Episode
4a: Intermezzo – Men, Love, Vomit
Ze moesten allemaal nog wat wennen aan het reilen en zeilen op het schip. Niemand wist echt wat er van hen verwacht werd. Melliw zat wat met zijn computer te spelen. Opeens kijk hij op. “Hé, maar dat is interessant. Wie had dat gedacht… dat dat nog steeds bestaat zeg! Niet te geloven. Tjongejonge, nounou. Echt ongelooflijk. Wie had dat gedacht.” Hij keek geërgerd in het rond. “Gaat er nou nog iemand vragen wát er zo interessant is?” “Wat is er zo interessant?” vroeg Elleinad. Dankbaar knikte hij haar toe. “We naderen Eitenev, de meest romantische planeet van het universum. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik niet alleen de God van de Humor maar ook nog van de liefde. In een ver verleden, toen ik nog in de hemel woonde, heb ik deze planeet gemaakt. Ik had wel vaker van die plannetjes toen. Hier tiert de liefde welig. Het is dé plek om nader tot je geliefde te komen.” “Ok, maar wat hebben wij ermee te maken dan? Mot heeft al een vriendin maar die is er niet dat is nou juist de reden dat we op deze ‘wild pig chase’ zijn gegaan, Retuow en Elleinad en Melliw… tja wat je daarvan moet denken weet niemand eigenlijk geloof ik en Leor, Ardnas en ik hebben er ook niet echt veel te doen.” Leor kwam binnengestormd. “We hebben vergeten eten mee te nemen! Ik heb heel het schip afgescheumd, maar niets gevonden! Als we niet snel een planeet vinden waar eten is, dan, dan…” “…eten we de dikste op, lijkt me.” zei Retuow. Leor rende op Mot af, greep hem bij zijn kraag en schudde hem heen en weer: “We moeten ergens stoppen! Om eten in te slaan!! Anders gaan we allemaal dood!!! Argh!!!!! Argh!!!!!!” “Ik ben het niet graag met hem eens maar ik wil dus ook wel eens naar zo’n romantische planeet. En Retuow ook, hè Retuow?” “Ja ik ook.” “Ja ik ben eigenlijk ook wel benieuwd naar hoe dit experiment verlopen is eigenlijk.” zei Melliw. “Vanuit een psychologisch oogpunt vind ik het ook wel interessant. Maar louter uit psychologisch oogpunt dus hè.” “EEN ROMANTISCHE PLANEET LIJKT ME GEEN KLAP AAN EIGENLIJK MAAR ALS ER LEKKERE WIJVEN RONDLOPEN DAAR DAN WIL IK WEL MEE.” Reigor deed als laatste zijn mond open. “Et tu, Reigor?” vroeg Mot. “Wat? Nee ik zat gewoon te gapen.” “Nou vooruit dan maar.” zei Mot. “De meeste stemmen gelden. Loaten veer kieken.”
Ze materialiseerden in het centrum van de grootste stad op de planeet. Het viel direct op dat er alleen maar hele mooie vrouwen rondliepen hier. Vier van de mooisten kwamen aangehold. Ze namen de hand van Melliw en trokken hem met zich mee. “Tot ziens he jongens! Ik ga even kijken waarmee ik deze dames kan helpen.” hoorden ze hem nog zeggen, al was het een beetje verstoord door het dopplereffect. “Zullen wij de stad ook maar eens bekijken, Elleinad? Elleinad?” “Wat? Ja, is goed. Ik dacht alleen… nee, is goed. Laten we maar een gondelvaartje maken of zo. Romantisch.” “Ja, romantisch. Lekker met z’n tweeën. Zonder iemand anders erbij.” Ze liepen hand in hand weg. “Zullen wij maar wat gaan drinken dan?” “JA LIJKT ME EEN GOED PLAN! KIJKEN OF WE MET Z’N VIJVEN NOG WAT LEKKERE WIJVEN KUNNEN VERSIEREN! LEKKERE WIJVEN!” “Zeg, ‘met z’n vijven’? Let eens op, wil je?” zei Ardnas. “SORRY, IK DACHT EVEN NIET NA! LEOR MOET ETEN ZOEKEN OM MEE TE NEMEN! DIE KAN NATUURLIJK NIET MEE! KIJKEN OF WE MET Z’N VIEREN LEKKERE WIJVEN KUNNEN SCOREN. LEKKERE WIJVEN!”
“Dat bedoelt ze niet denk ik, Marb. En praat niet zo hard.” “SORRY, IK DACHT EVEN NIET NA! MOT HEEFT NATUURLIJK AL EEN VRIENDIN. KIJKEN OF WE MET Z’N DRIEËN LEKKERE WIJVEN KUNNEN SCOREN! LEKKERE WIJVEN!” En hij sleurde Ardnas en Reigor met zich mee. Mot verzon snel iets zodat hij niet de hele tijd met Leor opgescheept zou zitten. “Hé, kijk daar eens!” zei hij en hij wees achter Leor. Toen die omkeek, rende hij snel weg.
Leor keek om en zag een van de vele bewoners van deze planeet. Hij begon zijn standaard versiertruc toe te passen: heel lang naar haar staren. Dat werd op een gegeven moment altijd zo vervelend dat de dame in kwestie wel wat tegen hem móest zeggen. Maar na luttele seconden kwam ze al op hem aflopen. “Well, hello handsome. Nieuw hier?” “Ja, ik ben nieuw hier. Ik kan heel goed luisteren. Ik ben heel bijzonder.” “Dat zag ik direct. Wil je met me meegaan? Naar mijn huis? Om wat leuks te doen?” “JA!!!! Ik weet niet eens hoe je heet. Maar zeer zeker ja. Dat sowieso. Ja dus. JA!!!” Hij sprong nerveus op en neer. “Noem me maar… Ajle.” zei ze. “JA!!! Ik heet trouwens-” “Dat maakt me niets uit. Kom. Ik zal je dingen laten beleven waarvan je slechts hebt kunnen dromen.”
Mot keek raar op. Hij was het eerste steegje ingevlucht en had dit alles met lede oren aangehoord. “Dat was vrij walgelijk.” zei hij tegen zichzelf. “Wat was vrij walgelijk? Jij in ieder geval niet, zie ik. Jij zou best wel eens met mij mee willen gaan om die walgelijke dingen te vergeten, nietwaar?” “Wat? Nee man, ik heb een vriendin.” Hij liep achter Leor en Ajle aan.
“ZULLEN WE HIER WAT GAAN DRINKEN?” vroeg Marb. “HIER KUNNEN WE MISSCHIEN-” “Jaja, lekkere wijven versieren. De enige reden dat ik meega is vanwege het psychologische oogpunt.” “Lekkere wijven. Lekkere wijven. Lekkere wijven!” zei Reigor. “JA ZIE JE, HIJ SNAPT HET!” Ze gingen de bar binnen. De ‘Hooter Twister’.
Ze gingen zitten. Een schaars geklede serveester kwam hun het menu brengen. “DUHDUHDUHDUHDUHDANKJE.” “Willen de heren misschien wat drinken?” vroeg ze. “DUHDUHDUHDUHDUHDRINK! FECK! ARSE! GIRLS!” “Ja, ik wil graag een groot koud glas tiet.” Reigor schrok en verbeterde zich. “Borst! Een groot koud glas borst! COLA! Dat woord zocht ik. En hij wil een kopje tepel. THEE! Thee. Geen tepel. Ach doe hem ook maar een cola.” “Ja, als de jongens klaar zijn? Ik wil graag…” Maar de serveester was al verdwenen. Geïrriteerd keek Ardnas rond in de bar. Er waren alleen maar rondborstige vrouwen. Geen klant te zien verder. De serveerster kwam terug. Ze droeg haar dienblad schaamteloos dicht bij haar lichaam. De twee koude glazen recht voor zich. Ze zette het blad op tafel en boog voorover om de glazen voor ze te zetten. De ‘Hooter Twister’: de enige eettent waar het water je uit de mond loopt. “Willen de heren nog wat bestellen? Ik heb nog wel wat heets voor jullie om te eten…” “DUHDUHDUHDUHDUH” “Ja ik wil wel een vagina. Kut. Spleet! BROODJE!!!” Ze legde haar vinger op zijn lippen en nam hem bij de hand. Met die beweging gooide ze het koude glas water omver. Toen de stoom verdwenen was zag Ardnas dat Marb en Reigor verdwenen waren.
Mot rende door de straten. Waar zat Melliw toch? Enkele keren werd hij door wildvreemde vrouwen met duidelijke bedoelingen aangesproken. Weer botste hij tegen een van hen op. “Nee vieze hoer, ik ga niet met je mee!” “Wat?” zei Ardnas. “Euh, ik zei: hee lieve boer, ik ga niet over zee. Soms zeg ik wel eens van die rare dingen. Maar ik zoek Melliw want je raad het al: er is iets vreselijk vreselijk mis.” “Dan bid je toch gewoon even.” Daar had Mot niet aan gedacht. Hij ging op zijn knieën zitten en vouwde zijn handen. “Nee, dat doe je helemaal verkeerd. Je kan veel beter zó je handen vouwen en je moet wel je ogen dicht doen.” “Zeg, aan dat gebedweterige gedoe heb ik lak hoor.”
Melliw verplaatste Mot en Ardnas naar hem toe. “Tijd is van het grootste belang hier. Ik heb net geworsteld met deze vier dames. “Alle mannen zijn ook hetzelfde hè,” dacht Ardnas. “Kunnen alleen maar over sex praten.” Toen hun ogen aan het donker gewend waren zagen ze dat ze tot de bovenkant van hun tenen in het bloed stonden. De levenloze lichamen van de rondborstige dames lagen laveloos verspreid over de vloer. “Ik herinnerde me net op tijd waarom ik deze planeet gemaakt én verlaten had. Het was een donkere Valentijnsdag. Ik had wéér geen kaartje gekregen. Aan de ene kant wel begrijpelijk, niemand dacht natuurlijk dat ze een kans had bij mij, de god van de liefde, maar aan de andere kant toch verdomd vervelend. Ik ontwierp een planeet waar ik door iedereen openlijk bemind zou worden. Een aantal engelen waren bereid mee te gaan om deze taak op zich te nemen. Maar hier aangekomen veranderden ze in de afschuwelijke wezens die het nu zijn.” “Wat dan? Zeg het ons!” “We hebben hier een woord voor in de hemel: ‘Succubus!’ Bliksem verlichtte het raam achter hem. “Maar zoals ik al zei voor ik deze minutenlange toespraak hield: we hebben geen tijd te verliezen. Retuow en Elleinad hebben niets te vrezen hier, aangezien hun liefde zo puur is als Lindt, of die hele pure chocola van Côte d’or, ik weet zo even niet welke puurder is. Maar de anderen…” “Oh-oh…” Dat beviel Melliw niets. “Oh-oh, Ardnas? Wat heeft dat te betekenen?” “Nou euh… Marb en Reigor heb ik dus achtergelaten in een bar vol schaarsgeklede Succubi. Sorry.” “En Leor is meegenomen door zo’n andere kubus. Ajle geloof ik.” Met een schok draaide Melliw zich om. Hij kwam dreigend op hem af, de zorgen waren van zijn gezicht af te lezen. “AJLE? ZEI JE AJLE? Nooit van gehoord. Nou ja laten we eerst Reigor en Marb maar gaan redden en dan zien we nog wel of we eventueel tijd hebben voor Leor. En zin.” Ze renden naar de ‘Hooter Twister’.
Het was een waar pandemonium in de bar. Succubi vlogen in het rond. Midden in de ruimte stond Reigor met een shotgun en een kettingzaag. Marb lag opgerold in de foetuspostitie aan zijn voeten. Af en toe slaakte hij een zacht angstig kreetje. Zo zacht als mogelijk als je niet kan fluisteren dan. Mot en Melliw vochten zich een weg naar hen toe. “Hoe wist je het? Dat er iets niet pluis was bedoel ik?” “Makkelijk zat,” zei Reigor. “Toen een van hen Marb ‘Sexmachine’ noemde… dead giveaway.” Hij rolde met zijn ogen. Ze schoten en zaagden nog wat van die krengen dood. Het bloed vloog ze rond de oren, als ware het appelsap.
“Gaan we Leor nog redden?” “Heb ik eigenlijk niet zo’n zin in.” “TUHTUHTUHTUHTIETEN!” “Jaja Marb, je hebt tieten gezien. Gefeliciteerd. Maar gaan we hem nog redden?” “Tja,” zei Mot, “het moet maar.” Het eten hier is vast niet te vertrouwen dus laten we hem maar meenemen voor het geval dat we iemand op moeten eten. Maar waar is hij?” “Ze volgden gewoon het geluid.
Onderweg kwamen ze Elleinad en Retuow tegen. Die hadden niets gezien, behalve elkaars ogen en ziel. Ze kwamen bij de bron van het geluid en keken door het raam. Dat hadden ze beter niet kunnen doen dus. Één voordeel: ze wilden en konden nu de komende weken in ieder geval niets meer eten. “Die Succubus is minstens 400 jaar oud.” Zei Melliw. “Dat is wel een héle oude fiets hè.” Waar de straten eerst met bloed overspoeld waren lag nu een laagje braaksel. “Ik zal jullie allemaal naar het schip terugtransporteren. Leor stuur ik wel naar z’n kamer toe, dan kan hij daar afmaken waar hij mee bezig is. In zijn eentje dan hè.” De vloerbedekking van kots kreeg er een vers laagje bij.
Ze waren blij dat ze van deze planeet wegkonden. Allemaal? Bijna allemaal.
Ardnas
liep de brug op. “Terwijl jullie overal lagen te krikken en wippen en wat diens
meer zij heb ik een psychoanalyse gedaan met het volgende resultaat:
Leor
is het klassieke voorbeeld van Id: hij streeft naar onmiddelijke bevrediging
van (verboden) impulsen. Deze impulsen zijn in principe afgeleid van twee
basale drijfveren, namelijk eros (seksuele drift) en thanatos (doodsdrift). Dus
dat klopt duidelijk wel.
Mot
daarentegen vertegenwoordigt Ego: hij handelt volgens het realiteitsprincipe,
dat wil zeggen bemiddelt tussen Id en de buitenwereld om Id's impulsen te
bevredigen wanneer dat mogelijk is in de buitenwereld. Ego zorgt ervoor dat
Id-impulsen worden onderdrukt wanneer dat nodig is.
Melliw
tenslotte is een duidelijk geval van Superego, zowel Geweten en Ego-ideaal. Het
geweten laat Ego schuldig voelen wanneer door de impulsen van Id (morele) regels worden overtreden. Het
Ego-ideaal zijn de waarden en normen waar het ego naar streeft na te leven. Dit
is een duidelijke doorbraak! Nog nooit is Deurf’s theorie zo duidelijk bewezen.
Bij hem zat het dan wel allemaal in één persoon gebundeld, maar goed.”
Het
werd door luid gesnurk ontvangen. Met een “Mannen!” stormde ze kwaad de brug
af. Alweer werden haar analytische gaven miskent! Alweer kreeg ze nul op het
rekest! Stomme mensen hier aan boord! Waardeerden haar helemaal niet! Potverdorie!
De
gedachte aan deze gebeurtenis kwam bij iedereen naar voren in die laatste
seconde. Sommigen van hen hadden deze herinnering verdrongen maar werden nu er
weer mee geconfronteerd. Een van hen legde een kussen op schoot. De herinneringen
gingen verder. Reigor begon werktuigelijk zap-bewegingen te maken.