Receptieanalyses!
-
Chinese receptie van Haiyan Xu
De receptie-crashers verschenen met maar liefst zes personen
aan de aftrap, waaronder twee debutanten. De Chinese volksrepubliek stelde ons
in eerste instantie een beetje teleur. In plaats van het verwachte miljard
deelnemers, telden we niet meer dan 20 gegadigden. Dit had wellicht in de
eerste plaats te maken met de doctoraatsreceptie van de in China meer
gerenommeerde Pei-Qiang Wu de volgende dag in het verre Arenberg-kasteel.
Kwatongen beweerden verder dat rector Oosterlinck (bij receptie-minnend
Vlaanderen beter gekend als “André de wilde weldoener") de Chinezen in de verkeerde
container het land had binnen gesmokkeld. Hoe het ook zij, de troosteloze
aanblik van de aan de ingang uitgestalde chips deed 2 leden van onze delegatie
vroegtijdig de douches op zoeken. De vier overgebleven
studentenvertegenwoordigers kregen hun moeite echter behoorlijk beloond door
een bijzonder faire gastheer. Haiyan Xu pakte uit met enkele delicatessen uit
zijn thuisland en stak Sammy behoorlijk naar de kroon in het bedienen van uw
receptiologen. De lichi-wijn bleek bovendien verre van slecht en Haiyan gaf de
afwezigen ongelijk en veel van zijn Westerse collegae doctorandi het nakijken. Eén minpunt: door het kleine
aantal aanwezigen duurde het geheel nogal kort, al mogen we niet vergeten dat
het in China toen al een kot in de nacht was! Beoordeling: 8/10- voor de inzet
- Beethoven- compagnie (PDS)
Een regelrechte
ripp-off! Noch Ludwig von, noch Vincent Compagnie was op dit drinkgelag
aanwezig (Vincent kan wel het loodzware examen van Technologische Opvoeding van
de volgende dag als verzachtende omstandigheid inroepen). Verder liep meteen de
hoge leeftijd van de meerderheid van de genodigden en de slechte akoestiek van
de zaal in de kijker. Kwantitatief-gewijs kunnen we echter alleen tevreden
zijn: van pintjes en trappisten genoten we met volle teugen, alleen jammer van
de over ijverige butlers. Voor eten moesten we tot na het concert wachten en
het bleef beperkt tot een halve Club Brie en een zakje (sic!) koekjes. Gelukkig
was de nazorg voortreffelijk, met dank aan onze galante hostess Nancy. Nog even
dit: na het festijn verijdelde de delegatie nog de kidnapping van een spar! Beoordeling: 6/10 – voor Nancy
-
Paraguayaanse receptie
Carlos Roger Molinas
Sanabria. Een naam die klinkt als een klok, of op zijn minst als een
Paraguayaans doctorandus in het verre Leuven. Dat moeten ook de ouders van
Carlos gedacht hebben toen ze het veilig vrijen letterlijk en figuurlijk de rug
toekeerden. Mijnheer en Mevr. Molinas Sanabria zijn in Zuid-Amerika immers al
decennia lang een autoriteit aangaande doctoraatstrecepties, maar durfden de
oversteek naar Europa tot voor kort niet aan, bang als ze waren voor het hoge
tempo op recepties hier op het Oude Continent. Voet aan wal krijgen via een
zoon leek dan ook de aangewezen manier en de spreekwoordelijke stok tussen de
deur. De nog zeer jonge Carlos Roger werd dan maar zeer snel opgeleid tot
notoir foefenconnaisseur (gynaecoloog in het jargon) en naar de KUL
getransfereerd. Of het aan de jetlag gelegen heeft, we zullen het wellicht
nooit weten; maar de vrees van het echtpaar bleek gegrond. De butlers zoefden
aan hen voorbij, de thuisploeg ging met het merendeel van de hapjes en broodjes
aan de haal en de champagne vloeide in hun nadeel. Concentratieverlies bij de
thuisploeg vanwege een anale fixatie ten overstaan van een meegereisde
Paraguayaanse schone en een Zuid-Amerikaanse variant van de abrupte opener
bracht de bezoekers even terug in de wedstrijd, maar toen het thuisvoordeel wat
intenser werd uitgebuit m.b.v. Léon, André en (hoe kan het ook anders) Sammy
was de wedstrijd snel beslist. Tevredenheid alom na de match bij de thuisploeg.
Of toch niet? De hapjes werden naar het einde toe botweg geweigerd. “De
toastjes zelf waren flets! Onbegrijpelijk op dit niveau”. Het arbutlerair trio
wist dit echter goed gemaakt door het overhandigen van een fles rode wijn na
affluiten. Beoordeling: 8,5/10 – voor de
fles rode wijn
- In
de Ban van de Olympische Ring (op de foto met Jacques Rogge)
Nu de Olympische spelen
in Athene naderen als een op hol geslagen Carl Lewis, vond de KUL het een goed
idee om IOC-voorzitter Jacques Rogge naar de akoestisch toch al onverantwoorde
aula van het PDS te halen om daar het een en ander te komen filosferen ver de
olympische gedachte. “Bollocks”, dacht het knappere deel van de Leuvense
studentenpopulatie, “wij gaan achteraf wel met Jacky op de foto en pikken dan
ineens ook nog even zijn receptie mee.” Rector Oosterlinck blonk echter wederom
uit in laag-bij-de-grondsheid en vertikte het voor dit toch wel duidelijk zeer
aantrekkelijk deel van de studentengemeenschap een receptie of aanverwante te
beleggen. Duidelijk aangeslagen en met enkel een foto samen met Prominent
Vlaanderen en een cameo in het VTM-nieuws van die avond op zak, verdwenen zowel
de heer Rogge als de Adonissen van Leuven via een achterpoortje in de donkere
nacht. Beoordeling: 2/10 – voor Birgit
van Mol
-
Doctoraatsreceptie Peggy Valcke
De receptiologen waren
lyrisch na afloop van deze doctoraatsverdediging. Uitroepen als “Chapeau!”,
“Subliem!”, “Exquisite!”, “Marginaal!” en “Ammmmbiance!” waren talrijk. Verder
hoorden we nog zinsneden als: “..en dat voor een West-Vlaamse…”, “…ik dacht
nochtans op een gegeven moment dat ik ze nu toch echt wel aan flarden had
geneukt…”, “…de bomma is een lekker ding…”, “…champagne op begrafenissen moeten
we aanmoedigen…”, “…en toch is de bomma een lekker ding…”, “Ammmmbiance!” en
“Openen!”. De keuze wijn - champagne kon ieder voor zich op rationele én
emotionele wijze maken, maar, “what it all boils down to, my friend”, is dat ze
beide een heel end wegdronken. De hapjes waren van de bovenste plank, gesteld
dat de traiteur van dienst zijn bovenste plank gebruikt om zijn lekkerste
hapjes op te bewaren. Oosterlinck had blijkbaar lucht gekregen (bemerk de
non-originaliteit: Peggy had van ons ook lucht gekregen als presentje voor het
behaalde doctoraat!) van het feite dat er die avond op zeer hoog niveau geacteerd
en geserveerd werd in zijn Universiteitshal en was inmiddels het gezelschap
komen vervoegen. Dit kon echter voor de meesten de pret niet drukken.
Vervelender was het spelletje Hints dat door de vrienden van Peggy werd ten
berde gebracht. Niet alleen staat zoiets heel kinderachtig en onprofessioneel,
het is ook niet op zijn plaats op zo’n chique receptie! Gasten die wél op
niveau willen schransen en lallen worden door dergelijk onsportief gedrag flink
gestoord. Daarom willen we bij deze de oproep nogmaals lanceren: HOU HET TOF,
jongens! Laten we echter met een vrolijke noot afsluiten en een gesmaakt
initiatief in het spotlicht plaatsen: laat die kinderen weg op recepties en
breng voor 1 keer de dementerende grootmoeder mee! Heel strak is dat misschien
niet allemaal meer, maar met een tikkeltje geluk levert dit ook nog “…champagne
op begrafenissen…” op. Een gouden tip, zeker met de feestdagen… . Beoordeling: 9,5/10 – voor Peggy en de bomma
-
Welsprekendheidstornooi VRG (PDS)
Het welsprekendheidstornooi
vond plaats op de dag dat Club Brugge (landskampioen) Ajax in het Jan
Breydel-stadion alle hoeken van het veld liet zien en met een 2-1 nederlaag
terug naar het verre Amsterdam stuurde. Als er ook maar een klein beetje
gerechtigheid zou bestaan in het voetbal, zou dit volstaan hebben om Club als
eerste (!) Belgische club in de 1/8 finale van de Champions League te droppen.
Nu moet U weten: Anderlecht zou daags nadien een smadelijke 1-0 nederlaag
moeten incasseren op de akker van een stel Duitse boeren, Bayern Münich genaamd
(we spreken overigens nu al lang niet meer over voetbal, maar over Anderlecht.
En over Duisters.) Omdat er dus na die briljante pot voetbal in Leuven de geur
van een receptie in de lucht hing, die niet van een in de fik staande cokestoren
uit het CVP-tijdperk afkomstig kon zijn, besloot een beperkte delegatie Pieter
De Somer uit te checken. De sportievelingen kregen waar voor hun, nu ja, geld.
Om de pijn van de laatkomers te verzachten had het VRG de toog laten staan, erg
nobel van het Verenigd Rechts
Genootschap. Ook na
afloop bleek het kruim van de rechtsgeleerden in spe ons bijzonder gunstig
gezind. Op eenvoudig verzoek bleken zij bereid gratis pintjes te leveren in
plaats van de meer gekende verwerfwijze via geldelijke betaling. Meer van dat!
Verder rest ons nog dit te melden: FCB olé olé! Beoordeling: 8/10 – voor Dany, Timmy en Sandy
- 50
jaar Lovanium: Kinsjasa viert in Leuven
… (bedenk zelf een leuke
woordspeling met de woorden “zwart”, “volk”, “het”, “zien” en “van”, dan hebben
we dat ook weer gehad).
Als het regent in
Parijs, druppelt het in Brussel. En als Albert in Laken het staatshoofd van
onze ex-kolonie uitnodigt, dan inviteert Dreke de rector van zijn
dochteruniversiteit uit Kinsjasa (dit is de juiste spelling volgens MIJN
computer Delphine!). Ons niet gelaten, zolang daar maar een receptie
tegenoverstaat. En die stond er, al moesten de té vroege receptiologen daar wel
een tentoonstelling over arme, lelijke en zieke (kortom: zwarte) mensen voor
verdragen. Gelukkig zagen onze jongens de humor er wel van in en alras doken
zij in de rijkelijk stromende wijn en ook wel Leffe. Entertainment werd
verzorgd door niemand minder dan Oosterlinck zelf en door enkele tamme zwarten,
die kunstjes opvoerden zoals uit een glas drinken of op twee poten lopen.
Gevaarlijk waren zij geenszins, maar opletten was het wel geblazen voor de
stoere (blanke!) ober “Kim”, die zich ongetwijfeld erg vernederd voelde. Tot
hier echter de platte racistische klap, want ik word er zelf niet goed van en
het stuk over onze Christen-democratische en vooral Vlaamse medemens moet nog
beginnen!
Ziehier, mijn oprechte
excuses voor al het voorgaande, geconcretiseerd door een copyrightteken: ©.
Nu: de vaste Crashing
Crew werd voor deze gelegenheid stevig uitgebreid. Waar de enkele jaren geleden
schielijk overleden leadzanger van de Wixies Toon Hermans en de talentrijke en
gedreven Jo(han, voor de vrienden) al enkele malen eerder van de partij waren,
ook enkele nieuwe gezichten. Roby voelde zich in dit marginale gezelschap
natuurlijk meteen thuis en zette meteen een goeie prestatie neer door in de
eerste ronde maar liefst drie hapjes in 1 beurt van de plateau te plukken. Een
aanwinst, al zal hij voor ons vooral van nut kunnen zijn door zijn oren en ogen
in Brussel en omstreken goed open te houden. Door mond-op-mond-reclame bracht
Roby ook een Oosterse mee, waarvan ik ongetwijfeld niet de enige ben die haar
naam niet kent. En last but not least: Marijn, die voor de gelegenheid het
vegetarisme had afgezworen, maar toch, wellicht volledig terecht maar iets te
rationeel, een aantal hapjes liet voor wat ze waren: hapjes van vreemde
origine. Als ik nog iemand vergeten ben, zal ik hem persoonlijk mijn excuses
komen aanbieden, deze keer geconcretiseerd in een “foemp oep z’n bakkes”.
De rest van de Crashing
Crew: Joris “Janet” Leemans, Toon “Janet” Otten, Tijl “Janet” Bemong en Wouter
“Lekker Ding” Lavrijsen (niet toevallig de enige naam die Delphine niet als
“fout” aangeeft). Door onze grote omvang kende we geen enkel probleem om de
receptie te domineren. De gekozen standplaats vlak bij de wijn en haast
onmogelijk te vermijden vanuit de keuken was ideaal, evenals de samenwerking
tussen de Crew-leden, een perfecte symbiose tussen ervaring en jonge
geestdrift, quoi. Ganse plateaus werden zonder schroom leeggegeten en er werd
een pendeldienst verzorgt richting toog waar de Leffe te verkrijgen was.
Kortom, toen de tijd
gekomen was om de CDS van een prangende vraag (“Vormt CD&V het
alternatief?”) af te helpen, waren we allemaal voldaan, in de bijbelse
betekenis van het Woord. Daarom kan ik me het exacte aantal flessen en de wijze
waarop die in extremis ontvreemd werden niet meer herinneren. Bronnen in
Politika schuiven de verantwoordelijk volledig in Tijls schoenen, maar daar
geloven ze ook nog steeds langs geen kanten dat Bin Laden ook maar iets met Al
Qaeda te maken heeft. Wat er ook van wezen mag: Jo, Hermans en Marijn zullen
zich ook wel niet gedeisd gehouden hebben. En terecht! Beoordeling: 9/10 – voor Dany, en ook wel voor de koloniale wijze
waarop hier door onze Crew gecrasht werd
- CDS
nodigt uit
Van Yveske Leterme zijn
wij natuurlijk alleen voorstander in 2 distincte gevallen: 1. wanneer hij een
“gratis (!) receptie” meebrengt en dat was die tiende februari in het
CDS-lokaal het geval, en 2. wanneer hij eindelijk toegeeft dat enkel Toon Otten
de legitieme opvolger van Stefaan De Clerck kan zijn. Voor dit laatste belde we
hem op en “We moesten maar eens binnen springen”. Op zijn bakkes, ja! Hij was
immers al getipt van onze komst en had de wijk genomen, naar verluidt naar de
Centraal Afrikaanse Republiek. “Wij” waren echter al uitgedund tot ik en in
mindere mate Otten, maar hij is aan het trainen, mensen!
Spijtig genoeg liep de
receptie al op zijn einde, dus zetten we het op een zuipen, want voor de
Aldi-nootjes en dito chips moesten we het, na de exotische droogjes van de
voorafgaande receptie, niet echt laten. Toen het kalf allang verdronken leek,
verscheen de reddende engel om een graantje mee te pikken op de christelijke receptie.
Omdat hij echter in CDS-kringen bekend staat als een zageman en hij als hij een
glaasje opheeft niet van het lief van de voorzitter kan blijven, stelde deze
laatste voor het feestje naar café Universum te verhuizen. Daar mochten we dan
om de beurt op onze eigen kosten en op kosten van de CDS drinken. Aangezien wij
principieel niet op eigen kosten drinken als er ook LVSV’ers aanwezig zijn,
lieten wij ook dit maal de rijken betalen. Een vruchtvolle samenwerking, ons
inziens. Beoordeling: 7/10 – voor LVSV’ers
en Vaderland!
-Margalev back from nowhere a.k.a. vaten van LVSV
Omdat er liberalen en liberalen zijn, en omdat de
eerste soort veruit de ergste is, vergeten we even alles wat we weten over
burgers en burgermanifesten en tonen we ons goed hart door te verschijnen op
het vat van LVSV in Café L’Inconnu, een marginale bar op de Oude markt. Er was
ons een premier beloofd, maar jammer genoeg moesten we het stellen met één
Chinees, gelukkig wel een onderdanige, en één acteur die Thuis wel eens graag
zijn vrouw mept en die men eerder in de Quick dan op een LVSV-vat verwacht aan
te treffen. Verder volstond het de indruk te wekken lid te zijn van LVSV om,
lang na het vat af was, nog gratis bier te krijgen. Soit.
Het belang van deze avond in receptiologisch opzicht
kon echter niet verder van dit burgerlijk tafereel afliggen. Nadat ze ruim een
half jaar geleden de wijk hadden genomen naar
het Oostblok verschenen de viriele jonge mannen van Margalev in de
minder viriele vorm van Jerre, Gilles en Raf (die men even vaak in de Quick als
op een LVSV-vat verwacht aan te treffen) terug op de Leuvense afspraak.
Goede punten verder voor de charmante barvrouw, de
marginale pissijnen, de Poolse sigaretten en last but not leased de ware
betekenis van Skoda (zonde, jammer in het Slovaaks). Beoordeling: 7/10 – voor die Chinees, Margalev en Skoda Fabian
Temptation
-Thomas feest mee
“Filosofen, gratis eten, gratis drank … dat zie ik
zitten”, moet Thomas van Aquino gedacht hebben toen hij weer een of ander dom
godsbewijs uit zijn duim zoog. Bij het HIW liepen ze er met beide voeten in en
ook de mannen van de scheurkalender had hij liggen: van de laatste kreeg hij
een naamdag, van de eerste een feestje. Een uitgebreid buffet met als enige
minpunt dat het koud was, West-Malle, pintjes en wijn à volonté en muziek. Het
leven kan mooi zijn, ook in HIW. Niet-filosofen moesten inschrijven en geld
ophoesten, maar “Zijn we niet allemaal filosofen?” en “Wat is filosofie?”
volstond om de security verdwaasd en vol verwondering achter te laten.
Muzikaal gelijst werd er door de mensen die filosofie
op het interfacultair songfestival vertegenwoordigd hadden, o.l.v. Farid, die
op een blauwe maandag die NIET door LVSV georganiseerd werd reeds in ons
gezelschap had uitgeblonken in weigerachtigheid, maar over wiens raciale
afkomst maar best niet té hard gelachen wordt. Meesterlijk ook de vrolijke noot
van Jeff aka Geoff aka Cry-y-y-y-ing! Zijn raciale afkomst was Canadees. Geoff all of the respect
and the future with bettership in your relationships and when you hold her hand
so tide and all, don’t you dare start cry-y-y-ying, no of the more, ok! You! P.s.: Farids raciale
afkomst is Turnhoutenaar. Beoordeling: 8/10 – voor cry-y-y-ing, Turnhout en alles à
volonté
-Het drukke leven van de receptioloog:
druk, druk, druk!
Hogenheuvelcolleges vangen veel
Wat doet een mens op een woensdagnamiddag als er een receptie is in het
Hogenheuvelcollege? Een snelle berekening leert ons dat een zeer groot
percentage van de wereldbevolking niet naar die receptie gaat. Their loss,
uiteraard. Omdat het gebeuren zich in een klein zaaltje afspeelde dat zelfs de
ervaren receptiologen nog nooit gevonden hadden en omdat de traiteur van dienst
(Anna Kournikova) helemaal terecht geweigerd had hiermee rekening te houden, werd
het een zwaar te verteren ontbijt en zelfs de meer dan voortreffelijke
champagne kon daar niets (lees: niets) aan veranderen. Een mens zou zowaar om 4
uur ’s middags reeds dubbel gaan zien en een enkele receptioloog kreeg het dan
ook op de heupen vanwege de verstrooide service, tot bleek dat het hier
effectief een tweeling betrof. Toen we ons hiervan bewust werden was het voor
hen reeds tijd om weer naar hun gemeenschappelijke ei en voor ons om naar de
volgende receptie te trekken. Beoordeling:
8,5/10 – voor het verschroeiende tempo dat zelfs de Jo deed smelten voor de zon
Husserls fenomenologische receptie
Het is een tot binnen enkele seconden ongeschreven wet dat het aantal
receptiologen toeneemt naarmate de avond vordert. Wetten zijn er doorgaans om
met de voeten getreden te worden, maar omdat dit met natuurwetten iets
gevoeliger ligt, hield de crashing crew zich er vandaag toch maar aan. Husserl
voorlezen duurde blijkbaar iets langer dan verwacht (wie had nu ook gedacht dat
dat archief zó groot was), waardoor de vroegste vogels de welkome kans kregen
iet of wat te recupereren. Gelukkig voor de laatkomers stonden ook de mensen
van de receptie te popelen om ons te ontvangen en kwamen ze ons voortijdig
inlichten. Met deze voorkennis stonden we als eerste in de salons van HIW waar
we zo onder de indruk waren van het rijkelijke buffet vol groentjes en
koffiekoeken dat we de butler aan de deur niet opmerkten zodat we in eerste
instantie verstoken bleven van wijn, appelsiensap en West-Malle. Ondanks de stevige
concurrentie van onder andere Roger V. (prof Logica met ijzersterk palmares op
receptioneel gebied), cry-y-y-y-ing Jeff, een charmeoffensief van Jo en de
onvertrouwdheid met het terrein, konden we deze vroege blunder vrij eenvoudig
rechtzetten. Reeds aardig in de wind en met een goedgevulde maag vertrok het
hele gezelschap om te zien wat de nog jonge nacht en het nog jongere
provinciehuis in petto hadden. Beoordeling:
8/10 – voor de logica die we respecteren
Trends beloont met haar
Gazellen-diploma’s elk jaar de snelst-groeiende kleine, middelgrote en grote
ondernemingen. Omdat receptiologie.tk behoorlijk snel groeit (opnieuw was ons
aantal gevoelig verhoogd) en omdat er in Leuven elk jaar de categorie mini-onderneming
van het jaar opduikt (verrassing voor de organisatie), was onze aanwezigheid
hier gerechtvaardigd. Vooral voor zij die niet de moeite gedaan hadden vooraf
effe in te schrijven via internet. Salons Georges verzorgde de receptie dus de
verwachtingen waren hoog gespannen. Gelukkig zijn de toiletten in het
Provinciehuis fenomenologisch goed - en wij die dachten dat die van Troep G
luxe waren! De receptie voldeed niet helemaal aan onze verwachtingen: van
haute-cuisine hadden we al gehoord maar we juichen het zeker niet toe dat men
ook de drank in van die kleine glazen gaat schenken, al was het assortiment erg
ruim (o.a. Julius en Bink, voor de echte “Turnhouters”). Daar hadden de mannen
van Böwe Systec wél een oplossing voor! “But it’s not time to tell B^we
Systec’s story yet”.
De hapjes waren OK, maar
uiteindelijk niet eens zoveel beter als op de gemiddelde doctoraatsreceptie. We
hadden beter verwacht, al maakte de aardbei met chocolade op het eind en de
butleres die eerst langs achter wilde veel goed. De show werd echter gestolen
door de uitvinding van de mini-onderneming: een barkruk met wieltjes onder die
niet meer reed eens men erop ging zitten. Complimentjes werden gesolliciteerd
en aangenomen; Flamant gebruikte al zijn charmes met succes: “Het ziet eruit
alsof hij heel hard is, maar eens je erop zit voelt hij aan als satijn of
fluweel!”, liet zijn slachtoffer zich ontvallen. Ook het lichtjes aangeschoten
duo van Böwe Systec was in de wolken over zoveel ondernemingszin bij de jeugd,
al was hij toch vooral in de wind door zijn eigen ingenieuze heldendaad: hij
had op het begin van de receptie een grote pint gevraagd en daar profiteerde
hij nu nóg rijkelijk van. We love you, Freddy! Omdat er
zo stilletjes aan een eind gekomen was aan al dit fraais, besloten de
receptiologen nog snel hun welverdiende diploma op te strijken waarna ze zich
op weg begaven tot een kot in de kraag.
Beoordeling: 7,5/10 – voor Piet De
Puydt, iedereen bij B^we Systec, mini-ondernemingen van de KUL, de toiletten,
ons Trends gazellen-diploma en de harde aanpak van Margalev
-Arenberg,
in Roubaix weten ze het al lang, een killer (compilatie)
“Wie Parijs-Roubaix wil winnen, moet goed
zitten in Arenberg”. Michel Wuyts, we houden U aan uw woord! Goed zitten in
Arenberg is geen sinecure: eens binnen niet zo moeilijk vanwege de luxueuze
antieke zetels die er staan, maar binnen geraken kan wel eens lelijk
tegenvallen. Het heeft dan ook een tijdje geduurd eer de receptiologen daar
fatsoenlijk in slaagden. Een overzicht.
Twee keer hetzelfde verhaal:
receptiologen wagen de grote oversteek naar Heverlee en wat blijkt: receptie
reeds volop aan de gang, weinig aanwezigen die allen elkaar dan nog eens
kennen, een mooie maar moeilijk inneembare vesting, kortom: drempelvrees en van
een kale reis terug naar Leuven, tranen en schaamrood in de ogen.
Derde keer, goede keer.
We komen op het ideale moment aan: deliberatie net gedaan en dus enkel nog de
overwinningsspeech van de doctorandus. Die duurt een tiental minuutjes en je
komt een boel privé-dingen te weten over de doctorandus waarover je dan op de
receptie een gesprek met de familie kunt voeren. Op het einde hangt de
doctorandus dan de populaire uit met in de smaakvallende oneliners als
“Iedereen zal nu wel dorst gekregen hebben, dus nodig ik u allen uit voor een
natje en een droogje”. Dan ben je dus uitgenodigd en volstrekt legaal bezig.
Arenberg beschikt echter over de beste security van de KUL, en wanneer Otten
zijn prachtige “Graveyard Flowers” ten berde wil brengen op de piano grijpt die
onmiddellijk in. De doctorandus beweert ons niet te kennen, de janet, en na het
noteren van onze studentenkaart staan we weer aan de andere kant van de
loopgracht. Boris Jeltsin draait zich om in zijn bed als ie dat hoort!
Nooit meer naar
Arenberg, zo lijkt het. Tot we iemand kennen die iemand kent in de bijbelse zin
van het woord die gewerkt heeft bij iemand die doctoreert. Een buitenkansje dat
we niet kunnen laten liggen. De catering werd verzorgd door “Ter Venne” uit
Aarschot, waar we iemand kennen, sommigen onder ons in de bijbelse zin van het
woord. Dit betekent lekkere hapjes (ik herinner me loempias en curryworstjes,
maar er was nog veel meer lekkers) en
lekkere drankjes (ik herinner me wijn en Leffe, maar er was denk ik ook iets
non-alcoholisch), al moet ik toch even aandringen voor ik bediend wordt. Het
was fijn en we ontdekken het balkon en het werd fijner (op het intermezzo over
clusters na). Zo kan het dus ook en de security-dude blijkt de slechtste nog
niet, integendeel: picobello kerel met maten van Diest tot Rusland en nu ook in
de receptiologische wereld.
Van dan af verschijnen
we vaker in Arenberg, waar we nu onbezorgd kunnen genieten van recepties,
kunst, antiek, uitzicht, de security en enkel de afstand en de Léon onze
thuisbasis de Hallen houdt. Arenberg is dus het paradijs voor de professional,
maar de hel zonder Jimi Hendrix indien men er onvoorbereid aan begint.
-Veto
schuift aan
Interessante mensen die
ook nog eens razend knap zijn zijn schaars, maar na wat zoekwerk kwam Veto hem
toch op het spoor en stuurde meteen zijn charmantste reporter naar de
Universiteitshal om Wouter te volgen bij één van zijn hobby’s. Ook enkele
groupies waren aanwezig onder het mum van receptioloog. We stelden het voor
alsof we al bijna een jaar recepties bijwoonden, maar in feite waren we
minstens even zenuwachtig als de reportster voor onze én haar eerste receptie.
Bijna liepen we tegen de lamp toen de receptie iets later begon dan verwacht,
maar daarna liep het snel los. We hadden op straat een heer in kostuum geronseld,
hem André gedoopt en hem in de keuken van de receptie gedropt. Op die manier
hielden we de schijn op habitués te zijn.
Het wordt lastiger als
Clara naar anekdotes begint te hengelen, Toon murmelt iets over Litchi-wijn en
een Chinees, ik bedenk een demente grootmoeder en gezamenlijk noemen we alle
BV’s waar ooit iets van gehoord hebben. Eens goed lachen naar de fotograaf die
ros blijkt te zijn. En de klus is geklaard. Eigenlijk nog niet zo’n slecht idee
trouwens, moeten we meer doen als er geen reporters bij zijn vind ik. Beoordeling: 7,5//10 – voor de matige
receptie en de ons ontwijkende butlerin, voor Clara en de rosse fotograaf (btw,
mijn digitaal fototoestel trekt toch scherper dan die foto in de Veto hoor!)
-Sportieve
receptie
De beste butler van het
land en de excuses van de butlerin van de vorige dag, gratis pintjes, te weinig
broodjes, chips à volonté, vrouwenvoetbal met ware kutgoals, veel te veel
sportievelingen, maar dat alles gelukkig beloond met een stevige pijpbeurt van
Kim en Elodie … ware het niet dat er een receptie gaat beginnen, ik zou er
dieper in gaan. Beoordeling: 5/10 – voor
Kim en Elodie, maar toch vooral voor Léon en zijn butlers