Film 2000:
A WALK ON THE MOON

Op de foto hierbeneden ziet u Anna Paquin als Alison. Ze had een t-shirt aan met erop het getal ‘69’ (het was dan ook 1969) en haar moeder verplichtte haar iets anders aan te trekken. Dit was niet echt wat haar moeder had bedoeld.
Fijn zo, met één foto hebben we het karakter van Alison kunnen schetsen: tienermeisje, in de knoop met alles, maar vooral haarzelf. Zij gaat met de rest van de familie naar het zomerhuis (een camping met chalets) en ontdekt samen met haar buurmeisje (Joods van afkomst) het fenomeen ‘jongens’. ("Boys I can touch, bacon is another thing," zegt het buurmeisje ergens.)

Toch gaat de film niet over Alison (daar hebben we u eventjes!), maar over haar moeder, Pearl. Aan Pearl te zien was ze vrij jong toen ze haar dochter kreeg (later in de film horen we dat ze 17 was) en nauwelijks in haar dertiger jaren komt ze tot de conclusie veel gemist te hebben. Daar heeft haar man ook iets mee te maken, want als Pearl eens iets anders wil doen tijdens de seks, weten wij wel wat ze allemaal kan bedoelen, maar haar echtgenoot zet gewoon een cowboyhoed op.
Enter de Blouseman (hij verkoopt blouses – ja, in 1969 hadden ze wel andere dingen te doen dan spitse woordspelingen verzinnen) . Hij weet haar makkelijk te verleiden en het feit dat Pearls man vaak lange overuren moet doen helpt.
Wanneer Neil Armstrong voet op de maan zet, zit Pearl ook wel tv te kijken, maar niet met de rest van de camping. Haar dochter ontdekt overigens op hetzelfde moment het begrip ‘tongzoen’.
Maar 1969 was niet alleen het jaar van de Maan (en van Alisons eerste maandstonden), maar ook dat van Woodstock. Dicht bij de camping en dus makkelijk verwerkt in het verhaal. Het is bovendien de plaats waar Alison ontdekt dat haar moeder iets met de Blouseman heeft.
Kan Alison er al niet mee leven, dan haar vader nog minder wanneer die het hoort van zijn moeder (het mens kickt op haar voorgevoelens). Daarna volgt de rest van de film die we u, volgens eeuwenoude traditie, niert zullen vertellen.

A Walk on the Moon zal geen potten breken, maar is een degelijke film. Het lijkt misschien een weekendfilm, maar die zullen nooit zo goed worden. Er wordt een stevig potje geacteerd en het geeft een mooi beeld van Amerika anno 1969. Ook toen was het niet het beste land ter wereld.
Goed zonder meer of minder: dat krijgt van het Kurtodrome altijd een 7.

Zoek de film niet in de bioscoop, maar in de importbakken van de betere videotheken.

Hosted by www.Geocities.ws

1