Retuow zat in zijn shuttle. Hij had de automatische piloot aangezet en keek eens wat er allemaal in het schip voor rotzooi lag. Hij had namelijk in het logboek gezien dat Marb-zes-kennietietsnietkunnen vlak voor de vernietiging van de U.S.S. Reed-X alle belangrijke dingen in de shuttles geladen had. Hij hoopte dat hij iets nuttigs kon vinden in zijn shuttle. Een electrische hamer, een stoel die niet kon omvallen… hij had er niets aan. Achter een automatische rugkrabber stond echter iets veelbelovends: De experimentele tijdmachine die de originele Marb hen meegegeven had voor hun vertrek. Hij bestudeerde de handleiding.
Gefeliciteerd
met de aanschaf van dit nieuwste snufje op het gebied van tijdreizen: de
TimeMachine 3000TM! U zult ongetwijfeld vele uren plezier beleven
aan dit magnifieke apparaat. Verbaas uw vrienden door op onverwachte plaatsen
op te duiken!
Hij bladerde verder naar de gebruiksaanwijzing.
Stap
1: Trek het Virtual Reality PakTM aan. Stap 2: Druk of draai de
gewenste datum op de bijgeleverde PolscomputerTM. Stap 3: Zet de
Virtual Reality BrilTM op. U zal even een Licht Desoriënterend
GevoelTM ondergaan. Wanneer u uw ogen opendoet, bevindt u zich in uw
eigen lichaam op de ingevoerde datum. U heeft volledige controle over alle
lichamelijke functies, zodat u vergissingen in het verleden kunt rechtzetten.
Het is echter niet mogelijk om dit tweemaal op dezelfde tijd te doen, u heeft
op elke datum slechts één kans. Gebruik deze goed. Voer geen datum in waarop u
nog niet leefde. Waarschijnlijk zal u de wereld daardoor vernietigen. Het op
één na waarschijnlijkste is dat u het lichaam van iemand anders overneemt. Maar
loop het risico maar niet voor de zekerheid. ReteplomlemebΛ© is
niet verantwoordelijk of aansprakelijk voor de gevolgen van onverantwoord
gebruik. Garantie vervalt bij het vergaan van de wereld. Zelfmoord plegen in
het verleden kan kwalijke gevolgen voor de gezondheid hebben en leiden tot een
tijdsparadox.
Hij nam de notities door die Retep erbij gestopt had:
Het
lijkt erop dat je alleen naar een tijdstip kan reizen dat ná het vorige
tijdstip komt. Dus als je de eerste keer naar 2 dagen geleden teruggereisd
bent, kan je daarna alleen naar 1 dag geleden reizen, niet verder terug. Dit is
te wijten aan het tijdsprincipe van Xarrona. De klootzak. Misschien dat het te
omzeilen valt met wat messing platen, in versie 3000.1.
Dit beviel Retuow wel. Het was zijn kans om alles goed te maken. Toen Elleinad hem had verteld dat zij verantwoordelijk was voor de dood van Ardnas, was hij geschokt van haar weggelopen. Hij wist dat ze dit verkeerd opgevat zou hebben. Ze nam de dingen vaak te hard op, haar enige foutje. Hij had alleen maar even tijd nodig gehad, alleen, om het nieuws te verwerken. Hij had het haar ondertussen wel vergeven, maar hij wist ook dat zij het hem nooit zou vergeven dat hij haar achtergelaten had. Hij hoefde nu dus alleen maar terug te gaan naar het moment waarop hij haar verlaten had en het niet te doen. Simple as that. Hij trok het pak aan en voerde de datum in, toen hij een beter idee kreeg. Als hij ervoor kon zorgen dat Ardnas nooit meegegaan was op de reis door de ruimte, dan zou zij nu nog leven en hij zou dan nooit weg hoeven lopen bij Elleinad. Zo was ardnas tenminste niet dood, want diep in zijn hart gaf hij toch nog wel een beetje om haar. Hij glimlachte. Het was briljant van eenvoud. Extra voordeel was dat als het mis zou gaan, hij gewoon naar een later tijdstip terug kon reizen om het nogmaals te proberen. Hij veranderde de datum en zette de bril op. Hij sloot zijn ogen.
Hij opende zijn ogen. Retuow de reus werd met een leeg hoofd wakker. Een nieuwe dag. Wat had hij ook weer gezegd toen? “Goedemorgen, liefde van mijn leven.” Probeerde hij. “Ook goedemorgen.” Zei Elleinad. Ze lagen verstrengeld in een innige omhelzing. Dat was lang geleden. Hij besloot dat het geen kwaad kon om zijn kans, en hopelijk nog wat meer, te grijpen. “Zullen we…?” “opstaan?” vulde Elleinad snel aan. Teleurgesteld keek Retuow haar welgevormde contouren na terwijl ze de slaapkamerdeur uitstormde. Wat nu ook weer? Oh ja. Hij zette zijn mobiele telefoon aan. Prompt ging die over. Hij nam op. “Met Retuow de Reus.” “Hallo Retuow de Reus, je spreekt met Mot de prins.” “Ah, Mot de prins, mijn goede vriend. Als je me ergens voor nodig hebt, zeg het dan maar. Ik sta altijd voor je klaar.” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Spreek ik met Retuow? Retuow de Reus?” “Dat klopt. Er is toch niet iets vreselijk vreselijk mis, bij toeval?” “Uhm, jawel en ik wilde vragen…” “Of wij meegaan? Natuurlijk! Ik ben nooit te beroerd om een van mijn beste vrienden een handje te helpen. Weet je, we hebben elkaar te lang niet gezien. We gaan graag mee in je ruimteschip.” “Hoe weet jij dat we met een ruimteschip gaan?” Oeps. “Oh, dat zei je toch net? Ja, dat zei je net hoor. Ik weet het nog precies. Maar als ik een suggestie mag doen, neem iemand mee die medicijnen gestudeerd heeft als medical officer. Geen psychologen dus, daar heb je niets aan. Nou, ik ga Elleinad vertellen dat we meegaan, succes met het werven van andere mensen, oke?” Hij hing op. Voor de zekerheid zou hij nog maar even blijven. Hij kon pas zeker zijn dat zijn plan gelukt was als het schip vertrokken was. Hij liep naar de keuken.
“Elleinad, we gaan vanmiddag op reis.” “Samen? Helemaal alleen? Waarheen dan wel?” “Nee, we gaan met Mot en Reigor mee in een ruimteschip. Er is namelijk iets vreselijk vreselijk mis.” “Mot en Reigor? Daar heb ik geen boodschap aan.” zei Elleinad koeltjes. Retuow tuitte zijn lippen. Ze moest wel meegaan, hij mocht van zichzelf niet te veel geschiedenis veranderen. “Zei ik Mot en Reigor? Ik bedoelde Mot en Reigor en Melliw.” Elleinad fleurde op, zoals ze vroeger altijd deed wanneer ze Melliws naam hoorde. “Nou, ik ga je koffers nu maar eens inpakken. No time to waste!” Zei hij en hij stormde de keuken uit.
Toen hij klaar was met het pakken van de koffers, zette hij de VR-BrilTM af en sprong hij vooruit in de tijd. T minus 10 minutes. Hij sloot zijn ogen. Toen hij ze weer opende viel hij bijna omver met de koffers. “Klungel niet zo met die koffers, Retuow.” Zei Elleinad. In de verte zag ze Melliw. “Breng ze maar naar binnen, ik ga hem even gedagzeggen!” riep ze hem al rennend toe. Alles ging precies volgens plan. Dit was perfect. Hij huppelde naar het schip en viel op zijn snufferd. Snel rende hij naar de plaats waar Melliw, Mot en Elleinad stonden. Er stond nu echter nog een derde persoon bij. Hij hoorde hem al snuiven. Was dat… was dat Renrew Nessnaj? Zijn mond viel open. “Du koekst wie eine auto!” zei Renrew. “Waarom… waarom…buh…” “Wieso sprechen Sie jetzt Russisch mit mir?” vroeg Renrew. Retuow had een natuurlijke aanleg voor talen maar Russisch sprak hij niet. Hij verexcuseerde zich jegens Renrew en Elleinad en sleurde Mot mee. “Renrew? RENREW? Waarom Renrew? For the love of Melliw, man, tell me!” Hij schudde Mot door elkaar. “Tja ik wist niemand die medicijnen gestudeerd had en daarom heb ik maar de persoon genomen met de meeste docterstitels die ik kende.” Zei Mot. Retuow dacht even na. Hij liep terug. “Pardon, meneer Nessnaj, zullen we even samen eten inslaan voor de reis? Laten we maar veel fruitmeenemen want Elleinad is vegetariër.” “Wieso sprechen Sie…” “Jaja, wir gehen essen holen. Froit. Trauben plucken. Donnerwetter!”
“Voor we naar binnen gaan moet er nog iets belangrijks gebeuren.” Zei Mot. “Wacht even, waar zijn Retuow en Renrew gebleven?” Retuow kwam aanholen. “We waren aan het wandelen en toen viel Renrew van de trap af. Drie keer. En pas bij de derde keer was hij dood. We zullen zonder docter moeten vertrekken.” “Gelukkig heb ik iemand achter de hand gehouden.” Zei Mot. Hij belde Ardnas.
Retuow rukte de bril van zijn hoofd. Tja, dat was jammer maar Renrew als doctor, dat kon niet anders dan fout gaan. Een ruimtereis met hem, dat zou hij net zo erg vinden als… als Elleinad een ruimtereis met Ardnas vond. Hij had meteen spijt van zijn daden. Hij had graag een eeuwigheid met Renrew doorgebracht, als dat betekende dat Elleinad gelukkig was. En terecht. Maar ja, nu te laat. Hij moest snel iets anders verzinnen. Ardnas en Elleinad waren nu eenmaal samen op het schip, daar kon hij niets meer aan doen. Misschien moest hij er maar voor zorgen dat ze vriendinnen werden! Ja, dat was nog eens een goed idee. Dat kon gewoon niet falen, want als je vrienden bent dan sla je elkaar niet met een loden pijp dood. Maar hoe zouden ze vriendinnen kunnen worden? Hij wreef in gedachten over zijn kin. Ze zouden nooit uit zichzelf met elkaar praten, dat was zeker. Hoe kreeg hij ze zover dat ze samen gingen praten? Ze moesten samen in een kleine ruimte zitten voor een paar uur, dan moesten ze wel met elkaar praten! Briljant van simpelheid. Hij voerde de datum in en zette de bril op.
“…ik heb dus besloten, dat –Retuow, als het niet te veel moeite is, kun je dan wakker blijven thank-you-very-much- we een nieuwe kloon maken…” Retuow opende zijn ogen. Melliw was ondertussen ongemerkt naar binnen geslopen en wilde plaatsnemen naast Elleinad. Retuow sprong op en ging zitten voor Melliw dat kon. Melliw keek even pissig en ging ergens anders zitten. Mot dreinde verder. Nu moest hij ervoor zorgen dat niet Melliw maar Ardnas straf zou krijgen en samen met Elleinad de eerste wacht moest nemen. En als het goed is zou Ardnas hem een handje helpen. Any moment now…
Ardnas maakte een propje en stopte het in haar mond. Ze schoot het door een buisje op Elleinad. “Au! Mot, Ardnas schiet met propjes!” zei Melliw. Doordat Melliw op een andere plaats moest gaan zitten had Ardnas niet meer zo’n goed zich op Elleinad en per ongeluk Melliw geraakt.
Mot zuchtte. “Is dat waar, Ardnas?” Ardnas liet haar hoofd zakken. “Nee kapitein…” zei ze zachtjes. “Kijk me aan Ardnas. Is dat waar?” “Ja kapitein.” “Ok, voor de volgende keer moet je 100 strafregels schrijven: ik mag niet betrapt worden op het schieten van propjes.” Ok, dat was minder handig. Nou ja, hij verzon nog wel wat zometeen. Improviseren was altijd zijn sterkste kant geweest.
Elleinad stak haar tong uit naar Ardnas. Die trok een gekke bek terug. “Leor schopt de hele tijd tegen mijn stoel,” klaagde Elleinad. “Leor ophouden met schoppen, Elleinad ophouden met klikken.” Mot keek naar Reigor. “Mot, ik vind dat Elleinad gestraft moet worden voor dat klikken. Dat mag namelijk helemaal niet!” zei Retuow. Er viel een doodse stilte, alleen verstoord door het geluid van ogen die van verbazing uit hun kassen vielen. “Daar zit wat in,” zei Mot. “Wat? Als ik straf krijg, dan moet Ardnas ook straf krijgen! Echte straf, want strafregels schrijven doet ze toch met knippen en plakken.” zei Elleinad. Mot ging onverstoord verder. “Zoals ik al zei, gaan we een nieuwe Marb klonen. Er moeten ten alle tijden twee personen toezicht houden op het proces, zodat we erachter kunnen komen hoe het komt dat er steeds wat mis is met de klonen. Ik was begonnen met jullie in te delen in een rooster maar toen bedacht ik me dat sommigen misschien liever niet met elkaar willen samenwerken. En aangezien ik niet overal rekening mee kan houden moeten jullie het zelf maar indelen.” Dat vond iedereen wel redelijk. “Elleinad, Ardnas, jullie hebben straf dus jullie hebben de eerste wacht.” Retuow ademde opgelucht uit. Dat was tenminste gelukt. Hij zette de bril af.
Retuow knipperde met zijn ogen. Het leek erop dat hij zich op zijn kamer op de U.S.S. Reed-X bevond, met de tijdmachine naast zich. Mooi zo, dacht hij, blijkbaar is het schip ook niet vernietigd, door mijn actie. Hij glimlachte zelfvoldaan en feliciteerde zichzelf. Op naar Elleinad om het te vieren. Hij huppelde de kamer uit.
Hij belde aan bij de kamer van Elleinad. Geen reactie. Hij belde nog eens. Geen reactie. Gelukkig herinnerde hij zich dat hij Security officer was. “Computer, open deze deur, Security code Raynor 875.” De deur ging open. Hij ging naar binnen. Overal stonden rekken met kleren en schoenen. Er was geen bed te bekennen. Vreemd. Hij liep verder naar binnen. Hij keek om toen hij een deur open hoorde gaan. Elleinad kwam naar binnen. “Retuow? Wat doe jij in mijn klerenkast?” “Kl…klerenkast? Dit is toch jouw kamer?” “Hallo? Waar heb jij uitgehangen? Dat is het al zo lang niet meer!” “Als je zegt zo lang, hoe lang bedoel je dan precies?” stamelde Retuow. “Al sindsdien wij het uitgemaakt hebben en ik wat met Melliw genomen heb,” zei Elleinad. Retuow deed van ontzetting een stap achteruit, tegen een rek schoenen aan dat spontaan omviel. “Doe nou niet zo verbaasd, Retuow. Je weet het best nog: toen die lieve Ardnas en ik de eerste wacht bij Marb moesten houden als straf, raakten we al snel aan de praat over jou. Zij vertelde me alles over je, je duistere kanten, waarom het steeds misging tussen jullie en toen hebben jij en ik samen besloten dat we elkaar misschien beter even niet konden zien. Melliw kwam me natuurlijk meteen even troosten en van het een kwam het ander… Nou ja je weet het ook wel. Ik ben bij hem ingetrokken en we hebben van mijn kamer een inloopkast gemaakt.” “Schmoopie? Kom je even?” zei Melliw vanuit de kamer ernaast. “Ga weg, je weet hoe ziekelijk jaloers Melliw kan zijn.” Zei Elleinad. Ze duwde hem de kamer uit.
Retuow liep verdwaasd terug naar zijn kamer. Dit had onverwachte gevolgen gehad. Dat had hij niet verwacht. Melliw was hier blijkbaar niet geobsedeerd geraakt door de ABCD en was dus hier gebleven. Hij moest ervoor zorgen dat hij toch naar de hemel ging, dan was hij tenminste uit het oog. En dan was het een kleine stap naar uit het hart. Hij kon Elleinad mooi troosten, van het een zou het ander komen, en alles zou weer zo zijn als het moest. Ja, Elleinad en Ardnas zouden vrienden zijn, hij zou weer bij Elleinad zijn en Melliw zou… weet ik veel waar zijn. Een uitstekend plan. Maar hoe kreeg hij Melliw zover om naar de hemel te gaan? Hij zou Elleinad nog geen dag alleen laten. En terecht. In gedachten verzonken liep hij tegen Mot aan. “Ah, Retuow, ik was net op weg naar Melliw. Weet jij of hij er is?” “Wat? Ja, hij is er. Je gaat hem zeker uitfoeteren omdat hij mijn vriendin heeft afgepakt van me?” “Afgepakt? Hoe kom je daarbij? Het was toch uit tussen jullie twee, zij was je vriendin dus niet meer. Hij zag zijn kans en heeft haar gepakt. Wie zou dat niet doen?” Ze gingen hun eigen weg verder.
Oke, om zoveel mogelijk terug te veranderen moest hij teruggaan naar de dag dat Melliw wegging. Als hij dat nu weer deed, dan zou alles daarna gewoon weer hetzelfde gaan zoals het hoorde. Prima plan. Briljant van discomplexiteit. Hij toetste de datum in. No time to lose.
Melliw’s kamer was een zooitje. Zelfs voor zijn doen. Overal waar je keek lagen verhuisdozen. En ook overal waar je niet keek. Geen vierkante centimeter van de vloer was nog te zien. Hij zat vergenoegzaamd op zijn bed. Niet te geloven dat hij nu met Elleinad ging! Hij had zich altijd voorgehouden dat hij alleen ook wel gelukkig kon zijn maar dit was toch wel even wat anders. Wat beters. Er werd geklopt. “Je hoeft echt niet meer te kloppen, Schmoopie,” zei hij. De deuren gingen open. Retuow stond in de deuropening. “Ah, Retuow.” Zei Melliw. De glimlach verdween. “Je komt… je neemt het me toch niet kwalijk hè? Dat gedoe met Elleinad bedoel ik.” “Nee absoluut niet” loog Retuow. “We were on a break. Ik kom je een goede tip geven.” “Ah, dat is mooi. Brand los!” “Als je het Elleinad echt naar haar zin wil maken-” “En dat wil ik.” “-dan moet je ervoor zorgen dat zij een film kan zien met haar favoriete acteur. En dan liefst haar favoriete film. Maar jammer genoeg zat haar favoriete acteur niet in haar favoriete film. Laat maar zitten, het was maar een ideetje.” Hij draaide zich om. “Je bedoelt… Pompy de Robodoll in Silence of the Lambs?” Retuow glimlachte in de schaduw. “Ja, die. Maar helaas, het kan niet zo zijn. Want hoe kan je daar nou voor zorgen? Ja, in een parallel universum misschien…” “Dat is toevallig dat je dat zegt,” zei Melliw. “Ik heb namelijk een afstandsbediening waarmee ik parallelle televisie programma's kan bekijken. Tenminste, dat dacht ik. Ik heb net al mijn spullen in dozen gedaan voor de verhuizing en heb de ABCD niet gezien.” “Ga jij verhuizen dan?” “Nee, Elleinad komt hierheen en we hebben besloten dat haar spullen er beter uitzagen hier. Al mijn spullen gaan naar zolder.” “Ah, maar even terug naar die ABCD.” “Ja, ik heb hem niet meer. Ik dacht echt dat ik hem bij me had. Nou ja, ik weet nog wel andere manieren om haar te verwennen.” “Kan je geen nieuwe halen dan? Het was echt haar grootste wens. Ze zou zo gelukkig zijn dan zei ze altijd.” Melliw knikte. “Ik moet het even aan haar vr… met haar overleggen. Dank je voor de tip.” “Geen probleem.”
Melliw kwam de kamer van Elleinad binnen. “Hey Schmoopie.” Ze verwelkomde hem. “Ik heb een verrassing voor je.” Zei Melliw. Elleinad was dol op verrassingen. “Watdanwatdanwatdan?” “Dat is een verrassing. Maar ik moet er voor naar de hemel.” “Ik dacht dat we vannacht toch al aardig op weg waren daarheen.” Zei Elleinad met een brede grijns, die Melliw beantwoordde met een minstens even brede. “Er is echter een klein probleempje. Als ik naar de hemel zou willen, moet ik dit aardse lichaam afscheiden. Er zou zich bij terugkomst weer een nieuw lichaam voor me vormen, maar een baby. Niet zomaar een baby natuurlijk, binnen een dag of wat zou ik geheel volgroeid zijn. Jij zou me moeten heropvoeden.” “Oh, dat lijkt me geweldig! Zo’n schattig kindje opvoeden! En een dag is best te doen toch? Leuke oefening voor later. Als we op de traditionele manier een kindje krijgen.” “Dat is ook niet echt het probleem. Ik zou ook al mijn herinneringen kwijt zijn. En deze tijd met jou zou ik niet willen vergeten. Nee, ik zal een andere manier moeten verzinnen om je gelukkig te maken. Voor jou, alles.” Elleinad was al gelukkig, zielsgelukkig zelfs, zo gelukkig was ze nog nooit geweest zelfs, maar ze wilde wel de verrassing weten. Ze ging op het bed zitten en frutselde wat aan haar negligé terwijl ze afwezig met haar vinger cirkeltjes draaide op het dekbed. “Ik weet wel iets waarmee je me gelukkig maakt…”
“Ik denk dat ik wel weet hoe we het kunnen oplossen.” zei Melliw een paar uur later tegen haar. “Als jij mijn geest leest, als het ware opslaat in die van jou, dan kan je hem me weer teruggeven als ik volgroeid ben. Extra voordeel: je hoeft me geen seconde te missen. Dan zijn we écht één.” “Één wat?” “Gewoon, één. Zielsverwanten.” Dat beviel Elleinad wel. Melliw ging het Mot even vertellen, zij kon het komende uur toch niet lopen.
Hij zette de bril af. Hij was weer terug in de shuttle. “Ik ben benieuwd of alles nou weer normaal is.” Zei hij tegen zichzelf. “Normaal, hoezo?” Zei Ardnas. “Wat? Wat doe jij hier?” vroeg hij. “Wat doe ik hier? Ik ben je vrouw, weet je wel?” “Wanneer zijn we getrouwd?” vroeg hij. “Uhm, ongeveer…” Hij schudde haar door elkaar. “De datum Ardnas, de datum! Welk jaar is dit? Wie is president? Aargh!” Ze vertelde het hem. Hij drukte op wat knopjes en zette de bril weer op.
“Nee, ik wil niet.” Zei hij. “Ik wil niet met Ardnas trouwen, ik houd nog altijd van Elleinad.” Hij stormde de trouwzaal uit. Hij zette de bril weer af. Hij bevond zich weer in de shuttle. Een alarm klonk uit de bril. Het lichtje met ‘zie handleiding’ was aan het knipperen. Retuow zag de handleiding. Hij bladerde door naar het gedeelte Problemen oplossen.
Probleem
Oorzaak
Actie
Niets te zien Je hebt je ogen dicht. Doe
je ogen open.
Pijn aan hoofd. Muur
lijkt Je
bent op je achterhoofd Sta op sukkel!
op plafond. gevallen.
Alarm klinkt, je
begint te Tijdsparadox
ontdekt. BRB wordt automatisch
vervagen. ingeschakeld. Begin maar vast
te bidden.
BRB? Wat is BRB? Be Right Back? Wat een wartaal. Hij bekeek de bril, het pak. Hij begon inderdaad te vervagen, zijn hand was al doorzichtig. BRB,BRB…
Technische
Gegevens
Algemeen Aansluitwaarden AC
110-240 V, 50/60 HZ
Energiegebruik 17
W
Gewicht 3,1 kg
Temperatuur tijdens gebruik +30° C tot +43° C
BRB [Big Reset
Button] Wordt
ingeschakeld na 0,714 Vp-p
(75Ω)
detectie van paradox
Nu zag hij de knop ook zitten. die werd als door een onzichtbare vinger ingedrukt. Het deed pijn aan zijn ogen. Alle kleuren liepen door elkaar, het leek alsof zijn hoofd uit elkaar spatte. Zijn hoofd spatte uit elkaar.
Retep zat te werken aan zijn nieuwste uitvinding: een
tijdmachine. Zo, klaar. Hij leunde tevreden achterover. De machine verdween in
een rookwolkje. Er lag een stapel papier voor op de plaats. Retep begon te
lezen. “Ha die Retep, hier Retep. Als je dit leest weet je vast al wat er
gebeurd is.” Natuurlijk wist hij dat. Hij had deze brief zelf aan zichzelf
geschreven, voor het geval dat iemand de tijdmachine gebruikte om een
tijdsparadox te veroorzaken. “Hopelijk vind je hierbij een uitdraai van alles
wat hiertoe geleid heeft. Veel plezier ermee, Retep.” Hij begon te lezen. “Ah,
over een paar dagen komt Melliw hierheen met de vraag om een ruimteschip. Als
ik nu alvast begin, dan heb ik het wel op tijd af.” Hij bladerde vooruit,
benieuwd naar de oorzaak van de paradox. Ah, daar was het. “Nadat de gebruiker
zijn eigen huwelijk voorkomen had en terugging, viel het leven van zijn
vroegere zelf in duigen. Hij besloot om over te lopen naar de vijand, om Mot en
zijn vroegere geliefde Elleinad te verraden. Hij nam contact op met Rehtse en
probeerde Mot te vermoorden op een waterplaneet. Dit lukte hem echter niet.
Elleinad kwam achter zijn snode plan en doodde hem met een loden pijp.
Aangezien de gebruiker dood was, kon hij de tijdmachine later niet meer
gebruiken om terug te reizen om zijn huwelijk te verpesten.” Gelukkig had Retep
de failsafe ingebouwd. Anders was het hele universum vernietigd. Nou ja, het
was leuk om te weten dat het ding werkte. Hij pakte de decoy tijdmachine uit de
kast. Die zou hij aan Marb geven om aan Melliw te geven op de vertrekdag.
Retuow zat in zijn shuttle. Hij had de automatische piloot aangezet en maakte de inventaris op. Hij zag in het automatische logboek dat Marb-zes-kennietietsnietkunnen vlak voor de vernietiging van de U.S.S. Reed-X alle belangrijke dingen in de shuttles geladen had. In zijn shuttle bevond zich de experimentele tijdmachine die de originele Marb hen meegegeven had voor hun vertrek. Hij bestudeerde de handleiding.
Hij bladerde verder naar de gebruiksaanwijzing.
Hij nam de notities door die Retep erbij gestopt had.
Retuow knikte. Dit was zijn kans om alles goed te maken. Toen Elleinad hem had verteld dat zij verantwoordelijk was voor de dood van Ardnas, was hij geschokt van haar weggelopen. Hij wist dat ze dit verkeerd opgevat had, dat was haar enige fout. Ze nam de dingen vaak te hard op, hij had alleen maar even tijd nodig, alleen, om het nieuws te verwerken. Hij had het haar ondertussen wel vergeven, maar hij wist ook dat zij het hem nooit zou vergeven dat hij haar achtergelaten had. Hij hoefde nu dus alleen maar terug te gaan naar het moment waarop hij haar verlaten had. Simple as that. Hij trok het pak aan en voerde de datum in, toen hij een beter idee kreeg. Als hij ervoor kon zorgen dat Ardnas nooit meegegaan was op de reis door de ruimte, dan zou zij nu nog leven en hij zou dan nooit weg hoeven lopen bij Elleinad. Hij glimlachte. Het was briljant van eenvoud. Extra voordeel was dat als het mis zou gaan, hij gewoon naar een later tijdstip terug kon reizen om het nogmaals te proberen. Hij veranderde de datum en zette de bril op. Er gebeurde niets. Hij vloekte en wierp het apparaat in de vuilnisvernietiger. Stomme Retep. Kon ook niets maken wat werkte.