“It’s nice to be here today with you my friend, tada-tada. It’s nice to be here today with you my friend, tada-tada. It’s nice to be here today with you my friend, tada-tada. It’s nice to be here today with youououououou...” zong Melliw. “Lived my life, tossed the dice, found out that it wasn’t so nice with Melliw... without Mèhèhèlliw. It’s nice to be here today-” “Ken je de rest van de tekst niet? Vroeg Elleinad geïrriteerd. “Rest van de tekst? Dit is de complete tekst van Psalm 1 hoor. Ken je klassiekers!” Maar om haar een plezier te doen hield hij op met zingen, waarom ook niet. “Hé, wist je?” zei hij. “Wat?” “Ik ben vandaag jarig.” “Echt niet!” zei Elleinad. “Echt wel!” zei Melliw. “Echt niet!” zei Elleinad. “Echt wel!” zei Melliw. “En ik kan het bewijzen ook. Ik ben vandaag namelijk precies één jaar ouder geworden.” “Oh ja, dan moet je wel jarig zijn.” Zei Elleinad. “Sorry dat ik dat vergeten was.” “Oh maakt niet uit hoor. Ik had alleen toch wel verwacht dat er iemand aan zou denken, maar ik heb nog niet eens één kaartje van iemand gekregen!” “Ja maar ik denk niet dat er zoveel mensen weten dat jij hier in deze kerker zit opgesloten en dat je speciale ketenen om hebt waardoor je je krachten niet kan gebruiken.” “Ja het zijn wel vreemde ketenen he. Ik ben benieuwd hoe ze werken, ik vind ze wel boeiend.” Omdat het zijn verjaardag was lachte Elleinad er maar even om. Andere cadeaus waren toch niet voor handen. “Maar volgens mij ligt het niet aan die ketenen, hoor. Ik denk dat de hele kamer omgegeven wordt door een of ander belemmeringsveld, jij kan je krachten immers ook niet gebruiken. Ik ben alleen geboeid omdat ik ook zonder mijn goddelijke giften nog een ‘force to be reckoned with’ ben.” “Dat klopt, die heb je niet nodig. Als de bewaker komt, probeer hem dan dood te vervelen met je geouwehoer, oké?”
Retuow vloog terug naar aarde. Als hij Elleinad kende, en hij kende haar –niet alleen in de bijbelse zin-, dan was ze na hun lover’s tiff ondertussen wel afgekoeld en naar huis gegaan. En als ze nog niet helemaal afgekoeld was, dan was ze wel wat gaan winkelen of zo. Misschien had ze wel een nieuwe bank gekocht. Maar de terugreis zou nog wel een paar weken gaan duren. Hij zette de radio aan.
“The
Cold War has started again, and with it the need for secret agents once again
rises.” Zei het mannetje van de radio. He bah, CNN. Snel zette hij een andere zender op. Het etherische kanaal, dat is
beter. “En op deze 5e Juli
zijn er weer een aantal beroemdheden jarig. Zo noem ik het zusje van Ecyoj en
ons aller Melliw, God van alles wat goed en minder goed is. Speciaal voor deze
speciale gelegenheid hebben we een speciale geboortehoroscoop samengesteld voor
deze alom geliefde persoonlijkheid. Met Jupiter in zijn tweede huis aan het
strand hoeft hij zich deze week nergens zorgen over te maken. Hij wordt op
handen en voeten bediend en krijgt de verrukkelijkste haute cuisine
voorgeschoteld. Hij kan zich laven aan hemels vocht en de beste
tarweproducten.”
Er werd op de celdeur geklopt. “Waarom kloppen ze überhaupt nog voor ze binnenkomen?” vroeg Elleinad zich af. “Ik weet het niet.” Zei Melliw. “Zeg, ik vroeg het mij af, niet jou af ja?” Melliw begon te lachen. “Ik weet wel wat er hier aan de gang is. Als die deur dadelijk opengaat, dan staat daar iedereen die ik ken en die roepen dan allemaal ‘verrassing!’, toch? Zeg het maar eerlijk, ik kijk wel verrast!” De wacht kwam binnen met het voedsel. Hoewel het niet was wat hij verwacht had, keek Melliw toch verrast. “Ah, the food arrives. I didn’t realise it was Tuesday already.” Zei hij. “En met welk culinair hoogstandje worden we deze keer verrast? Cervelles de Rat? Maggot Macaroni?” “Ik hoop het niet, ik ben vegetariër.” Zei Elleinad. De bewaker gromde en liep naar buiten. “Snel, volg hem!” zei Melliw. “Dat gaat niet, ik kan niet door deuren lopen.” Zei Elleinad. “Oh nee? Ik dacht van wel. Aan wie denk ik dan, die dat wel kon? Oh, dit is vreselijk, nou ga ik daar de hele dag over nadenken. Of de hele nacht, weet ik veel hoe laat het is.”
“Leeuw: De komende tijd lacht de liefde je toe. De keus is aan jou: lach je terug of sla je die stomme grijns van zijn gezicht? Schorpioen: Zoals elke week zit het venijn in het staartje.” Oh dit was depresserend. Maar ja, hij wilde wel even weten wat zijn horoscoop was.
“Oh, ik herinner me opeens wat!” zei Melliw. Hij wachtte even. “Wil je niet weten wat dan?” vroeg hij Elleinad. “Nee, ik kan gedachtenlezen weet je nog?” zei ze. “Dat kan je niet meer, zei je net.” Zei hij, enigszins teleurgesteld. Elleinad vloekte inwendig dat ze dat gezegd had. “Nou wat herinner je je dan?” vroeg ze. “Ik zou deze week nog een bezoekje afleggen ergens. Maar je weet hoe dat gaat, druk druk druk.” Ze zwegen nog wat. “He Elleinad?” “Ja Melliw?” “Heb jij een haarspeld?” “Nee.” “Ach kom, dat geloof ik niet.” “Dat is jouw probleem dan, het is toch zo namelijk.” “Wil je zeggen dat je er zo geweldig uitziet zonder haarspelden? Dat al die schoonheid puur natuur is?” “Ja dat zou ik zelf nooit zeggen natuurlijk, maar dat wil ik inderdaad.” “Ach kom, dat zou je best. Ik had het kunnen weten, we zitten nu al zo lang opgesloten in deze zompige kelder en nog steeds ben je je stralende zelf. Er is niemand die kan tippen aan jouw magnificititeit. Nou ja, bijna niemand…” Hij staarde dromerig naar het plafond.
“Maagd: Pas deze week goed op, maagd. Een avondje stevig drinken kan leiden tot een kater of een natte poes. Hiermee eindigen we de uitzending van vandaag van Horoscoop FM: all horoscope, all the time, all the same.”
Retuow zette de radio wat zachter. De sensoren van zijn shuttle [hij hoorde Melliw al in zijn hoofd: ‘jouw shuttle, jouw shuttle, je hebt hem alleen geleend, vriend.] gaven aan dat er een schip naderde met een snelheid die fysisch onmogelijk was. Hij vroeg zich af waarom de sensoren dan wel ingesteld waren om zulke dingen te detecteren. Hij had sowieso wel zin om deze oude bak in te ruilen voor een beter wagentje. Maar dat zou hij thuis nog wel zien. Eerst maar eens zien wat er nou zo rap naderde.
“Zeg Elleinad, als je me zou willen misbruiken op de een of andere manier dan kan dat nu, ik heb geen beschikking over mijn krachten en ben vastgeketend aan de muur. Stom woord eigenlijk, keten. Keten keten keten. Ke-ten.” Maar Elleinad sliep. Tijd voor een experimentje: als hij nu zachte woordjes in haar oor zou fluisteren dan werd ze daardoor vast en zeker beïnvloed. Onbewust zou ze zijn woorden verwerken, en als ze wakker werd, zou ze geen weerstand kunnen bieden aan die sluimerende gevoelens die hij in haar gewekt had terwijl ze sliep. Ja, dat moest wel werken. Noem het maar een verjaardagscadeautje aan zichzelf. Zo gebeurde er ten minste nog iets. Niets meer. Jammer genoeg lag ze op haar linkeroor, waardoor zijn kansen van slagen met 6 % afnamen. Hij had de hoop al haast opgegeven dat Rehtse hem nog kwam redden, misschien was ze zelfs al dood zelfs. En als ze dat niet was, dan kon hij altijd gewoon zeggen dat het een experiment geweest was, niets meer. Want dat was ook zo. Hoe lang had hij haar nu al niet gezien? 10 dagen ongeveer. 240 uur. 14400 minuten. 864000 seconden. Toegegeven, 604800 van die seconden had hij slapend doorgebracht, maar toch voelde het als 3456000 seconden. [Voor de geïnteresseerden: dat is 57600 minuten, ergo 960 uur, dus 40 dagen. Scheelt weer een zoektocht naar een rekenmachine. Geen dank.] Misschien zelfs meer. Maar Elleinad lag wel ver weg. Hij riep wat lieve woordjes naar haar. Geen reactie. Nou ja hij had toch niets beters te doen want hij had de tegels al geteld en Elleinad sliep dus konden ze geen ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’ doen en ook geen ‘personen raden’ en ook geen ‘Trivial Pursuit’ maar dat kwam wel goed uit eigenlijk dat ze sliep want ze hadden ook geen ‘Trivial Pursuit’.
Nou het duurde nog aardig lang voordat dat schip hem eindelijk eens bereikt had zeg. Gelukkig had Retuow zijn dagboek bij zich. Hij las het nog eens na en zag dat hij nog wat moest her- en derschrijven. Al lang geleden had hij zich gerealiseerd dat het niet uitmaakte wat er gebeurde, maar dat alleen de geschiedschrijving telt. Want als ze eeuwen later zijn dagboek vonden, dan zou iedereen geloven wat er instond. Hij kon er al zijn fantasieën in kwijt en men zou denken dat het werkelijk gebeurd was. Daarom was het zo belangrijk dat beide kanten van het verhaal altijd gehoord werden. Hij pakte een ander dagboek. Tijd om één van die andere kanten op te schrijven.
“Zeg Melliw,” zei Elleinad. “Ja Rehtse?”
“Wat zei je?” “Ik zei: ‘Ja, Elleinad?’” zei Melliw. “Oh, ik verstond wat
anders. Nou weet ik niet meer wat ik wilde zeggen.” “Nou dan zal het wel niet
zo belangrijk zijn geweest hè.” Zei Melliw. “Al kan ik me haast niet
voorstellen dat iets wat jij zegt niet relevant zou zijn.” “Oh wacht ik weet
het weer.” “Gelukkig.” “Houd alsjeblieft op met me te onderbreken, dadelijk
vergeet ik het weer.” “My
lips are sealed.” “Mooi. Maar goed, wat ik dus wilde
zeggen is dat we misschien hier opgesloten zitten met een reden. Want als twee
mensen samen opgesloten zitten dan hebben ze eindelijk een reden om eens goed
te praten. Al hun problemen uit te praten, als je begrijpt wat ik bedoel.”
Melliw zweeg. “Je mag weer praten.” Verzuchtte Elleinad. “Wat moeten we dan
uitpraten?” vroeg Melliw. “Ach kom, dat weet je best. Dat gedoe met die
Rehtse.” Melliw trok een wenkbrauw omlaag [hij hing ondersteboven, vandaar].
“En wat bedoel je precies met ‘dat gedoe’, of met ‘die Rehtse’?” “Ach kom, je
weet best wat ik bedoel. Ik bedoel, hoe kan jij, een God, iemand die staat voor
alles wat goed is, nou houden van een Evil Emperess of the Galaxy?” Melliw was
geïntrigeerd. Hij keek haar vragend aan. Ze ging verder: “Ik ben geen
professional, maar de tekenen zijn overduidelijk. Je bent nog steeds verliefd
op mij en probeert me te vergeten door je op haar te richten, mijn tegenpool.”
“Weet je, je hebt gelijk.” Zei Melliw. Dit verbaasde haar enigszins. “Je bent
inderdaad geen professional.” Nou ja, nu hadden ze tenminste iets om uit te
praten.
Het schip dat zo snel aan kwam vliegen was gestopt. Bijna vloog Retuow ertegenop. Maar zijn superieure reflexen zorgden ervoor dat hij net op tijd kon uitwijken. Hij opende een kanaal. “He man kan je niet uitkijken of uit je doppen kijken of uitwijken of zo?” zei hij. “Oh wacht, ik had niet gezien dat er een vrouw achter het stuur zat. Jij lijkt op iemand die ik ken zeg. Ben jij het zusje van…kom, hoe heet hij ook al weer?”
“Zeg, hoe kan je nou jarig zijn? Je bent eigenlijk pas een paar maanden geleden herboren!” zei Elleinad. “Ja dat is eigenlijk ook wel zo. Maar ik ga altijd maar uit van mijn eerste incarnatie, anders moet ik veel te veel data onthouden. Dat is net zoiets als hertrouwen, dat moet je ook altijd op dezelfde datum doen.” “Wat wil je eigenlijk hebben?” vroeg ze. “Dat moet ik niet zeggen, want dan krijg ik het vast niet.” “Dat is met verjaardagswensen, die komen niet uit als je ze uitspreekt.” “Bij mensen misschien. Nee, we zullen over een week wel zien of ik eindelijk krijg wat ik wil. Ik ben benieuwd.” En dan was hij niet de enige.