Interview met Kader Abdolah in Boek-delen nr 1, 2001
Wat een wonder, we waren het allemaal roerend eens: wat een prachtig boek! Prachtig taalgebruik en een boek over pure liefde, ontroerend. Mooie
constructie ook. En aansprekende geschiedschrijving over Perzi�/Iran.
De tweede Abdolah uit de leesgeschiedenis van Calliope, en ook van deze waren we allemaal weg. Er was meer discussie naar aanleiding van dan over het boek. Opvallend was dat sommigen in het boek zoveel zachte kanten van de Islam hadden gelezen, en anderen juist ge�mponeerd waren door de beklemming van het traditionele leven in Iran en de rol van het geloof vooral als onderdrukkend hadden beleefd bij het lezen. Dan wil de discussie wel vlotten natuurlijk!
Hoe dan ook: geweldig boek.
In alle opzichten kleurrijk. Je ziet alles helemaal voor je; het is heel filmisch geschreven. Maar niet echt goed. Wel een tot de verbeelding sprekend thema: hoe de legendarische prostituee Maxi Linder zich in haar harde leven in Paramaribo staande houdt. Maxi leefde van 1902 tot 1981; dit boek is een deels geromantiseerde levensbeschrijving. Afgezien van de zwakke stijl van de schrijver: misschien wilden we ons iets te graag kunnen identificeren met de hoofdpersoon. Niet zo gek dat dat niet lukt... een aimabeler mens dan de Maxi die we hier leren kennen had het nooit gered in het harde hoerenleven.
