.........................................................................

ΠΡΟΣΟΧΗ !
ΟΙ   ΣΕΛΙΔΕΣ   ΤΟΥ  ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ  ΧΩΡΙΟΥ   ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΑΝ .
Η     νέα  διεύθυνση  είναι  η 

http://laloslal.t35.com/index.html   .

Στα   κείμενα  , στην  νέα  μας  διεύθυνση   ,  έχουν  γίνει    αρκετές  προσθήκες  .


Τα  κείμενα  στα   GEOCITIES    δεν  ενημερώνονται  πλέον  και  σε  λίγο  καιρό  θα  σβηστούν

  OUR  NEW   WEB   ADDRESS :

http://laloslal.t35.com/index.html   .


................................................

OUR  NEW   WEB  ADDRESS :   
nuestra nueva dirección de la tela  :

http://laloslal.t35.com/index.html 

...........................................
  

ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕΣ   ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ  ΠΟΥ  ΚΑΝΕΙΣ  ΔΕΝ  ΤΟΛΜΑ  ΝΑ  ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ

ΕΡΩΤΗΣΗ  ΠΡΩΤΗ :   ΠΟΙΟΣ  ΕΙΝΑΙ  Ο  ΜΕΓΙΣΤΟΣ  ΑΡΙΘΜΟΣ  ΑΝΘΡΩΠΩΝ  ΠΟΥ  ΑΝΤΕΧΕΙ  Η ΓΗ ;  ΠΟΙΟΣ  ΕΙΝΑΙ  Ο  ΙΔΑΝΙΚΟΣ  ΑΡΙΘΜΟΣ  ΑΝΘΡΩΠΩΝ  ΠΑΝΩ ΣΤΗ  ΓΗ ; 

Κανείς  οικολόγος  ( απο  αυτούς  που  βγαίνουν  σε  κανάλια  και  εφημερίδες )  δεν  τολμά  να  θίξει  αυτό  το  καυτό  ερώτημα  . Για  να  απαντήσουμε  στην  ερώτηση    αυτή   πρέπει  πρώτα  να   απαντήσουμε  στη   δεύτερη   ερώτηση


ΕΡΩΤΗΣΗ  ΔΕΥΤΕΡΗ :   ΠΟΙΟΣ  ΕΙΝΑΙ  Ο  ΡΟΛΟΣ  ΜΑΣ  ΜΕΣΑ  ΣΤΟ  ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑ ;

Όλα  τα  πλάσματα  έχουν  μια  συγκεκριμένη  θέση  στο  οικοσύστημα .  Κάποιον  τρώνε , κάποιος  τα  τρώει , κάποιος   ωφελείται  απο  τα  περιττώμματά  τους  .  Ελέγχουν  τον  πληθυσμό  κάποιου  είδους   και  ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ  στον  ίδιο  έλεγχο  απο  άλλο  κάποιο  είδος . Πχ  Τα  ελάφια  ελέγχουν  τον  πληθυσμό   συγκεκριμένων  φυτών  και  ελέγχονται  απο  τους  λύκους . Οι  κουκουβάγιες  ελέγχουν  τον  πληθυσμό  των  ποντικών . Οι  σκαντζόχοιροι   ελέγχουν  τον  πληθυσμό  των  φιδιών .   
Εδώ  η  λέξη  ¨ελέγχω"  σημαίνει  "Κρατώ  σταθερό . Φροντίζω  να μην  ξεφύγει  απο  κάποια  όρια " 

Ποιά  είναι  τέλος πάντων  η  θέση  μας  στο  οικοσυστημα ; Ποιόν  τρώμε ;   Ποιός  μας  τρώει ;
  Ποιανού  τον πληθυσμό  ελέγχουμε  ;  Ποιός   ελέγχει  τον  δικό  μας  πληθυσμό ; 
 Ποιόν  ωφελούν  τα  περιττώμματά  μας ;
Ενώ   όλοι  οι  οικολόγοι   δέχονται  σαν  αυτονόητο  οτι  όλα  τα  πλάσματα  έχουν  κάποια  θέση  στο  οικοσύστημα  , κανείς  δεν  μιλά  για  την  θέση  του  ΑΝΘΡΩΠΟΥ  στο  οικοσύστημα !

Ποιανού τον  πληθυσμό ελέγχουμε  ( ποιόν  τρώμε)  :
     Αλλάζουμε   το  οικοσύστημα δηλαδή    ελαττώνουμε τον  πληθυσμό   των  "άχρηστων "   φυτών και  ζώων  και  αυξάνουμε  τον  πληθυσμό  του σιταρού του  καλαμποκιού των  γουρουνιών  και  των  αγελάδων . Έπειτα  ελέγχουμε  τον  πληθυσμό  αυτών  των  "χρήσιμων"  ειδών . Αυτό  το κάνουμε  για  να  μπορεί  το  νέο  ( το  αλλαγμένο ) οικοσύστημα  να  συντηρεί  μεγαλύτερο   αριθμό  ανθρώπων  .  
Είμαστε  φτιαγμένοι   για  να  τρώμε  κυρίως  ζωϊκής  προέλευσης  τροφές ; 
Υπάρχουμε  για  να  ελέγχουμε  τον  πληθυσμό  των  αγελάδων  και  των ελαφιών ;
Μα  τότε  δεν  έπρεπε  ΠΡΩΤΑ  ΝΑ  ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ  ΤΙΣ  ΑΓΕΛΑΔΕΣ  ΚΑΙ  ΜΕΤΑ  ΝΑ  ΕΛΕΓΞΟΥΜΕ  ΤΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟ  ΤΟΥΣ  !       Έπρεπε  να  αφήσουμε  τον  αρχικό  οικοσύστημα  απείραχτο  και  απλώς  να  φροντίζουμε να μην  αυξηθούν  οι  αγελάδες  πολύ .

Για πρώτη  φορά  κάποιο   έμβιο όν  καλείται  να  ΔΙΑΛΕΞΕΙ  ΤΟΝ  ΡΟΛΟ  ΤΟΥ !   Μπορούμε  να  είμαστε  σαρκοφάγοι  , μπορούμε  να είμαστε αποκλειστικά  φυτοφάγοι , μπορούμε  να είμαστε  και παμφάγοι . Τι  απο τα τρία να  επιλέξουμε ;  Και  με  τί  κριτήριο ;  Τη  γευστική  μας  απόλαυση ; Κάτι  άλλο ; 
Αφού  λοιπόν  επιλέξουμε τον  ρόλο μας στο  οικοσύστημα  μετά  είναι  εύκολο να   καθορίσουμε  και  τον ιδανικό αριθμό  ανθρώπων . Μην νομίζετε  ομως  οτι  είναι  εύκολο  να  επιλέξουμε τον  ρόλο  μας  . Άλλοι  θα πούν  να είμαστε  κυρίως  κρεοφάγοι  και  δευτερευόντως  φυτοφάγοι . Άλλοι θα  προτείνουν  το  50 - 50 . Άλλοι  θα  πούν  αποκλειστικά  φυτοφάγοι διότι  το  πεπτικό  μας  σύστημα  είναι  φτιαγμένο  για  να  χωνεύει  ωμά   τρόφιμα  μικρού  όγκου  και  μεγάλης  θρεπτικής  αξίας ( καρύδια , φουντούκια , ηλιόσποροι )  . Δεν  πρόκειται  να  βρούμε  άκρη ποτέ .

Για  να  δώσω  μια  πόρτα διαφυγής  απο το  αδιέξοδο  καταθέτω  την  εξής  σκέψη :  Τις  αγελάδες  και  τους  χοίρους  υπήρχαν και άλλα  ζώα  για  συγκρατούν  τον  πληθυσμό τους ( λύκοι , τσακάλια  κλπ )  . Τα  φουντούκια και  τα  καρύδια  θα  μπορούσαν  να τα  ελέγχουν και  οι  σκίουροι .  Δεν  νομίζω οτι  χρειαζόταν  η  Φύση  ένα  πλάσμα  τόσο  μεγάλης  ευφυίας  για να  κάνει τόσο απλές  δουλειές !
Θέλω  να πώ  οτι  ο βαθμός  ευφυίας   καθορίζει  ποιά  θα είναι  θέση  μας  μέσα  στη  μηχανή που  λέγεται  "γήϊνη   βιόσφαιρα"    .    Οσο  πιο  πολλά  τα  είδη  των  πλασμάτων  τόσο  πιο  σταθερή  η  μηχανή . Κάθε πλάσμα  που  προστίθεται   εξουδετερώνει  και  μια  αιτία αστάθειας  ( που  πολλές  φορές  εμείς δεν  ξέρουμε  ποια είναι ) . Κάθε   επιδημία ( που  σαρώνει  μια  περιοχή )   δημιουργεί  νέα  είδη  ανθεκτικά  . Άρα  η  επιδημία  δεν  μπορεί  να  επαναληφθεί  .  Λιγο πριν  την  εμφάνιση  του ανθρώπου  η  βιόσφαιρα   ήταν   ήδη  πολύ  πολύπλοκη  και  σταθερή . Δεν  υπήρχε  λόγος να  προστεθεί  ένα  επιπλέον  πλάσμα .  Ο  άνθρωπος  είναι  ατελώς  εξοπλισμένος  ( σωματικά )  και  δεν  μπορεί  να  παίξει  τέλεια  κανέναν  ρόλο  .  Δεν  μπορεί  να   φάει  ωμό  κρέας  όπως  οι  λύκοι  ( άρα  δεν  είναι  ο  τέλειος  ελεγκτής  του  πληθυσμού  των  ελαφιών ) . Χρειάζεται  να  κάψει  ξύλα  για  να  μαγειρέψει  το  κρέας  . Το  ξύλο  όμως  υπάρχει  στο  δάσος  για  να φαγωθεί κάποια  στιγμή  απο  μικρόβια   και  ΜΕ  ΑΡΓΟ  ΡΥΘΜΟ  να  ελευθερώσει  τα  θρεπτικά  συστατικά  του  σαν  λίπασμα . Η  στάχτη  των  ξύλων  όμως  διαλύεται  γρήγορα  στο  βρόχινο  νερό  και  κατεβαίνει  στο  ποτάμι   και  στη  θάλασσα  .  Πιθανόν  λοιπόν  ο  άνθρωπος  επιταχύνει  το  ξέπλυμα  των  ορεινών  εδαφών .

Κάθε  είδος  που  προστίθεται  στο  οικοσύστημα  αυξάνει  την λίστα   βιοποικιλότητας  με  την  παρουσία  του . Ο  άνθρωπος  προσέθεσε  τον  εαυτό  του   στη  λίστα  αλλά  αφαίρεσε   ΧΙΛΙΑΔΕΣ   άλλα  είδη .
Έχουμε  λοιπόν  δύο  περίεργα  :
1)    Ο  άνθρωπος  έχει  σωματικό  εξοπλισμό  ΚΑΤΩΤΕΡΟ  απο  τον  απαιτούμενο   και  πνευματικό  εξοπλισμό  ΑΝΩΤΕΡΟ   απο  τον  απαιτούμενο   για  οποιονδήποτε  ρόλο  στο  οικοσύστημα  . Ο  άνθρωπος  είναι  τόσο  έξυπνος  ώστε  θα  μπορούσε  να  εξαφανίσει   τα  ελάφια  , τα  καρύδια , τα  φουντούκια  ( θα  έτρωγε  όλους  τους  σπόρους  και  δεν θα  φύτρωναν  άλλα ) .
2)    Απ'  ότι  φαίνεται  ο  άνθρωπος  είναι  το  μόνο  είδος  που  ευθύνεται  για  μείωση  της  βιοποικιλότητας  ( έως  τώρα  έφταιγαν  οι  μετεωρίτες , οι  κλιματικές  αλλαγές   κλπ )

Δεν  μπορούμε  να  καταλάβουμε   ποιά   ΠΗΓΗ  ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ   καλείται    να  εξουδετερώσει  ο  άνθρωπος .  Το  αδιέξοδο  καταργείται   με  μια   πρωτότυπη  ιδέα  :
Ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ   ΥΠΑΡΧΕΙ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΕΙ  ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ  ΠΗΓΕΣ  ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ  !

Υπάρχει  μια  πηγή αστάθειας  στη  βιόσφαιρα  που  κανένα  πλάσμα  δεν  θα   μπορούσε   να  την  εξουδετερώσει  :  Οι  μετεωρίτες .Ένας  μεγάλος  μετεωρίτης  ( διάμετρος πάνω απο 5  χιλιόμετρα  )  αν και  φαίνεται  σαν κόκκος άμμου  μπρός την Γή , θα μπορούσε  να  κάνει  τόση  ζημιά  ώστε  να  γυρίσει  την ιστορία της  εξέλιξης    200   εκατομμύρια  χρόνια πίσω . Ο  άνθρωπος  λοιπόν  ( ρίχνω την  ιδέα )  δημιουργήθηκε για να  εξαλείψει  αυτήν  ακριβώς  την  πηγή  αστάθειας . Να  προστατέψει  αυτή  η  νησίδα  ζωής  μεσα  στο  διάσημα  , απο   εξωγήϊνες  απειλές . Το  πιο  κοντικό  μας  άστρο  απέχει τέσσερα έτη  φωτός ( ο α του  Κενταύρου ) . Ας φαντασθούμε  μια  γιγαντιαία  φυσαλίδα  που  διογκώνεται  απο  κάθε  άστρο  ώσπου  να   συναντήσει  την  αντίστοιχη  φυσαλίδα  απο  το  γειτονικό  άστρο . Η  φυσαλίδα  του  Ήλιου  μας θα έχει  λοιπόν  ακτίνα   τουλάχιστον  δύο  ετών  φωτός  . Μέσα  σ' αυτή  την   τεράστια  φυσαλίδα  η  Γή  είναι  το  μόνο    μέρος όπου  υπάρχει  πολύπλοκη  ζωή . Μικρόβια πολύ πιθανόν να  υπάρχουν  και  στον  Αρη  και  στην  Ευρώπη ( του Δία ) και στον  Τιτάνα ( του  Κρόνου ) .  Αν  δεν υπάρχει  γύρω απο  τον  α  του  Κενταύρου    πλανήτης με  ζωή , τότε  η  Γή  είναι  η μόνη  νησίδα   ( με ζωή )  σε  μια  φυσαλίδα  ακτίνας    4 ή και  παραπάνω  ετών  φωτός . Πολύ  σπάνια  νησίδα . Άρα πολύτιμη . (*)
Ας  υποθέσουμε λοιπόν οτι  ο  ρόλος τους  ανθρώπου είναι  να  προφυλάσσει την  βιόσφαιρα  πο  εξωγήινες απειλές . Πώς θα το κατορθώσει  αυτό ;  Με την  ΓΝΩΣΗ . Η  γνώση  χρειάζεται  έρευνα .   Η   έρευνα  και η κατασκευή  των  προϊόντων  (πχ .  πύραυλοι  για  την καταστροφή των  μετεωριτών ) χρειάζονται  πρώτες  ύλες . Οι πρώτες  ύλες  σημαίνουν  ενίοτε  καταστροφή  οικοσυστημάτων απο τις  εξορύξεις  . Δηλαδή    καταλήγομε  σε  αδιέξοδο ; Για  να  προστατέψομε  τα  δάση  απ  τους  μετεωρίτες πρέπει  να  τα κατατρέψουμε  προηγουμένως  με  τις εξορύξεις ;  Ευτυχώς  όχι . Κάθε ενέργειά  μας  σημαίνει  όφελος  αλλά  και  ζημία για  την  βιόσφαιρα .Εμείς    μπορούμε  να  επιλέγουμε  μόνο  τις  ενέργειες  όπου  το  όφελος  είναι σαφώς  μεγαλύτερο  απο την  ζημία .
Αν  δεχτούμε    οτι  ο  ρόλος  του  ανθρώπου  είναι  να  συσσωρεύει   ΓΝΩΣΗ  ,  τότε  μπορούμε  να  αρχίσουμε  να  ασχολούμαστε  με  το  ερώτημα   "Ποιός  είναι  ο  ιδανικός  αριθμός  ανθρώπων  στη  Γή ;"   .  Κάθε  άνθρωπος   παίζει  τον  ρόλο  του  σωστά  άν  έχει   δυνατότητες  να   ΣΥΛΛΕΓΕΙ  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ  και  να  διεξάγει  ΕΡΕΥΝΑ .  Εφ' όσον  δεν   έχουμε  6,5  δίς  θέσεις   ερευνητών  πάνω  στη  Γή  δεν  δικαιολογείται   τόσο  μεγάλος  αριθμός  ανθρώπων .
Μπορούμε  επίσης  να   ασχοληθούμε  και  με  το  ερώτημα   "Πόσο  δικαιούμαστε  να  ενοχλούμε   τα   οικοσυστήματα ;"  . Δικαιούμαστε   να  κόψουμε  μια  ακακία  για  να  φυτέψουμε   μια  ροδακινιά ;  Δικαιούμαστε  να  κόψουμε  το  δάσος  του  Αμαζονίου  για  να   κάνουμε  πολυτελή   έπιπλα ;   Αν  δεν  τα  ενοχλήσουμε  καθόλου   θα  πεθάνουμε  απο  πείνα  . Αν  τα  ενοχλήσουμε  υπερβολικά  θα  τα   καταστρέψουμε  ενώ  ο  ρόλος  μας  είναι  να  τα  προστατεύουμε  . Κάθε  φορά  που  ενοχλούμε  κάποιο   οικοσύστημα   μειώνουμε  την  ευστάθειά  του   αλλά ,  παράλληλα , βελτιώνουμε  τη  δική  μας  θέση  που  οδηγεί  σε   συνολική  ευστάθεια  όλων  των  οικοσυστημάτων  του  πλανήτη  ( αφού  τα  προστατεύουμε  απο  μετεωρίτες ) . Έχουμε  δηλαδή  μια   ωφέλεια   και  μια  βλάβη .  Είναι  αρκετά  εύκολο  να  υπολογίσουμε   , στο  περίπου ,  σε  ποιές   πράξεις   μας  η  ωφέλεια  είναι  μεγαλύτερη  απο  τη  βλάβη  και  να  κάνουμε  μόνο  αυτές  τις  πράξεις .



Υπάρχει   και  μια  άλλη  πηγή  αστάθειας   που  κανένα  απο  τα  άλλα  πλάσματα  δεν  μπορεί  να  θεραπεύσει :  Η  συνεχής   έκπλυση  της  ξηράς   απο  τα  νερά  της  βροχής .  Φωσφόρος , κάλιο  και  ιχνοστοιχεία  (πολύτιμα  για  τα  ζωντανά  πλάσματα)   διαλύονται  στο  βρόχινο  νερό  και  καταλήγουν  στη  θάλασσα  εδώ  και  δισεκατομμύρια  χρόνια .  Η  ξηρά  τείνει  να  γίνει  μια  άγονη   έρημος . Υπάρχουν  δύο   ατελείς  μηχανισμοί  για  την  επιστροφή   αυτών των  στοιχείων  στο  εσωτερικό  των  ηπείρων .
 Ο  πρώτος  μηχανισμός  είναι  τα  ηφαίστεια . Η  λάβα  των  ηφαιστείων  περιέχει  όλα  τα  χρήσιμα  συστατικά . Υπάρχουν  όμως  περιοχές  που  δεν  έχουν  κανένα  ηφαιστειακής  προέλευσης  πέτρωμα  ( πχ  Πελοπόννησος , Κρήτη ) . 
Ο  δεύτερος  μηχανισμός  είναι  οι  γλάροι . Τα  ψαροφάγα  πτηνά  αφήνουν  με  τα  περιττώμματά  τους   τα  στοιχεία  στην  ξηρά  αλλά  κοντά  στις  ακτές . Πολύ  δύσκολο  να  φθάσουν τα  στοιχεία  στο  κέντρο  των  ηπείρων .
Η  Αυστραλία   έχει  πολύ  άγονο  έδαφος  διότι  ούτε  ηφαίστεια  έχει  ούτε  οι  γλάροι   πετούν   μακρυά  απο  τις  ακτές .
Η  θεραπεία  αυτής  της  πηγής  αστάθειας   προϋποθέτει  ΓΝΩΣΗ  .
Σήμερα  ο  άνθρωπος   ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΙ  την  έκπλυση  της  ξηράς  !  Λεπτομέρειες   για   το  τί  θα  μπορούσε  να  κάνει  ο  άνθρωπος  ( άν  ήθελε  να  εξαλείψει  αυτή  την  πηγή  αστάθειας )   μπορείτε  να  βρείτε  στην    http://www.geocities.com/ecocamp/phos-recycle.html           . 


Υπάρχει  και  τρίτη   πηγή  αστάθειας   που  μόνο  ο  άνθρωπος  μπορεί  να   αντιμετωπίσει  :   Η   μείωση  της  θερμοκρασίας  του  πυρήνα  της  Γής  .  Το  διοξείδιο   του  άνθρακα   ( απαραίτητο  για  τα  φυτά )   δεσμεύεται   απο  το  ασβέστιο  και  το  μαγνήσιο   των  πυριγενών  πετρωμάτων  και  μετατρέπεται  σε   ασβεστόλιθο  ή  δολομίτη   .  Όσο  ο  πυρήνας   είναι  θερμός   υπάρχουν  ρεύματα  μεταφοράς  στον  μανδύα  . Τα  ρεύματα  παρασύρουν   ασβεστιτικά   πετρώματα   κάτω  απο  τον  φλοιό . Εκεί  θερμαίνονται  πάνω  απο  900  βαθμούς και  ελευθερώνεται   πάλι  το διοξείδιο  του  άνθρακα  που  , μέσω  των  ηφαιστείων ,  επανέρχεται  στην  ατμόσφαιρα .
Κάποια  στιγμή  όμως  ο  πυρήνας   θα  κρυώσει  αρκετά  και  ο  μανδύας   θα  μείνει   ακίνητος . Τα  ηφαίστεια  θα  νεκρωθούν .  Το  τελευταίο  διοξείδιο  του  άνθρακα  θα  αιχμαλωτισθεί  απο  τα  πυριγενή  πετρώματα  και  δεν  θα  είναι  διαθέσιμο  για  τα  φυτά .  Όταν  πεθάνουν   τα  φυτά  θα  καταρρεύσει  ολόκληρη  η  βιόσφαιρα .
Αυτό  βέβαια  θα  συμβεί  ίσως  σε   900   εκατομμύρια  χρόνια  μετά  απο  σήμερα  . Αν  υπάρχει  τότε  άνθρωπος  θα  πρέπει  να   χρησιμοποιήσει   τις  πηγές  ενέργειας  , που  θα  έχει ανακαλύψει  έως  τότε  ,  για  να  ψήνει  τους  ασβεστόλιθους  και  να  ελευθερώνει  το  διοξείδιο  του  άνθρακα . 



Ποιός   μας  τρώει ;
 Όλα   τα   πτώματα   τρώγονται  απο  πλάσματα   περίπου  ίδιας   πολυπλοκότητας  . Το  πτώμα  πχ  ενός   ιπποποτάμου   είναι  εντελώς  απίθανο   να   φαγωθεί  απο  μικρόβια  ( πολύ  μικρή  πολυπλοκότητα )  .  Ή  απο  κροκοδείλους   θα  φαγωθεί   ή  απο  λιοντάρια  ή  απο  γύπες  . Όλα  αυτά  τα  πλάσματα  έχουν   πολύ  μεγαλύτερη  πολυπλοκότητα   απο  τα  μικρόβια .
Ο  άνθρωπος   ή  θάβει  τους  νεκρούς  του  (  δηλαδή  αφήνει    το  σώμα  να  το  φάνε  τα  μικρόβια  )  ή  τους  καίει  ( δηλαδή  δεν  δίνει   σε  κανέναν  το  σώμα  ) . Κανείς   οικολόγος  ή  οικολογικό  κόμμα   δεν  μας  εξηγεί  ΓΙΑΤΙ   ο  άνθρωπος  να  αποτελεί   εξαίρεση  σ'  αυτόν τον  κανόνα   που  ισχύει  παντού  και  σε  κάθε  εποχή  ! 
Δεν  είναι  τίμιο  να  κλαιγόμαστε  ( με  κροκοδείλια   δάκρυα ) διότι   εξαφανίζονται  οι  γύπες   και  την  ίδια  στιγμή  να  τους   στερούμε  το  φαγητό  που  επι   χιλιετίες   είχαν !
Το   σώμα  του  νεκρού  αποτελεί  αποθήκη  θρεπτικών  στοιχείων    και  είναι   ισχυρό   όπλο  στην περιβαλλοντική  μας   πολιτική  . 
@   Αν  αποθέσουμε  το  σώμα  σε   ψηλό  βάθρο  την  ημέρα  , το  προσφέρουμε  στους  γύπες  .  Αυτό  μας  συμφέρει  διότι  οι  γύπες   αποθέτουν  τα  περιττώμματά   τους  σε   ψηλά σημεία  . Δηλαδή   μεταφέρουν  τον  φωσφόρο   μακρυά  απο  την  θάλασσα  . Αυτό  είναι  επιθυμητό   όπως  εξηγήσαμε   στα  ανωτέρω .
@   Αν   αποθέσουμε  το  νεκρό  σώμα  στο  έδαφος  την  νύκτα  , το  προσφέρουμε  στους  λύκους , τις αλεπούδες  και  τα τσακάλια .  Αυτό  δεν  μας  συμφέρει  διότι  αυτά  τα  ζώα   είναι  εν  μέρει  φυτοφάγα   και  κάνουν  επιδρομές  στα  αμπέλια .
@   Αν  αποθέσουμε  το  σώμα  σε  ψηλό  βάθρο  την  νύχτα  , το  προσφέρουμε  στις  κουκουβάγιες . Αυτό  μας  συμφέρει  διότι  πολλές   κουκουβάγιες   σημαίνει   λίγα  ποντίκια  . Τα  ποντίκια  είναι  σοβαροί  ανταγωνιστές  μας  διότι  τρώνε  τα  ίδια  τρόφιμα  με  εμάς .


Ποιός   ωφελείται  απο  τα  περιττώμματά  μας ;
 Δεν  είναι  "καθώς  πρέπει"     ένας  "σοβαρός"  οικολόγος  στα   "σοβαρά"   κανάλια   ή  σε   "σοβαρά"    έντυπα  να  ασχολείται  με  το  τί  θα  κάνουμε  τα  περιττώμματά  μας  !
Τα  περιττώμματα  όμως  είναι   σημαντικότατος  κρίκος   στην  αλυσίδα  ανακύκλωσης  των  χημικών   στοιχείων .  Μπορούμε  να  επηρεάσουμε   πολύ  το  περιβάλλον  ανάλογα  με  το  πως  θα  τα  χειρισθούμε  . Αν  είμαστε   μια  κοινωνία  που  αντλεί   τα  τρόφιμα  απο  την  ξηρά  , τα  περιττώμματα  πρέπει  οπωσδήποτε   να  μείνουν  στο  χωράφι .  Ο  πλέον  απλός  και  οικονομικός   τρόπος   είναι  το  ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ  ΧΩΡΙΟ  και  ειδικά  το  ΣΠΙΤΙ   ΜΕΣΑ  ΣΤΟ  ΧΩΡΑΦΙ   ( τώρα  καταλαβαίνετε  γιατί  κανείς  "σοβαρός"  δεν  μιλά  για  το  θέμα ! ) . 
Αν  είμαστε   μια  κοινωνία  που  τρέφεται   αποκλειστικά  απο  την  θάλασσα  , τα  περιττώμματα  πρέπει  να   επιστρέψουν   στην  θάλασσα  πολύ  κοντά  στην  ακτή  .  ( βλέπε       http://www.geocities.com/ecocamp/sea-eat.html      ) .
Ο   χειρότερος   τρόπος   να  χειρισθούμε  τα   περιττώμματα   είναι   οι  αποχετεύσεις   και  οι  "βιολογικοί  καθαρισμοί"  !







(*)   Ας επεκτείνουμε  λίγο  τον  συλλογισμό . Ο Ηλιος   κάποια  μέρα  θα γίνει  ερυθρός  γίγαντας  και  θα  καταπιεί  την  γή  καταστρέφοντας  κάθε  ίχνος  ζωής . Μήπως  σκοπός  του ανθρώπου είναι να  μεταφέρει  την ζωή  σε  άλλο  ασφαλές  ( προσωρινά - τίποτα  δεν  είναι  μόνιμα  ασφαλές στο σύμπαν )  ηλιακό σύστημα ; Σε  μερικά  εκατομμύρια χρόνια  ο γαλαξίς  μας  θα συγκρουσθεί  με  τον  διπλανό  γαλαξία  της  Ανδρομέδας . Πολα  αστρικά  συστήματα  θα  καταστραφούν  διότι θα συγκρουσθούν  με τα  αστρικά  συστήματα  της Ανδρομέδας . Μήπως σκοπός του  ανθρώπου  είναι  να  διαδώσει τη  ζωή  σε όσο το  δυνατόν  μερισότερα ασυρικά συστήματα  ώστε  κάπου  τελικ΄'α  να επιβιώσει  ( σε  κάποια υτυχερά  αστρικά   συτήματα που  θα  αποφύγουν  την  σύγκρουση ) .

Και   όταν  λέμε  ΖΩΗ  τί  εννοούμε ; ποιά  όντα  είμναι¨"ζωντανά"  και ποιά όχι ;

Ολα  τα  όντα που εξετάζει η επιστήμη  που  λέγεται "  γήινη  βιολογία"   έχουν τρία  κοινά  χαρακτηριστικά
α)  Δημιουργούν  απογόνους
β) Έχουν  νουκλεικά  οξέα ( DNA    ή  RNA )
γ) Τουλάχιστον  στη  φάση  πολλαπλασιασμού έχουν  ανάγκη  το  νερό

κάποιοι  όμως  δίνουν  πιο τολμηρούς ορισμούς  στην "ζωή"   όπως  :  ζωντανό είναι  κάθε όν που  απορροφά  ενέργεια απο το πειβάλλον  και  κατασκευάζει   κάτι  που  έχει  χαμηλή εντροπία 
Σίγουρα  όλα  τα έμβια  όντα  της  γής   πληρούν  αυτή  τη  συνθήκη  . Σύμφωνα  μ'  αυτό  τον ορισμό  όμως ακόμη  και  μια  αποικία  ρομπότ  που  παίρνει  ηλιακή  ενέργεια και   κατασκευάζει  άλλα  ρομπότ  , μπορεί  να  θεωρηθεί  ζωντανή !

Ας  υποθέσουμε  οτι  σώσαμε  την  ζωή ( με  όποιον ορισμό  θέλετε ) . Αν στον πλαήτη μας  υπάρχει  ένα σπάνιο  ορυκτό  που  δεν  υπάρχι  σε  άλλον πλαήτη  δν  αξίζει  να    διασώσουμε κάποιο  δείγμα  (  ή  έστω  τις  πληροφορίες  για  το  κρυσταλλικό  πλέγμα  του ) ;   Τί και άν είναι  "νεκρό"  ; Και  τα  σπουδαία   έργα  τέχνης  και  την ιστορία  της  επιστήμης και  την ιστορία  (αυτή  που ασχολείται  με  τα  εργα των  ηγετών , τις αυτοκρατορίες , τους  πολέμους )    δεν  θα έπρεπε να την διασώσουμε ; Τί  κοινό έχουν  τα  ορυκτά ,  έμβια όντα , ταέργα  τέχνης  και  η ιστορία ;  Περιέχουν   ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ .

Μήπως  σκοπός  του  ανθρώπου  τελικά  είναι  να  διασώζει   ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ;

  Μάϊος    2009

***************************************


Παλαιότερο  κείμενο  πάνω  στο  ίδιο  θέμα  :

Ο  HOMO  ECOLOGICUS  ΚΑΙ  Η  ΘΕΣΗ  ΤΟΥ ΣΤΟ  ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑ

Ο  Δυτικός  Πολιτισμός   οικοδόμησε  ένα  οικοσύστημα   (χωράφια-πόλεις )  που  δεν  είναι  ούτε  αυτάρκες  ούτε  αειφορικό .

Δύο   είναι  τα  μεγάλα  λάθη  του  Δυτικού  Πολιτισμού :

1)  Η  φιλοσοφία  του  "Ξεριζώνω  ό,τι  δεν  με  βολεύει  και  φυτεύω  ό,τι  με  βολεύει "  ! Η  φύση  δεν  είναι  λάστιχο  για  να  την  κάνουμε  ό,τι  θέλουμε . Αν στην  περιοχή  βρήκαμε  ένα  αρχαίο  πευκοδάσος  , αυτό  σημαίνει  οτι   τα   φυτά  αυτού  του  δάσους  είναι  τα  μόνα   προσαρμοσμένα  στις  τοπικές  συνθήκες  . Εάν  τα  κόψουμε  για να  φυτέψουμε  κάτι  άλλο , δημιουργούμε  πιό  πολλά   προβλήματα  απ'  όσα  λύνουμε .
  Δεν  θα   αλλάξουμε  το  οικοσύστημα  που βρήκαμε   αλλά  θα  δούμε  άν  μπορούμε  να  ζήσουμε   ΜΕΣΑ  σ'  αυτό . Θα  δούμε  τί  φαγώσιμα  μας  δίνει  , σε  τί  ποσότητες   και  θα  κρίνουμε  πόσους ανθρώπους  μπορεί  να  φιλοξενήσει   χωρίς  να  καταρρεύσει  (*) .  Βέβαια   , ακόμη  και  η  πιό  απαλή  παρουσία  μας  ,μέσα  στο  οικοσύστημα  , θα  επιφέρει  κάποιες  αλλαγές  . Αυτό  είναι   φυσικός  νόμος  . Ακόμη και  τα  μονοπάτια  που  ανοίγουμε , για  να  πάμε  να  μαζέψουμε  τους  αυτοφυείς   καρπούς , μειώνουν  τον  αριθμό  κάποιων  φυτών , διευκολύνουν  την κυκλοφορία  άλλων  ζώων  κλπ . Η  αλλαγή  έγινε .   Η  αλλαγή  δεν  πρέπει  να μας  ανησυχεί . Το  οικοσύστημα  θα  αλλάξει   αλλά  εμάς  μας  ενδιαφέρει  να  παραμείνει   αυτάρκες  και  αειφορικό .

(*)  Όταν  οι  λευκοί  πήγαν  στο  εσωτερικό  της    Αυστραλίας ,   βρήκαν  μεγάλες   εκτάσεις  με  το  φυτό  Spinifax  . Αυτό  το  φυτό  είναι  σκληρό  και  ακατάλληλο  για  τροφή  των  συνηθισμένων  οικόσιτων  ζώων  του  λευκού  ανθρώπου .  Μόνο  τα  μυρμήγκια  το  τρώνε  και  βασίζουν  σ'  αυτό  τις  κοινωνίες  τους  . Εάν  οι  λευκοί  είχαν  ίχνος  περιβαλλοντικής  σοφίας   θα   στήριζαν  τη  διατροφή  τους  στα  μυρμήγκια  ή    θα   άφηναν  την  περιοχή  ήσυχη . Ούτε  το  ένα  έκαναν  ούτε  το  άλλο .  Όργωσαν  την  περιοχή  , φύτεψαν  τα  φυτά  που έφεραν  απο  την  Αγγλία  και  προσπάθησαν  να  θρέψουν  αγελάδες  . Πολλές    φάρμες  καταστράφηκαν   γιατί  τα  φυτά  των  λευκών  δεν  μπόρεσαν  να  αντέξουν  τις  ξηρασίες  της  Αυστραλίας  . Όσες   επέζησαν  παράγουν  κρέας  με  πολύ  μεγάλο  περιβαλλοντικό  κόστος .


Η  κοπή  των  αρχαίων  δασών   με  τα  προσαρμοσμένα  φυτά , άνοιξε  το  δρόμο  για  τη  διάβρωση  του   γόνιμου  εδάφους . Το  οικοσύστημα  έπαψε  να  είναι  αειφορικό . Έχει  ημερομηνία  λήξης .


2)  Η  φιλοσοφία  του  "Καταναλώνω  τα  τρόφιμα  μακρυά  απο  τον  τόπο  παραγωγής" . Ο  φωσφόρος  και  το  κάλιο  των  τροφών  (δύο  σπάνια  και  πολύτιμα  συστατικά )  φεύγουν  απο  το  χωράφι  και  καταλήγουν  στις  χωματερές  σκουπιδιών  ή  στη  θάλασσα  ( τα  κόκκαλα  των  ζώων  που  τρώμε , γεμάτα  φωσφορικό  ασβέστιο , καταλήγουν  στις  χωματερές  και  τα  κόπρανα  και  ούρα  , που  έχουν  πληθώρα  στοιχείων , πάνε  στη  θάλασσα  μέσα  απο  τις  αποχετεύσεις )  . Για  να  αναπληρώσουμε  την  απώλεια   φέρνουμε   φωσφόρο  και  κάλιο  απο  μακρυνά  ορυχεία .  Το  σύστημα  έπαψε  να  είναι  αυτάρκες . Ταυτόχρονα  μειώθηκε  ακόμη  περισσότερο  η  αειφορία  του : Τώρα  τελειώνει  ΚΑΙ  το  χώμα  ΚΑΙ  τα  ορυχεία  φωσφόρου  και  καλίου .


Ένα  άλλο  λάθος ,  που  έκαναν  ακόμα  και  αρχαίες  (και  πιό  "οικολογικές"  κοινωνίες )  ήταν  το  ότι  έκαναν  τον  άνθρωπο  τελευταίο  κρίκο  στην  διατροφική  αλυσίδα  . Κάθε  ζώο  τρώει  αλλά  και  ΤΡΩΓΕΤΑΙ   απο  κάποιο  άλλο . Ακόμη  και  τα  λιοντάρια  , όταν  πεθάνουν  , γίνονται  τροφή  για  τους  γύπες .  Η  καύση  των  νεκρών  ανθρώπων   απαγορεύει  σε  άλλα  ζώα  να  ωφεληθούν   απο  τις  πολύτιμες  πρωτεϊνες  που  για  τους  ζωντανούς  ανθρώπους  είναι  άχρηστες   ( επιπλέον  απαιτεί  και  καύσιμη  ύλη ) . Επομένως , η  καύση  είναι  εξόχως  αντιοικολογική . Το  σκόρπισμα  της  στάχτης  των  νεκρών  στα  ποτάμια  ή  στη  θάλασσα  είναι  άλλη  μία  αντιοικολογική   ενέργεια  όπως  θα  δούμε  παρακάτω .   Η  ταφή  μετατρέπει  τον  άνθρωπο  σε  τροφή   βακτηρίων  που  ούτως  ή  άλλως  είναι  άφθονα  και  δεν  κινδυνεύουν  απο  εξαφάνιση .
Η  αρχαία  θρησκεία  των  Περσών  (Ζωροαστρισμός )  ήταν  η  πιό  "οικολογική"  γιατί   συνιστούσε  την  έκθεση  των  πτωμάτων  στα  όρνεα  τα  οποία  είναι  σαφώς  ανώτερη  μορφή  ζωής ( άν  συγκριθεί  με  τα  μικρόβια )   και  πιό  σπάνια  .
Αν  αφήσουμε  στην  άκρη  τους   συναισθηματισμούς  και  ακολουθήσουμε  την  οδό  προς  την  αειφορία  και  την  αυτάρκεια  πρέπει  να  δεχτούμε  οτι  η  οικολογική  μεταχείριση  των  νεκρών  σωμάτων  είναι  η  ακόλουθη  :
-  Διαχω&##961;ισμός  των  οστών  και  χρησιμοποίησή  τους  ώς  φωσφορικό  λίπασμα .
-  Τεμαχ&##953;σμός  των  σαρκών  και  εναπόθεσή  τους  σε  σημείο  όπου  θα  φαγωθούν  απο  τα  άγρια  ζώα . Εδώ   μπορούμε   να  καθορίσουμε  εμείς  το  είδος  του  οικοσυστήματος  που  θα  δημιουργήσουμε . Εάν  εναποθέσουμε   τις  σάρκες  στο  έδαφος  , τη  νύκτα  , θα  φαγωθούν  απο  τσακάλια  λύκους  και  αλεπούδες . Δεν  μας  συμφέρει  να   αυξάνουμε  τον  πληθυσμό  αυτών  των  ζώων  γιατί  δεν  είναι  αποκλειστικά  σαρκοφάγα  και  κάνουν  επιδρομές  και  στα  αμπέλια . Εάν  τις  εναποθέσουμε   σε  υπερυψωμένο   σημείο ,   τη  νύκτα  ,  ευνοούμε  τον  πληθυσμό  της  κουκουβάγιας  που  είναι  βοηθός μας  στην  καταπολέμηση  των  ποντικών . Εάν  τις  εναποθέσουμε  σε  υπερυψωμένο  σημείο  , την  ημέρα ,  ευνοούμε  τον  πληθυσμό  του  γύπα   που  μεταφέρει  (  με  τα  περιττώματά  του  )  τον  φωσφόρο  σε  ψηλές  κορυφές  και  αυτό  είναι  επιθυμητό  όπως  θα  εξηγήσουμε  παρακάτω .

Ένα   αειφορικό  σύστημα  μπορεί  να  αποδειχθεί  μή  αειφορικό  εάν  το  δούμε  σε  μεγαλύτερη   χρονική  κλίμακα . Τα  λιβάδια  (πρίν  εμφανισθεί  ο  άνθρωπος )  μας  φαίνονται  αειφορικά  άν  τα  δούμε  σε  κλίμακα  μερικών  εκατομμυρίων  χρόνων . Εάν  τα  δούμε  σε  κλίμακα  πολλών  εκατομμυρίων  χρόνων  δεν  είναι  αειφορικά  . Κάθε  βροχή  απομακρύνει  ελάχιστη  ποσότητα  φωσφόρου , καλίου  και  άλλων  ιχνοστοιχείων  και  τα  οδηγεί  στη  θάλασσα  .  Η  θάλασσα  έχει  καταπιεί  ώς  τώρα  τεράστιες  ποσότητες  φωσφόρου  . Μια  μικρή  ποσότητα   επανέρχεται  στις  ακτές  με  τη  μορφή  περιττωμάτων  των  ψαροφάγων  πτηνών . Τα  ηφαίστεια    επιστρέφουν  ποσότητες  φωσφόρου  στα  σύνορα  των  λιθοσφαιρικών  πλακών  όχι  όμως  στο  κέντρο  των  ηπείρων .  Το  κέντρο  της    Αυστραλίας  έχει  "ξεπλυθεί"  απο  τις  βροχές   και   είναι  άγονο  . Ούτε  ηφαίστεια  έχει  , ούτε  γλάροι  το  επισκέπτονται  για  να  αφήσουν  περιττώματα  .  Εάν  ο  άνθρωπος  θέλει  να  εργασθεί  για  την  αειφορία  πρέπει  να   παρεμποδίσει   την  διάβρωση  και  έκπλυση  της   ξηράς  και  να   "κλέβει"  φωσφόρο  απο  την  θάλασσα  και  να  τον  επιστρέφει  σε  σημεία  όσο  πιό  ψηλά  και  όσο  πιό  μακρυά  απο  τη  θάλασσα . Για  παράδειγμα , δεν  πρέπει  να  πετάει  στάχτες  ή  αποφάγια  ή  περιττώματα   στα  ποτάμια  ή  στη  θάλασσα  . Οι  γύπες  τρέφονται  σε  χαμηλά  σημεία  αλλά  αφήνουν  τα  περιττώματά  τους   σε  ψηλά  σημεία  . Μας  συμφέρει  να  είναι  περισσότεροι . Όταν   αποδημητικά  πτηνά  έρχονται  απο  την  κατεύθυνση  της  θάλασσας   και  πετούν  πάνω  απο  μεγάλη  ήπειρο , μας  συμφέρει  να  έχουμε  ένα   "σταθμό  διατροφής"  στην  ακτή  . Τους  δίνουμε  τροφή  θαλάσσιας  προέλευσης  και  αυτά  μοιράζουν τα  περιττώματά  τους  στο  εσωτερικό  της  ηπείρου .
Η  γενετική  μηχανική  (σήμερα  παράγει  τα  γενετικώς  τροποποιημένα  καλαμπόκια  και  σόγια )  θα  μπορούσε  να  είναι  χρήσιμη  μόνο  εάν  υλοποιούσε το  παρακάτω  σενάριο :  Ο  φωσφόρος  συγκεντρώνεται   στα  μεγάλα  βάθη  των  ωκεανών  ενώ  η  επιφάνεια  των  ωκεανών  είναι  σχεδόν  στείρα . Στα  βάθη  όμως  δεν  υπάρχει  ούτε  φώς  ούτε  αρκετό  οξυγόνο  για  να  αναπτυχθεί  πλαγκτόν  . Έτσι  και  η  επιφάνεια  είναι  άγονη  και  ο  βυθός .  Στα  σημεία  όπου  ισχυρά  ρεύματα   ανεβάζουν  υδάτινες  μάζες  απο  τον  βυθό  στην  επιφάνεια  , εκεί  έχουμε  πλούσιους  ψαρότοπους  γιατί  ο  συνδυασμός   ήλιος  + φωσφόρος  δημιουργεί  άφθονο  φυτοπλαγκτόν  που  είναι  η  αρχή  της  διατροφικής  αλυσίδας  .

Πώς  μπορούμε   εμείς  να  φέρουμε  τον  φωσφόρο  στην  επιφάνεια ;

Μέθοδος  Πρώτη  :   Εξατμίζουμε  θαλασσινό  νερό  και  μαζεύουμε  το  αλάτι .  Πετάμε   το  αλάτι   σε  ακτές  που  είναι  κοντά   στις  πλαγιές  μιάς  στενής  και  βαθειάς  θαλάσσιας  λεκάνης  (π.χ. βόρεια  της  Σκιάθου ).

Το   θαλασσινό  νερό  διαλύει  το  αλάτι , γίνεται  βαρύτερο  και  κυλά στις πλαγιές  της   θαλάσσιας  λεκάνης  . Φθάνοντας  στα  βαθιά  εκτοπίζει  προς   τα  πάνω  τα  νερά  που  είναι  πλούσια  σε  φωσφόρο (  http://www.geocities.com/laloslal/thalassokalliergeia.JPG      ) .

Υπολογίζεται  ότι  39  κιλά  αλατιού  εκτοπίζουν  ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ  ένα  τόννο  θαλασσινού  νερού  προς  τα  πάνω .

Αυτά  τα  39  κιλά  αποκτώνται  στην  Κρήτη  από  την  εξάτμιση  ενός  τόννου  θαλασσινού  νερού ( http://www.poseidon.ncmr.gr ) . Σε  μεσογειακές   συνθήκες  (στο  Τυμπάκι   Κρήτης ) μια  εγκατάσταση  119 τετρ. μέτρων  εξατμίζει  κατά  μέσο  όρο (από  Απρίλιο  έως  Σεπτέμβριο ) ένα  τόννο  νερό  την  ημέρα 

(  http://www.hnms.gr/hnms/greek/climatology  ) .

Εάν από  1.670.400  έως  5.011.200  καλλιεργητές  δίνουν  από  39  κιλά  αλάτι  την  ημέρα  μπορούν  να  αναπαράγουν    το  αποτέλεσμα  θαλάσσιας  γονιμότητας  που  δημιουργεί  ο  ποταμός  Νέστος (  http://www.kavalanet.gr/keramoti/nestos.htm 

και   http://www.webelements.com/webelements/elements/text/P/geol.html  )

 

Μέθοδος   Δεύτερη  :  Αντί  οι  άνθρωποι  να  ανυψώνουν  τον  φωσφόρο  από  τα  βάθη , θα  μπορούσαν  τα  φυτά  να κάνουν  αυτή  τη  δουλειά . Η  γενετική  μηχανική  θα  μπορούσε  να  κάνει  επιτέλους  κάτι  πραγματικά  χρήσιμο :  Να  τροποποιήσει  το  DNA  των   μαγκρόβιων   φυτών  και    να   κατασκευάσει  ένα  πλωτό  θαλάσσιο  φυτό  που  θα  έχει  ρίζες  με  μήκος  4-5  χιλιομέτρων  . Το  φυτό  αυτό  θα   απορροφούσε  τον  φωσφόρο  απο  τα  σκοτεινά  βάθη  και  θα  τον  ανέβαζε  στα  φύλλα  του  όπου  γίνεται  φωτοσύνθεση  . Θα  παραγόταν  άφθονη  φυτική  ουσία  που  θα  τροφοδοτούσε  εκατομμύρια  πλάσματα  στην  επιφάνεια  των  ωκεανών . Μια  άλλη  παραλλαγή  προβλέπει  πλωτά  φυτά  που  παράγουν   καρπούς  βαρύτερους  απο  το  νερό . Οι  καρποί  βυθίζονται  στον  πυθμένα , απορροφούν  φωσφόρο  και  κάποια  στιγμή  αναπτύσσουν  έναν  "αερόσακκο"  που  τους  ανυψώνει  στην  επιφάνεια .
Πιθανόν  το  σενάριο  αυτό  έχει   ξανασυμβεί .  Τρία  δίς  χρόνια πρίν   ίσως  υπήρχαν  φωτοσυνθετικά  βακτήρια  και  φύκη  πάνω  στην  ξηρά  . Κάθε  φορά  που  έβρεχε  ξυπνούσαν  και  έκαναν  φωτοσύνθεση  . Μόλις  στέγνωνε  η  επιφάνεια  έπεφταν  σε  νάρκη  περιμένοντας  την  επόμενη  βροχή .  Ένα  εκατοστό  πιό  βαθιά  όμως  υπήρχε  υγρασία  ανεκμετάλλευτη !  Κάποια  στιγμή  τα   φωτοσυνθετικά  φύκη  συμβίωσαν  με  τους  μύκητες  (που  έχουν  λεπτά  νημάτια  σαν  ρίζες )  . Το  φύκος  έδινε  στον  μύκητα   γλυκόζη  και  ο  μύκητας  έδινε  στο  φύκος  νερό  που  είχε  αντλήσει  απο  το  υπέδαφος .Αυτά  τα  δίδυμα  φύκος-μύκητα  τα  ονομάζουμε  σήμερα   "λειχήνες"  .  Τα  βακτήρια  συνεργάστηκαν  με  κάποια  άλλα  πλάσματα  που  μπορούσαν  να  παράγουν   ρίζες  . Τα  πλάσματα   αυτά  τα  ονομάζουμε  σήμερα  "φυτά" !  Το  δίδυμο   βακτήρια-φυτά   συνεργάσθηκε  με  μύκητες  και   το τρίδυμο   βακτήρια - φυτά - μύκητες   αποδείχθηκε  πολύ  πετυχημένο  και  κυριάρχησε  στην  ξηρά .  Παρόμοια  και  στο  μέλλον  , με  τη  βοήθεια  του  ανθρώπου ,  θα  μπορούσε  να  αναπτυχθεί  ένα  θαλάσσιο  φυτό  που  να  εκμεταλλεύεται  τον  φωσφόρο  που  υπάρχει   πέντε   χιλιόμετρα  πιό  κάτω .
Ολόκληρο  το  γήϊνο  οικοσύστημα  ίσως  είναι   μή  αειφορικό  εάν  το  δούμε  σε  κλίμακα  δισεκατομμυρίων  ετών .  Το  διοξείδιο  του  άνθρακα  της  ατμόσφαιρας   δεσμεύεται  απο  τα  ασβεστούχα  συστατικά  των  πυριγενών  πετρωμάτων  και  γίνεται  ανθρακικό  ασβέστιο . Ο  άνθρακας  που  παγιδεύεται  μέσα  στο  ανθρακικό  ασβέστιο  δεν  μπορεί  να  γίνει  φυτό  ή  ζώο . Έτσι   η  βιόσφαιρα  χάνει  το  βασικό  συστατικό  της  και  η  συνολική  μάζα  φυτών  και  ζώων  συνεχώς  ελαττώνεται .  Ευτυχώς  ο  μανδύας  της  Γής  είναι  σε  αναταραχή  και  αναγκάζει  κάποια  κομμάτια  του  φλοιού  να  βυθίζονται  και  να  "ψήνονται"  στο  εσωτερικό  της  Γής  ( σε  θερμοκρασία   1000   βαθμών ) . Σ'  αυτή  τη  θερμοκρασία  το  ανθρακικό  ασβέστιο  διασπάται  προς  οξείδιο  του  ασβεστίου  και  διοξείδιο  του  άνθρακα . Το  διοξείδιο  του  άνθρακα  είναι  αέριο  και  βγαίνει  απο  τα  ηφαίστεια  για  να συλληφθεί  πάλι  απο  τα  φυτά .  Θα  σταματήσει  ποτέ  η  κίνηση  του  μανδύα ;  Όποια  και  άν  είναι  η  πηγή  ενέργειας  που  συντηρεί  αυτή  την  κίνηση  , κάποια  στιγμή  θα  τελειώσει . Ο  πυρήνας  θα  κρυώσει  και  ο  μανδύας  θα  σταματήσει  να  κινείται . Τα  ηφαίστεια  θα  σβήσουν . Εάν  υπάρχει  τότε  ο  άνθρωπος , θα  πρέπει  να  ξοδεύει  ενέργεια    για  να  μετατρέπει  συνέχεια  το  ανθρακικό  ασβέστιο  σε  πυριτικό  άλας  και  διοξείδιο  του  άνθρακα .  Θα  χρειασθεί  ποσότητες  ενέργειας  που  καμιά  απο τις  σημερινές  πηγές  δεν  μπορεί  να  προσφέρει  .  Ο  Homo  Ecologicus  που  επιθυμεί  να  είναι  προστάτης  της  βιόσφαιρας  ( και  όχι  στυγνός  εκμεταλλευτής )  είναι  αναγκασμένος  να  προωθήσει   την  επιστημονική  έρευνα  για  να  μπορεί  μια  μέρα  να   αναλάβει  αυτόν  τον  ρόλο .





[email protected] 

http://www.geocities.com/laloslal/index.htm     (αρχική  σελίδα )

Hosted by www.Geocities.ws

1