De moederlijke gemoederen van Yllen waren ondertussen al wat bedaard,
maar toch liep ze nog steeds als een bezetene rondjes om haar dochter Rehtse en
diens verloofde: “Oh, jullie moeten zo snel mogelijk trouwen. Maar waar, maar
waar? De Eerste Kerk van Nehalennia is wel mooi, maar een beetje te klein. Het
is wel een staatsfunctie, dus dan kunnen we alle gasten niet kwijt. De Derde
Kerk van Nehalennia zou perfect zijn maar die zit nog twee maanden volgeboekt
weet ik toevallig uit mijn hoofd. Al zouden ze voor deze gelegenheid wel een
uitzondering maken, de bruiloft van mijn dochter is wel wat belangrijker dan
het offeren van een paar maagden om Nehalennia tevreden te stellen…” Melliw onderbrak
haar. “Nehalennia, zei je? Die ken ik persoonlijk. Leuk meisje, beetje onnozel
maar wel aardig verder. Ik heb nog een blauw millennium wat met haar gehad.
Ruzie, als ik me niet vergis.” “Ik dacht dat jij je geheugen nog altijd niet
terug had, dat je haar daarvoor nodig had.” Zei Mot en hij wees naar Elleinad.
“Dat is correct. Het geheugen van mijn aardse zelf ben ik kwijt, maar alles wat
ik in de hemel meegemaakt heb weet ik nog. Het werkt niet helemaal logisch,
maar het werkt.” Elleinad liep op hem af en greep hem bij de revers van zijn
toga. “Haal onmiddellijk die stemmen uit mijn hoofd!” “Ho even, ho even!”
zei Htiduj. “Ik ben hier de aanstaande Emperess of the Galaxy en ik wil wel
eens weten hoe dit allemaal precies in de vork zit.” “Jij bent hier de aanstaande Emperess of the Galaxy?” zei Eilahtan.
“Ik word de nieuwe leider van ons
vrouwvolk!” Rehtse sloeg een gat in de muur. Dit trok de aandacht. “Mag ik
jullie er op wijzen dat ik terug ben en dat ik nog steeds de Emperess of the
Galaxy ben? Jullie praten allemaal veel te veel naar mijn goesting. We gaan dit
even rustig oplossen in een logisch volgorde. Vanaf nu praat geen enkel persoon
meer door elkaar.” Ze duwde Eilahtan van haar stoel en hamerde er op los.
“Orde, orde. First things first: de bruiloft. Wat moet hier allemaal voor
gedaan worden?”
Iedereen begon weer door elkaar te praten over kerken en gasten en
bloemstukjes en of Ome Booby wel zou komen en aanverwante zaken. Melliw
schraapte zijn keel en men zweeg. “Voordat we ons met de bruiloft bezighouden
lijkt het me verstandig dat ik eerst mijn geheugen terughaal uit Elleinad.” En
eer Rehtse bezwaar kon maken, als ze dat al wilde, had Melliw zich naar
Elleinad gehaastigde spoed en was hij de verbinding aangegaan.
“Het is wel druk hier”, zei hij.
“Dat klopt,” zeiden de drie andere
aanwezigheden in haar hoofd. De originele Elleinad snoerde de rest de mond.
“Nou daar ben je dan eindelijk, Melliw. Haal eerst maar een je geheugen terug
uit mijn hoofd, maar verbreek daarna niet meteen de link, oké? Je moet nog wat
voor me doen dadelijk.” Al begreep hij niet helemaal waarom ze dat wilde,
stemde hij toe. Hij werd overdonderd door de herinneringen uit zijn vorige
leven.
Hij herinnerde zich hoe hij,
lang, lang geleden menselijke vorm aannam. Hoe hij zich onder de mensen begaf
en hun normen en waarden aannam. Dat was allemaal verdomd interessant, maar hij
ging verder. Verder naar het recentere verleden. Hoe hij zijn vrienden
ontmoette.
Nog steeds had niemand op aarde ontdekt dat hij een God was, dat verbaasde Melliw wel eigenlijk. Hij had genoeg hints rondgestrooid en het feit dat hij niet zichtbaar ouder werd leek ook iedereen te ontgaan. Omdat hij toch niets beters te doen had besloot hij naar school te gaan. Hij schreef zich in bij het Sunidranreb-college, dat had een hoge reputatie en het werd door monniken geleid. Een van hen zou hem vast wel herkennen als de enige ware God. Want het was best leuk om de mensen met een zweem van mysterie aan het lijntje te houden, maar het had wel lang genoeg geduurd onderhand. Het was veel leuker om bescheiden te doen als mensen wisten dat het heel erg valse bescheidenheid was. Maar ook daar werd hij niet herkend. Hij begon er al over te denken om zichzelf gewoon bekend te maken tot hij Mot zag. Hij kon zijn vinger er niet precies op leggen maar hij voelde zich verbonden met deze jongeman. Een haast familiale band. Hij schudde het van zich af. Misschien dat hij zich met hem wel kon vermaken, een tijdje.
Het eerste contact was nog lastiger dan gedacht. Mot was een prins en
daarom moeilijk te bereiken. Uiteindelijk moest Melliw de geschiedenis zó
veranderen dat zijn huis altijd al vlakbij het paleis van Mot had gelegen. Toen
Mot hier achter kwam besloten ze voortaan samen heen- en weer te fietsen.
Nadeel hiervan was dat de gnoom Sevy Oòverp ook in de buurt woonde en niets
liever deed dan met ze mee fietsen. Nou ja het enige wat hij liever deed was de
irritante klootzak uithangen maar dat kon hij dan ook heel goed. De manoeuvres
die Mot en Melliw samen bedachten om hem af te schudden maakten echter dat ze
al snel de beste vrienden werden. Al helemaal toen Melliw verzon dat hij bijna
tegelijkertijd met Mot jarig was. Niet helemaal precies tegelijk, dat zou
verdacht zijn. Twee weken was wel redelijk. Het was een feest om nooit te
vergeten, al weet ik niet meer precies waarom.
Het was verbazingwekkend vermakelijk om de wereld te bekijken door de
ogen van een sterveling, alle nieuwe ervaringen die hij vicariously door Mot beleefde.
Met name het fenomeen dat de mensheid liefde noemde. Hij had er nooit echt in
geloofd tot hij zag wat het met Mot deed.
Het begon, zoals zoveel dingen, op dansles. Het was hier gebruikelijk
dat de jongens met de meisjes dansten. Een uitstekend idee. Natuurlijk stal
Melliw keer op keer de show met zijn huppelpasjes, grand dechants, pas de berets en jazz
hands. Maar Mot, als de jonge delinquent die hij was, stal het hart van de
blonde Ekiaam. Waar alle meisjes smachtend naar de kunsten van Melliw keken
bleef zij maar staren naar Mot. Jammer genoeg kon Melliw er niet achter komen
of de liefde wederzijds was omdat hij zelf belaagd werd door de enige dame die
dacht dat ze zijn temperament wel aankon. Hij wist eigenlijk niet eens hoe ze
heette en noemde haar altijd maar de ‘Grote Roze’. Zij trok zijn aandacht immer
weg van het paartje. Of de potentiële romance niet geconsumeerd werd vanwege
eenzijdige interesse of terughoudendheid bleef altijd een raadsel.
Een tijd later was daar Ydolem. Dat was helemaal vreemd. Zij stuurde
Mot gedichtjes, belde, tekende, noem maar op. Toen Mot niet geïnteresseerd bleek zette ze haar zinnen op Sacul. Welk
een bizariteit! Als dat nou Liefde was, dan was dat wel iets voor Melliw. Toen
nam hij zijn beslissing: hij zou gewoon de God van de Liefde worden. Die
positie was nog vrij want hij was de enige God die een beetje wist wat liefde
was. Maar goed, zoals zo vaak gebeurde was Melliw zijn nieuwe speeltje op een
gegeven moment een beetje zat. Hij moest maar eens zorgen dat er nog wat
vrienden bijkwamen. Nu was het voor hem niet zo moeilijk om vrienden te maken
maar ze moesten wel een beetje bij Mot passen zodat hij kon observeren hoe hij
met mensen omging. Gelukkig kwam de werkweek eraan. Hij zou gewoon regelen dat
hij ergens anders terechtkwam dan Mot en dan moest Mot in die week zonder hem
maar andere vrienden zoeken. Ja, dat was een goed plan. Melliw ging die week
naar Nevohdnie om elke dag tot 10:30 uit te slapen terwijl Mot om 06:30 in de
moerassen van Etlevro experimentjes deed.
Het was een verrukkelijke week, voor Melliw dan. Niet alleen werden er
pannenkoeken gebakken in het midden van de nacht, nee nee! Er werd Koffietijd
gekeken, een passie aangewoekerd (videofilmen, voor je rare ideeën krijgt) en
zelfs in een huis vol meisjes geslapen samen met Niwla. Verder ook nog Naaitsirhcs
opgesloten, door huisgenoten lang in het donker vertoefd en alsof dit alles nog
geen hoog genoeg punt was werd ook een briljant spel ontwikkeld. Het heette Het
Grote Reclamespel en het enige wat je nodig hebt is een televisie en een of
meer spelers. De regels zijn meesterlijk in hun eenvoud: zoek een zender op die
reclame toont. Wanneer een spotje begint is het de taak van iedere speler om
deze zo rap mogelijk te identificeren. Wanneer een speler meent te weten welk
product aangeprezen wordt, rent deze speler naar de televisie en zet hem uit.
Hij of zij declareert luid en duidelijk de naam van het eerder genoemde
product. Vervolgens zet hij of zij de televisie weer aan en wordt beoordeeld of
de speler het bij het juiste eind had. Wanneer het blijkt dat de speler gelijk
had zal deze tot in het einde der tijden vereerd worden. Mocht de speler een
vergissing gemaakt hebben, dan zal deze tot in het einde der tijden
geridiculiseerd worden op een plaats met geween en tandengeknars. Voor het
beste effect wordt tussen de televisie en de spelersbank een aantal
hindernissen geplaatst, alsmede een televisie gebruikt die niet van een van de
deelnemers is.
Na een week Niwla, Slein, Ardnas, Njimelliw, Naaitsirhc Snomis en veel
‘It’s nice to be important but it’s more important to be nice’ kwam hij moe
maar voldaan weer thuis. Hai-a prrraaaaatte welle Italiannnno enne hai hatttte
de naamme Igiul aannegenooomen, maar daar was de lol ook snel van af. Al zou
hij nooit de levensles vergeten, watte die Mama zei-a: Alsse je niet kunne
vange, jai krijgen niets te eeete inne deze wereld. Hij was wel benieuwd naar
de nieuwe labratten, eeeuh vrienden die Mot had meegebracht. Mot stelde ze aan
hem voor: Reigor de tovenaar en Leor de dwerg. NERD-alert! Dacht Melliw. En
terecht. Maar met een goeie nerd is niets mis, vond Melliw altijd maar. Als hij
zag welke personen er verder naar Etlevro gegaan waren, dan waren dit nog wel
de beste. Waarschijnlijk.
“Hallo, gaat dit nog lang
duren?” Zei Elleinad. “Kan je de boel niet gewoon even leegzuigen en dan op je
gemak thuis bekijken of zo?” “Dit is belangrijk hoor.” Zei Melliw licht
geïrriteerd. “Ik moet weten wie ik ben, wat ik geworden ben en hoe.” “Moet dat
met herinneringen aan Leor?” Dat moest niet. Maar het mocht wel.
Hij skipte toch een stukje vooruit. Hoe was Retuow er eigenlijk bij gekomen? Hij wist het niet meer precies. Waarschijnlijk had het wat te maken met de reis naar Emor, waar tussen de ruïnes van een of ander vergaan gebouw er met een hond gespeeld werd. En waar ze echte originele catacomben hadden, met gangen van wel 2000 kilometer lang. In deze catacomben gebeurden elke dag een wonder. Één dag gebeurde er geen wonder, dat was helemaal een wonder. Had met heiligen te maken. Melliw vroeg zich wel af waar nou eigenlijk de vissen waren, die stonden toch duidelijk geadverteerd buiten. Misschien dat de vissen opgestaan waren en weggelopen. Een wonder! Over catacomben gesproken, ze kregen daar elke dag een broodje kipschnitzel mee in het lunchpakket. Bijna niemand vond dat lekker, maar Melliw wel. Toegegeven, het waren geen McChicken’s of Chicken Sandwiches of KFC-burgers maar het was in ieder geval stukken beter dan de vis [ah, daar waren ze terechtgekomen!] die ze ‘s avonds in het hotel voorgeschoteld kregen. In een baldadige bui had Melliw zijn portie zelf in de grote kan met water gegooid, onder het motto ‘vis moet zwemmen’. Er werd trouwens heel veel eten in de plantenbakken gedeponeerd en niet alleen door de teipluttige Melliw. Maar wacht, het ging om Retuow. Melliw had eigenlijk in de jaren voor Emor ook wel door dat Retuow zijn vriend wilde worden, maar ja wie niet hè. Het bleef aan hem knagen. Was Emor nou echt het ‘first contact’ Retuow? Prikten ze niet al eerder Leor en Reigor in hun rug tijdens de wiskundeles? Elleinad onderbrak hem weer. Dat vond Melliw onderhand wel irritant worden. The line must be drawn here!
“Ja dat kan allemaal wel zo
weten maar je komt net weer bij een gedeelte met Leor en dat wil ik niet zien.
Weet je wat een belangrijk punt in je verleden is?” Melliw wist het niet.
“Alles wat met mij te maken heeft. Skip maar even een stuk vooruit.” Omdat het
niet beleefd is een dame in haar eigen schedel iets te weigeren deed Melliw wat
ze zei.
De eerste keer dat hij van haar hoorde was natuurlijk via Leor. “Nu komen we toch weer bij Leor terecht
dus.” Zei Melliw. “Niet zo handig van je.” Elleinad zweeg. Melliw keek verder.
Van Leor had Melliw begrepen dat hij haar op een chatsite ontmoet had.
Dat ze beweerde dat ze een bitch was. En dat dit Leor’s interesse direct opgewekt
had. En terecht. De herinneringen aan
Elleinad kwamen terug. Wat een spanning, wat een avontuur! Wat een…
“Weet je wat, ik bekijk deze
herinneringen later nog wel een keertje.” Zei Melliw. “Eigenlijk is dat niet zo
verstandig, aangezien mijn oude en nieuwe persoonlijkheid nog niet geheel
geïntegreerd zijn, maar dat los ik later wel op.” De hevigheid en heftigheid
van zijn gevoelens voor Elleinad overdonderde hem. Ongelooflijk, wat hield hij
van haar. En dat terwijl zij de vriendin was van iemand anders. Maar nu hield
hij van Rehtse…toch? Hij moest de tijd krijgen om zijn gevoelens precies te
analyseren zodat hij een remedie kon vinden. Voordat hij iets stoms deed en de
vruchten moest plukken van zijn verboden passie. Passievruchten.
Wat wilde je nou eigenlijk dat ik nog voor je deed?” zei hij. “Het
volgende: op de een of andere manier heb ik de herinneringen van een andere
Elleinad in me gekregen. Ik weet niet hoe, het is een mysterie. Deze Elleinad
was… Deze Elleinad had… Deze Elleinad verkeerde met jou.” Melliw’s wenkbrauwen
schoten omhoog, in de metafysische zin dan. “En was je, was deze Elleinad
gelukkig?” stamelde hij. “Vraag het haar zelf maar.” Zei ze. De andere Elleinad
liet haar stem horen. Waar die van de eerste Elleinad een tikje kortaf en bits
geweest was, sprak deze met een honingzoete, zangerige stem. De bewondering
voor hem straalde er vanaf. “Mijn God, kom je me redden? Je weet niet hoezeer
ik je gemist heb. Gelukkig had ik je herinneringen om me gezelschap te houden,
anders was ik zeker in een depressie geschoten. Wist je dat zij niet echt van je houdt? Ja, ze houdt wel
van je natuurlijk, wie niet, maar ze houdt niet van je. Ze weigert de
band die wij hebben te delen, die wil ze alleen met Retuow ervaren.” Melliw was
op zijn minst gezegd een beetje teleurgesteld. Hij had pas luttele seconden
geleden geleerd dat hij meer van iemand gehouden had dan hij daarvoor mogelijk
had geacht en nu hoorde hij dat het niet zo mocht zijn. Dat was nog eens
vervelend. Had hij nou die site van Mot waarin uitgelegd werd hoe je met zulke
kutsituaties om moest gaan beter gelezen. Maar Melliw kreeg plotseling een
ingeving. Als hij nou eens de geest van de originele Elleinad in zijn eigen
hoofd opnam en de Elleinad die verkikkerd op hem was de volledige controle gaf
over haar lichaam… “Zeg ik kan je horen hoor!” zei Elleinad. Dat krijg je als
je een geestversmelting aangaat. En als je dat plan van je uitvoert, dan zal ik
er persoonlijk voor zorgen dat de rest van je leven een living hell wordt. En
geloof me, dat kan ik!” Melliw geloofde haar. Maar toch… Hij moest de keus
maken: Verder leven met een Elleinad die hem haatte in zijn hoofd maar een
Elleinad die hem aanbad aan zijn zijde, of een Elleinad die een hekel aan hem
had in zijn omgeving hebben en een Elleinad die hem vereerde in zijn hoofd. Hij
nam een beslissing.
Elleinad en Melliw knipperden ieder met hun eigen ogen. Rondom hen was
het een drukte van jewelste. Rehtse had de voorbereidingen voor de bruiloft in
gang gezet. Ze wist dat Melliw een God van zijn woord was en dus zeker met haar
zou trouwen, maar ze wist ook dat er altijd iets tussen hem en Elleinad
gespeeld had. Om het zekere voor het onzekere te nemen zouden ze dezelfde dag
nog trouwen, voordat Melliw en Elleinad een plannetje konden smeden om haar te
dumpen. En eenmaal getrouwd zou ze er wel weer voor zorgen dat hij alleen maar
van haar hield. Melliw werd weggesleurd naar een kleedkamer. Hier gaf hij de
kleedsters het bevel hem aan te kleden, zodat hij in de tussentijd zijn
persoonlijkheden kon integreren. Hij kreeg niet veel mee van alle heisa rond de
organisatie. Voordat hij het wist stond hij bij het altaar met Mot als getuige
aan zijn zijde.
Buiten hoorden ze de verkoopkreten van marskraamsters die hun
bruiloftsspullen probeerden te slijten. De ‘My mother/sister/best friend
went to the glorious and epic wedding of the beautiful, breathtakingly stunning
Rehtse, Evil Empress of the Galaxy and the elegant, intelligent and smart
Melliw, God of Love and Comedy and all I got was this lousy t-shirt’-t-shirts vlogen
als warme broodjes over de toonbank. Ze werden wel alleen maar verkocht aan
dikke vrouwen. De warme broodjes verkochten trouwens ook goed.
Binnen in de kerk was het een drukte van jewelste. Wat wil je, er waren
bijna alleen maar vrouwelijke gasten, de vrienden van Melliw hadden geen tijd
genoeg gehad om op tijd te arriveren. Zelfs Ecyoj was er niet bij. Rehtse had
haar verteld dat de administratie haar inschrijfformulier kwijtgeraakt was.
Zulke dingen gebeurde wel vaker, maar wat wil je ook op een planeet voor
vrouwen hè. Bij het altaar stond Melliw. Hij wist niet meer hoe hij daar
gekomen was. Hij knipperde met zijn ogen. Hij was weer de oude, zo goed als
nieuw. Bedienden liepen heen en weer.
Mot trok aan een hendel. De bruiloftsmars begon te spelen. De immense
deuren aan het einde van de rode loper die vanaf de eerdergenoemde immense
deuren tot het altaar liepen gingen langzaam open.
Ssssssssssssssjjjjjjjjppppppppppokkkkk. En daar kwam Rehtse. Nog nooit had ze
er zo begerenswaardig uitgezien. Gelukkig werd de dienst uitgevoerd door
Nehalennia, de Godin van Dnaleez, als personal favour aan Melliw.
There’s nothing more off-putting than a priest with an enormous erection. Melliw knipte met
zijn vingers. Vogeltjes verschenen plotseling in haar nabijheid. Ze begonnen te
fluiten. Rehtse bereikte het altaar. Ze keken elkaar diep in de ogen. Een
perfect moment.
“Beminde aanwezigen. Er is mij gevraagd om deze dienst in de oude taal
te houden, de taal der Goden, het sGods. ‘But somehoo ah doon’ thing evryone
will understan’ that. An’ ah cannae teach all tha’ peeple here tha’ language so
soooon, I don’ have the powerrrrrr. I cannae change tha’ laws of physics!’
Daarom zal ik me verlagen tot het taaltje van jullie stervelingen.” Zei
Nehalennia. De aanwezigen glimlachten. Wat was sGods toch een mooie taal, zo
zangerig, niet zo hard en bot. Ze ging verder met een bijbellezing over het
dragen van make-up en broeken. Toen meer dan 2/3 van de aanwezigen in slaap was
gevallen sloot ze het boek en ging verder met de ceremonie.
“De aanstaanden hebben elk hun eigen trouwgeloften geschreven.” Zei
Nehalennia. “Hebben we dat?” vroeg Melliw. “Ja dat hebben we.” Zei Rehtse. “Nou
ga jij maar eerst dan.” Zei Melliw. Zo won hij wat tijd om snel zijn
trouwgelofte te bedenken. “Melliw. Mijn lichtpuntje in mijn ellenlange grijze
dagen, mijn zuidoosterse godheid, mijn
bruingebronsde troubadour, mijn mailende cyberknight, mijn "reason to
be", mijn boterbloempje, mijn perfecte, onbereikbare droombeeld, mijn alfa
en mijn omega, mijn poëet, mijn held, mijn alles. Je weet niet wat voor een
plezier het me doet om hier voor het altaar te staan met jou. In mijn stoutste
dromen had ik niet kunnen dromen dat ik zo’n liefde zou vinden. En dat deze
liefde dan ook nog eens beantwoord wordt is eigenlijk van den gekken. Misschien
dat we daarom hier wel staan.” Zei ze met een groeiende brok in haar keel. “Et
je suis mais une humble, infime impératrice, qui trouve: il faut rendre Melliw
ce qui appartient Melliw! Daarom zal ik mijn keizerrijk met je delen, als
gelijken, zij aan zij, arm in arm en andere combinaties van lichaamsdelen.”
Melliw staarde voor zich uit. “Jij bent.” Zei Nehalennia. “Wat? Oh, ja,
tuurlijk. Ik was zo ontroerd dat ik even van de wereld was.” Zei hij. In
werkelijkheid had hij er niet veel van meegekregen, hij wist alleen dat ‘mais’
‘seulement’ moest zijn, dat bijvoeglijke naamwoorden in het Frans achter het
zelfstandig naamwoord kwamen en Melliw Emmualliug moest zijn. En dat ‘trouve’
was instinctmatig ook niet correct. Waar had ze in zijn naam Frans leren
spreken? Maar hij vergaf het haar. Hij wilde de romantische sfeer sowieso niet
verzieken. Want romantisch was het. De kerk, gebouwd in een mengelmoes van
Barok en Gotiek was duidelijk door de vroeg-Gallo-Romeinse meesters geïnspireerd,
met een vleugje rococo. Uitgevoerd door een aannemer die van het klassieke
‘cement-is-me-te-duur-als-we-de-stenen-gewoon-heel-hard-op-elkaar-duwen-blijft-het-ook-wel-staan’-principe
uitging, hetgeen toch een extra dimensie gaf aan het gebouw, al was het maar de
dimensie van het instortingsgevaar. Hij keek de zaal eens door en zag dat deze
voornamelijk gevuld was met mensen die hij niet kende. Ach, het was ook niet te
verwachten dat al zijn vrienden hier zo snel konden zijn. “Komt er nog wat
van?” vroeg Nehalennia. “Oh ja.” Tijd om de inspiratiebron eens aan te boren.
“Allerliefste Rehtse. Nu de dagen weer beginnen te lengen en de nachten heet en
zwoel worden, is het onvermijdbaar dat mijn gedachten vaker en vaker afdwalen
naar jou.” Dat kon niet iedereen helemaal volgen. “In jou heb ik eindelijk een
waardige tegenstander gevonden, die genoeg tijd kan maken voor me. Mocht je
ooit gaan denken over een neuscorrectie, dan zal ik je daarvan afhouden
aangezien je perfect bent zoals je bent. Zou ik ooit met minder dan perfectie
genoegen nemen?” Hij wachtte af. “Oh, je bent klaar?” “Nee, ik wacht op je
antwoord.” “Mag ik een hulplijn inschakelen?” Dat mocht. Ze vroeg het publiek
om hulp. 85 % stemde op ‘nee dat zou hij niet’, 12 % op ‘nee, dat zou hij wel’ 3
% op ‘ja dat zou hij’ en 6 % op ‘Lineaal’. Rehtse besloot het publiek en haar
hart te volgen: “Nee, dat zou je niet.” “Inderdaad. Met dit antwoord heb je de
mooiste prijs van alles binnengesleept: mijn hart. Het behoort voor altijd aan
jou toe.” De gemeente pinkte een traantje weg. Dit was het meest romantische
wat ze ooit hadden meegemaakt. Nou ja, misschien niet genoeg voor een roman.
Maar toch zeker voor een novelle. Het was het noveltischte wat ze ooit hadden
meegemaakt. “Mag ik nu de bruid kussen?” vroeg Melliw. “Nee dat mag nog niet.”
Zei Nehalennia. “Ah kom op? Een klein kusje maar.” “Nee, we moeten eerst nog
dat gedoe met ‘als er iemand bezwaar maakt etc.’ doen.” “Ik doe het toch hoor,
dus geef me nou maar toestemming.” “Nou vooruit dan.” Melliw kuste de bruid.
“Mag ik nu verdergaan?” “Mmm-mmm.” Zei Melliw instemmend. “Houd dan even op met
kussen.” Ze verbraken de kus en glimlachten schalks naar elkaar. “Goed. Dan
komen we nu bij mijn favoriete gedeelte: Als er iemand in deze zaal is die een
goede reden heeft, -een groot deel van de aanwezigen ging staan- en let wel, ik
wil een hele goede reden horen, dus
geen flutredenen als ‘omdat ik mijn broek niet dicht krijg’ of ‘omdat ze niet
van elkaar houden’ of ‘omdat ik de bruidegom ervan verdenk dat hij verliefd is
op iemand anders’ –de staande mensen veranderden van staande mensen in zittende
mensen- waarom dit paar niet zou moeten trouwen, laat diegene dan nu spreken of
voor altijd zwijgen.
En je voelt hem al aankomen: de serene rust die tot dan toe over de
kerk gelegen had –met uitzondering van een moment geleden toen een groot
gedeelte van de aanwezigen ging staan en weer ging zitten, wat met meer
geroezemoes ging dan strikt gesproken nodig was- werd verbroken door een stem
die luid en duidelijk de volgende woorden te berde bracht: “Ik maak bezwaar
tegen dit huwelijk!”
Wordt vervolgd [maar dat zagen jullie ook al aankomen neem ik aan.
Jammer dat de pagina nog niet helemaal vol is. Ik kan het natuurlijk even
vullen met wat uitleg over de personages. Maar ik weet niet in hoeverre daar
behoefte aan is. Ik krijg dan ook nooit commentaar van jullie, de lezers. Enige
uitzondering daargelaten. Laat ik maar even vermelden dat ik op 5 juli jarig
ben. Dan vergeten jullie dat tenminste niet. En dat Tom 22 juni jarig is. Dan
vergeten jullie dat tenminste niet. Maar het belangrijkste is dat ik op 5 juli
jarig ben. Vorig jaar tenminste wel, dus ik ga er van uit dat het nu weer zo
is. Ik heb nog niet echt besloten wie de bruiloft verstoort trouwens, dus als
jullie suggesties hebben dan moeten jullie ze wel laten horen want ik kan wel
gaan raden maar dat vind ik te veel moeite. En ik heb net gewonnen met poolen
van Tom. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik vorige week verloren had. Maar
nu had ik met 8-5 gewonnen en toen met 8-6 verloren. Goed, rest me nog te
zeggen dat ik van jullie allemaal evenveel houd, met twee uitzonderingen. Nee,
drie! Oh ja, ik had geen tijd, sorry geen zin om dit stuk helemaal door te
lezen op spel- en denkfouten dus mocht je er vinden dan zitten die er expres
in.]