Me 109
Het vliegtuig is nu een pronkstuk in een museum maar vroeger was het één van de beste vliegtuigen van zijn generatie, een waardige tegenstander voor de meeste geallieerde jagers.
Toch zag het er eind jaren 20 veel slechter uit voor de vliegtuigen van Messerschmitt. De pas opgerichte vliegtuigmaatschappij Lufthansa had een paar M-20's gekocht van de Bayerische Flugzuegwerke(de fabriek die Willi Messerschmitt leidde). Toen er 2 van die vliegtuigen neerstortten en hierbij ook een vriend van Erhard Milch, de oprichter van Lufthansa om het leven kwam weigerde Lufthansa nog vliegtuigen van Messerschmitt te kopen. De situatie veranderde toen Messerschmitt in 1934 onderhandelde met Roemenië over de verkoop van de Me 108 "Typhoon", die een uitstekend vliegtuig was. De Duitse regering was verbouwereerd dat zo'n prachtmodel in handen zou komen van de Roemenen en verplichtte Lufthansa een bouwlicensie te verschaffen aan de BF.
Een jaar later kwam BF met de Me 109V-1 op de proppen, een experimenteel vliegtuig die veel gelijkenis vertoonde met zijn voorganger, de Me 108.

Dit vliegtuig nam deel aan de proefvluchten bij Travemünde waar het de strijd zou aanbinden met andere vliegtuigen zoals de Ar 80 V-1 en de He 112V-1 om een licensie op massaproductie te verkrijgen.
Na verschillende vluchten van alle toestellen werden de Me 109V-1 en He 112V-1 als beste vliegtuigen gekozen, ze zouden nu worden onderworpen aan de strenge tests van de Duitse regering. Messerschmitt was zeer vereerd met dit aanbod maar lang genoot hij niet want tijdens de vluchten bij Travemünde waren er verschillende zwakheden aan het licht gebracht. Zo was tijdens de vluchten het onderstel zodanig zwak bevonden dat het vliegtuig soms tijdens een landing door zijn landingsgestel zakte(een fout die niet zal weggewerkt worden tot aan de Me 109G). Nog zoiets was het slingeren naar links van het vliegtuig tijdens de start maar dit zou ook verholpen worden met de Me 109G.

Tegen november 1935 liepen de tests op hun einde en werd de uitslag bekendgemaakt, Messerschmitt had de strijd gewonnen en mocht zijn vliegtuig in massaproductie brengen.
Maar hij was er vast van overtuigd dat hij meer uit zijn Me109 V-1 te krijgen, dit bracht een stroom van prototypes op gang. Het is dus zeer verwarrend om al deze prototypen te vermelden.

Toen in 1936 de Spaanse burgeroorlog uitbrak wou Hitler direct Franco steunen, niet alleen om politieke redenen maar ook om zijn piloten meer ervaring te laten opdoen.
Hitler stuurde het het condorlegion naar Spanje, de luchteenheid had 200 He-51(tweedekkers) en 50 Ju-52(transportvliegtuigen die soms werden gebruikt als bommenwerper) in de beginfase terbeschikking. Het ging niet zo gemakkelijk als iedereen hoopte, de tweedekkers kregen er flink van langs door de I-16(of Mosca) en de I-15. Berlijn stuurde de 109B's om de strijd aan te binden met de Russische toestellen.
De Me 109B overtrof de tegenstanders niet, ze was zelfs de mindere met haar 2 mitrailleurs(de I's bezaten er 4). Maar het voordeel van de Me 109 tegenover de Russische toestellen was dat het Duitse vliegtuig nog niet lang bestond zodat er nog veel kon veranderd kon worden terwijl de Mosca niet meer verbeterd kon worden.

Vanaf de E- serie zullen alle Messerschmitts nog in grotere hoeveelheden worden geproduceerd dan hun voorhangers. De logische verklaring is dat E's operationeel werden eind 1939, het begin van WOII. De E-serie heeft op verschillende theaters gevochten. Zo had het een sleutelpositie bij de verovering van Noorwegen, de lage landen, Frankrijk.

De F-5 en 6 waren verkenningsvliegtuigen die een hoogtegrens hadden van 12200m. Daarmee is de F-serie afgesloten, het begin van een andere serie zuigerjagers die in productie zouden komen rond mei 1942, de G-serie.

Deze serie zal niet veel verschillen tegenover de vorige, de Me 109 was nu in een zodanig stadium gebracht dat het niet meer verbeterd kon worden. Dit baarde de Duitse luchtmacht zorgen want de geallieerden gingen erop vooruit terwijl de Duitsers alleen maar konden toezien. Göring zag dat het te laat was om nu nog een ander soort jager te beginnen(met zuigermotor) want dit zou teneerste veel energie opslorpen en ten tweede zou het een aantal jaren duren voordat het vliegtuig echt kon afrekenen met zijn tegenstrevers*.

De G-1 had een DB 605A motor(1475pk) en ze kreeg ook een versterkte romp.
Het volgende type, de G-2 kreeg een bom onder zijn vleugels zodat hij uitsluitend als jachtbommenwerper werd ingezet.
Vervolgens kreeg de G-3 een betere radio en de G4 een drukstuurhut(voor op grote hoogtes).
De G-5 werd dan met een DB-605D van 1800pk uitgerust en kon daarmee een hoogte van 12800m en een snelheid van 698km/u (op 7400m) bereiken. Een probleem die Messerschmitt lang had achtervolgd was het slingeren naar links tijdens de start werd verholpen.
Bij de G-6 werd nog een groter probleem weggewerkt, het zwakke onderstel. De G-6 kreeg ook nog eens 2 kanonnen onder de vleugels zodat ze nu 5 mitrailleurs en kanonnen had(i.p.v van de 2 kanonnen kon ze ook raketten onder haar vleugels dragen). Dit vliegtuig zou de geschiedenis gaan als de grote bekamper van de vliegende forten doch was hij tegenover de Amerikaanse jagers een gebrekkig vliegtuig.
De G-7 en G-9 werden nooit in productie gebracht.
De G-8 werd een verkenningsvliegtuig met 2 mitrailleurs.

*Men mag hier nu niet verwijzen naar de Me262, het eerste straalvliegtuig. De motor van dit vliegtuig is in de loop van de oorlog ontwikkelt tesamen met de V1 en V2.

gemaakt door Laurens Snauwaert

met dank aan:

Het boek: Me 109, Matt Caidin(Standaard uitgeverij)
Het boek: grote luchtslagen van WOII
http://www.adlertag.de/willi/willi.htm
http://www.shanaberger.com/messerschmitt.htm
http://www.kotfsc.com/aviation/
http://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Waffen/Me108.htm
http://www.hrvatski-vojnik.hr/hrvatski-vojnik/602000/hrv_arhiva/meser2.html
http://www.bf109.com/performance.html
http://www.geocities.com/CapeCanaveral/Hangar/7252/109c.htm