื่อนมากโดยเฉพาะตอนเจลอสุจิ น่าเกลียดมาก เสียใจที่สุดที่พาน้องสาวมาดู แต่ก็โชคดีที่มันไม่รู้เรื่องกัน ดูแล้วจะเป็นลม ข้าพเจ้าขำมากที่สุดก็คงจะเป็นตอนที่ เบรทฟาร์ท Quarterback ของ Greenbay Packer ออกมาโชว์ตัว ตลกดีเพราะหน้าตามันดูงี่เง่าและไม่ค่อยมายุ่งแถวMiami เท่าไร ฮิฮิ หนังซกมกทีเดียวแต่ที่แน่ๆ ข้าพเจ้าเสียค่าถ่ายรูปสติกเกอร์ไปตั้ง 500 บาทจากนังตัวแสบทั้ง4นั่นล่ะ สงสัยเราจะใจดีเกินไป

อาทิตย์ถัดมาข้าพเจ้าไปกินข้าวบ้านตุ๊กตา แล้วก็ไปดูหนังเรื่อง The Truman Show กับตา ต่าย แล้วก็หนึ่ง ข้าพเจ้าเคยคิดไว้นานแล้วว่า Jim Carry น่าจะเล่นหนังชีวิตบ้าง แล้วก็มีจริงๆ แต่เรื่องนี้ไม่สนุกอย่างที่คิด แต่ก็สะท้อนสังคมหนังของอเมริกันอย่างเห็นได้ชัด สุดยอด ประชดการโฆษณาผ่านหนังได้ดีสุดๆทีเดียว ใช้ได้ในแง่นี้ แต่แง่อื่นก็งั้นๆล่ะ

เสาร์ที่ 5 ธันวาคม ข้าพเจ้าพาเก๋ไปดูหนังเรื่อง Saving Private Ryan เป็นหนังอีกเรื่องที่ดูแล้วเครียด แต่มันก็มีมุขตลกปนมาบ้าง ฉากสวย เดินเรื่องดี ด่าเยอรมันอีกแล้วน่ะพวก Jew ดูอีกครั้งม่ะ ไม่ล่ะ เหนื่อยและเครียด ร้องไห้ด้วย แต่เรื่องนี้ข้าพเจ้าชอบเพลงตอนที่ใกล้จะถึงตอนเยอรมันบุกสะพาน เป็นเพลงฝรั่งเศส เพราะดี อยากขอฟังอีกสักครั้ง วันถัดมาเป็นวัน Opening Ceremony ของ Asian Game the 13th ของ Bangkok Game ดูทางทีวี สนุกมาก ข้าพเจ้าได้มีโอกาสดูพิธีซ้อม แต่สนามไม่ใหญ่มาก การแสดงสวย Conceptดี แต่ก็ค่อนข้างเหมือนเดิม คือต้องมี มาร เทพ พระอาทิตย์ พระจันทร์ และ ดาว แต่ความหมายที่ให้กับสิ่งเหล่านี้ ดีมาก การแสดงสวย ชอบตอนเคารพในหลวง งดงามถูกใจ เพลงเพราะทุกเพลง เด็กน่ารัก เล่นพร้อมกันกว่าผู้ใหญ่ซะอีก ดูทีวี เห็นโก๋เต้นด้วย เสือกเต้นเพลง L.O.V.E. เห็นมันไปซ้อมแทบตายเต้นได้เท่าเนี่ย ดูTiger Wood ดีกว่า ได้ดู Sudden Dead กับ Nick Price ของ Ned Bank Tournament ตั้ง5 หลุมแน่ะ ลุ้นจนเหนื่อย วันนั้นมีสิ่งที่อยากดูตั้ง3 อย่าง Asian Game, Golf, แล้วก็ ละครของพี่เบริด์ตอนจบ วันที่ 7 ไปดูAsian Game ที่ TU รังสิต กับ แฝด แซ่กู้ งี่กู้ และลูก และเก๋ รถ 2 คน สนุกดี จอดรถที่ ตลาดไท (แวะสถานที่ ลัทธิ ธรรมกายนิดหน่อย ไม่เจอโบสถ์เลย) แล้วก็นั่งรถเมล์ไป TU ดูแฮนด์บอล ไทยกับ ญี่ปุ่น แพ้เละ นั่งรถเมล์กลับตลาดไท บังเอิญ กระเป๋าคนเดิม ดีใจใหญ่เพราะข้าพเจ้าพูดตอนขามาว่า ถ้ากลับแล้วไม่ใช่รถคันเดิมก็จะไม่ขึ้น นี่เป็นเรื่องบังเอิญที่ตลกมาก เอ้าเลยไปถึง Asian Game ได้ไงก็ไม่รู้ เอาน่ะ เป็นประวัติศาสตร์ที่ต้องจารึกไว้ เพราะฉะนั้นกล่าวถึงสักนิดจะเป็นไรไป

วันรัฐธรรมนูญ พาตัวกลั่นทั้งหลายจากซอย50 ไปดูหนัง The Bug’s Life ที่เดิม สุขุมวิท เป็นหนังGraphic Animation ของ Walt Disney สนุกดี เป็นเรื่องของมดที่ทำงานและตัวร้ายเป็นตั๊กแตน มดต้องคอยส่งส่วยให้ตัวร้าย ในขณะที่มกพระเอกก็หาคนมาช่วยกอบกู้อิสรภาพ Animation สวย มีเบื้องหลังการถ่ายทำด้วย ทำเป็นว่าพวกนี้มีตัวตนจริงๆแล้วก็หัวเราะเวลาแสดงผิด ฮิฮิ สนุก น้องๆก็ชอบ ดีมาก ยังไงข้าพเจ้าก็ชอบการ์ตูนจาก Walt Disney ที่สุด

23 ธันวาคม ข้าพเจ้าพาเก๋ไปดูหนังเรื่อง Apt Pupil เป็นหนังที่เครียดมาก เด็กคนหนึ่งที่บ้านาซี บังเอิญไปเจอนาซีตัวจริงที่มาหลบอยู่ที่ใกล้ๆ เด็กก็เลยบังคับให้นาซีเล่าเรื่องในอดีตให้ฟัง จนเด็กคนนั้นมีความชั่วร้ายแอบแฝงไปในตัว แสดงหนังได้ดีมากทีเดียว แต่เครียดจริงๆ เรื่องสุดท้ายที่ข้าพเจ้าดูก็คือเรื่อง What Dreams May Come กับ ตาและ หนึ่งในวัน คริสต์มาส สองคนนั้นนั่งเกือบหลับ ส่วนข้าพเจ้ากลับ กลัว ลุ้น แล้วก็ร้องไห้ อยากมีคนที่รักเราอย่างนี้บ้าง ชอบคำพูดของพระเอก คล้ายๆจะพูดว่า เธอเป็นผู้หญิงที่แม้แต่ในนรก เค้าก็อยากอยู่ด้วย ถ้ามีเธออยู่ด้วย ฉากอลังการสมกับที่โฆษณาไว้ คือ Graphic ล้วนๆ ดีมาก ข้าพเจ้าจบปี1998ด้วยหนังรักที่ดีมากเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว

ถึงแม้วิถีชีวิตจะสับไปผันมา แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป จะมีบางช่วงของชีวิตเท่านั้นที่เราอยู่ในพวังฝันบ้าง แต่ฝันส่วนใหญ่ที่ข้าพเจ้ามีก็มักจะเป็นฝันยามนอน แต่พวังที่ข้าพเจ้าจะมีก็คงจะเป็นพวังในการดูหนัง ดูภาพยนตร์ หลังจากนั้น หลังจากตื่นจากฝัน หลังจากออกจากโรงหนัง วิถีแห่งความจริงของชีวิตก็กลับเข้ามาใหม่ให้เราดำเนินต่อไป ดีน่ะ อย่างน้อยก็มีที่ที่ให้เราหลบจากความจริงบ้าง

Back