Aanvankelijk waren Goscinny en Uderzo bezig voor Pilote een strip te maken over Roman de Renart, bij ons beter bekend als Reinaert de Vos. Er waren al een aantal pagina's klaar, toen ienamd ontdekte dat een soortgelijke strip al bestond. De tijd drong en heteerste nummer van Pilote kon niet worden uitgesteld. Uderzo en Giscinny wilden absoluut met een nieuwe strip komen. Maar zoals het spreekwoord zegt: Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.

Tijdens een brain-storm-sessie op een hete dag in Augustus (hun vakantie was er bij ingeschoten), vroeg Goscinny aan Uderzo om de mijlpalen uit de nationale geschiedenis op te noemen. Toen Albert bij de Galliërs aankwam, wist René dat dat gegeven mogelijkheden bood. Het zo een humoristische strip worden, in tegenstelling tot Alex, de bekende historische-realistische strip van Jaques Martin.

De enige Galliër die ze kenden, was Vercingetorix. Alle Galliërs in hun strip zouden dan een naam krijgen die eindigde op ix. Voor de hoofdpersoon begonnen ze voor het gemakshalve bij de eertse letter van het (frans) alfabet.

Asterix betekende niet alleen in Frankrijk een doorbraak op het gebeid van strips. Ook in Nederland begon men in te zien dat strips leuk waren, en indien je daar ook oog voor had, er nog heel wat van opsteken. Goscinny en Underzo lieten bij Asterix niets aan het toeval over. Alles wat ze deden was zorgvuldig nageplozen en gedocumenteerd. Asterix werd op de scholen binnengehaald: de oorspronkelijke versie werd gebruikt in de franse les. Op het gymnasium werd de Latijnse uitgave gelezen. De banvloek die ooit over de strip was uitgesproken werd opgeheven. Er verschenen over Asterix serieuze verhalen in toonaangevende kranten en weekbladen. Er kwam een uitgave in de Friese taal. Asterix was een geaccepteerd en gewaardeerd onderdeel geworden van de samenleving.

En ook n deze moderne tijden is Asterix nog springlevend. Naast het laatste album: de beproeving van Obelix heeft de ‘Drentse Taol' aangekondigd om Asterix in het Drents te vertalen.

De glimlach van herkenning

Strips met een dubbele bodem zijn het leukst. We herkennen in het verhaal allerlei dingen uit onze directe omgeving. We herkennen er toespeling in op bestaande situaties. We zien allerlei bekende gezichten, die we (soms) met moeite kunnen thuisbrengen. In dat soort strips gebeurd van alles, zonder dat de normale loop van het verhaal verstoord wordt. Die strips houden ons een spiegel voor. En daarin zien we hoe gek wij, de mensen om ons heen kunnen doen. Als al die dubbele bodems (vaak van karton) goed zijn aangebracht, is er geen mens die daar aanstoot aan neemt. In tegendeel. Om dergelijke strips wordt gelachen. Door jong en oud.

Goscinny en Uderzo maakten samen 24 Asterix verhalen. Daarin wordt met vele volken behoorlijk de draak gestoken: de Britten, de Gothen, de Egyptenaren, de Grieken, de Noormannen, de Indianen, de Romeinen, de Spanjaarden, de Zwitsers, de Corsicanen, de Belgen en niet te vergeten de Galliërs zelf.

Na de dood van Goscinny in 1977, zette Albert Uderzo de reeks voort. In de vijf avonturen die sindsdien zijn verschenen moest Asterix en Obelix wat verder van huis en nieuwe landen bezoeken: het Midden-oosten en India.

In alle verhalen van Asterix komen dubbele bodems voor. Parodieën op- en knipoogjes op bestaande situaties en figuren.