 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Courtesy of Iliriapress |
| Naim Frash�ri |
 |
 |
 |
| Zoti Kupa e lart� q� s`ka fund e s`ka kufi. Qielli q� shp�rndan ergj�nd e derdh flori� Qend�rzbukuronj�sit pa num�rim, Endacak�t q� vozitin pa pushim, N� �do rast e �do m�ngjes e �do ndajnat� �`t� sheh syri n� t�rthoren gjer`e gjat� Gjith� lulet, trajta e tyre, njgyra, era Gjith� drunjt�, kokrrat, gjethet dhe t� tjera, Zhegu ftohma dhe pranvera bukuroshe, Era, kroi dhe l�ndina gjelb�roshe, Bota e zogjvet me t� �mblat ligj�rime, Gjith�sia me t� fshehtat kup�time: Q� t� gjitha I falen Zotit t� krijimit. Pa lexo k�t� fletore t� besimit! N� �do vend q� hedh njeriu t� zbehtin sy, Dritn` e Zotit t� v�rtet� sheh aty. Plotfuqi pa sh�mb�llim e pa kufi� Men�uri q� s`e rrok mendja, Per�ndi! Krejt I lash� thashethemet tanim�, S`do d�gjoj ve� gjuh�n q� m� flet pa z�; Kjo kupore e pafund q� kemi sip�r, K�to shkronja, k�to radh� dhe ky lib�r: T� atij fytyr�n shfaqin gjith`k�to. Lexo veten, o njeri k�tu k�rko! Se je ti m�k�mb�si I tij n� jet�, Vendi prej nga del, sheh thesari I fsheht�, Pik�z e t� thellit det t� gjall�ris�, Dhe nj� afsh nga shpirti I madh I Gjith�sis�. P�r Krijuesin e p�rsosur flet �do send, Hirin e fytyrn` e tij shoh n� �do vend. Zemra q� s`pushon s� hedhuri n� gjij Flet p� t� dhe t� fsheht�z�n e tij. Lajme nga ai m� sjell �do gj� e gjall�, Emrin e atij �do lule e ka n� ball�. Gjith� gj�rat q� nuk num�rohen dot Shqip�rojn� emrin e Krijuesit-Zot. Dashurojn`at� pa dridhen yjt`e d�lir� Pa kok� e pa k�mb� enden n`hap�sir�, Enden dhe secili s`ish n� vend t� vet Dhe nga rruga e tij kurr� nuk rr�shqet. Nj�ri duke u v�rtitur di� rr�fen. Tjetri duke vezulluar di� zb�rthen. Ai �sht� shpirtdhuronj�s I empirit, Dhe burim I jet�s, drit�s dhe I hirit. Nuk ka fund �udi e tij, nuk ka kufi S`num�rohen dot t� tijat fsheht�si. Te njeriu e ke pasqyrn`e Per�ndis�, Ndaj hiq dor� o njeri, prej lig�sis�! Nga e drejta rrug� kurr� mos u ndaj, T� mos thuash: �`b�ra un�, ah pastaj. B�hu shok e mik me gjith� njer�zin�! M�rgo shtypjen, lig�sin� dhe m�rin�! Nga e drejta rrug� kurr� mos u ndaj, T� mos thuash: �`b�ra un�, ah pastaj. B�hu shok e mik me gjith� njer�zin�! M�rgo shtypjen, lig�sin� dhe m�rin�! E si munden q� t� b�hen pluhur vall� Vepra e mir�, shpirti d�lir�, zemra e gjall�? Po qe se nuk do njerin�, s`je njeri. Shpirt e zem�r s`jan� gj� pa d�lir�si, Ai bir q� do njerin�, ai ka Zot, Ndaj nga zemra jote kthehu v�shtrimplot! Ne e dinim ndryshe, rrugn e Per�ndis� Pa e lam� dashurin`ndaj njer�zis�. Dlire shpirtin, o ti miku bes�dlir�, Q� k�shtu t� gjesh pastaj t� Zotit hir�! Ndrite zemr�n, mbaje larg nga lig�sit� Q� t� bjer� tek ajo e madhja drit�... 1882 |
| Atdheu O Atdhe! M� je I dashur sa m� s`ka M� je n�n�, m� je mot�r, m� je vlla. Nga �ka rrotull m� I shtrenjt� ti m� je, Je m� I miri nga �do gj� q� ka ky dhe. Ty p�rdit� t� pat par� ime n�n�, Dheu yt n� fund at� e pati ngr�n�. N�m�ruar ti pat lulet syri I saj. Te ti lindi, te ti vdiq ajo pastaj. Ti I ke par� gjysh-st�rgjysh�rit e mi, Edhe eshtrat tretur ua ke po ti. Nga ti, shpirt-o kurr� s`ke qen� ndar�. Pran� teje pat�n qeshur, pat�n qar�. N�na Ime vdiq, ndaj ty t� kam sot n�n�, N�n� q� s`ke vdekje kurr�, faqeh�n�. Dhe pse ha o dhe ti bijt� e tu t� mjer�, Numri prap� n� vend mbetet kurdoher�. Begatoje o Zot, ti k�t� vend! Epu njer�zve t� tij ti mbroth e shend! Hi u b�fshin gjith�mon`armiqt� e tij! Gaz p�rjet� pa�in zot�rit e tij! I begat� I lul�zuar qoft� ai, Nj� t� ardhme past� plot me lumturi! Toka dhe njeriu Kjo tok� q� aq balt� ka rrufitur. Nj� yll �sht� nga t� qiellit yj t� ndritur. N�p�r qiej udh�ton ajo aq mir�, Posi zogu fluturon n� hap�sir�. S`�sht� ve� nj� cop�z� e diell fenerit Dhe nj� yllth si gjith� bijt� e eterit. Diellin zjarrp�rhap�s ka ajo si n�n� Dhe si bij� k�mb�lehtn`bukur H�n�. Ka si motra: Mars, Saturn e Af�rdit�; Peshk e Dash, Binjak�: shok� I ka p�rdit�. Plot me zjarrn`e diellit mbushur e ka gjin� Kaq t� mira nxjerr nga zemra mbi siprin�. Nga zjarr zemr`e saj dhe syt� plot magji Kan� dal� k�to gj�ra q� sheh ti. Bim� e xehe q� nuk num�rohen dot, Kaq� lule dhe kaq drunj me pem� plot. Soje duall�n frymoret far�-far�, M� n� fund u shfaq dhe ky njeriu I mbar�. Pran� Tok�s, rri g�zohu o njeri! Se kjo tok� u b�, pra, p�r ty sht�pi Meq� u vure si m�k�mb�s te ky Dhe Pra, k�tu k�rko edhe gaz edhe hare. Dhe pse shkojn� e vdesin njer�zit e shkret� P�r njerin� vdekje kurr� s`do t� ket�. |
 |
 |
 |
| Shkupi |
| Prishtina |
| Tirana |
| Faqe 16 Page 16 |
 |
 |