EROTIC TALES:
The Gas Station - Kimono
Die Nachtschwester - On Top Down Under

De eerste film was The Gas Station van Jos Stelling, met G�ne Bervoets en Ellen Ten Damme. Bervoets vinden we net zo irritant als we Ten Damme interessant vinden. Dat de beiden lijfelijk aanwezig waren, viel bij ons dan ook maar ten dele in goede aarde.
In de film speelt G�ne een vieze oude man (handig, hoeft hij zich niet in te leven) die in de file geboeid raakt door een vrouw in een andere auto. Hij probeert haar te versieren, maar komt erachter dat haar vriend (een bulldozer) naast haar in de auto lag te pitten. Oeps! Ondertussen heeft hij al tegen haar achterbumper gebotst (zoek de fallische connotatie), iets waar zij op reageert door wulps uit te stappen en vervolgens zijn zijspiegel af te breken. Daarna gaat het erotisch spel door, met de man die met zijn radioantenne en zijn stuur zodanig beweegt dat iedereen wel moet zien dat hij seks met haar wil.
Vervolgens stopt ze in een tankstation waar de vrouw met haar vriend een nummertje maakt terwijl de viezerd toekijkt. Het vervolg weigeren we te verklappen...
Geen slechte film, maar erotisch kunnen we het niet noemen. Wel een fijne acteerprestatie van Ellen Ten Damme en een film die de erotische kant van een auto laat zien. En als u nu nog even wil opmerken dat Cronenberg daar toch al voor had gezorgd, kunnen we heerlijk doorlinken naar ons volgende kritiekpunt. Hoewel we de filesc�nes bewonderenswaardig vonden gefilmd, waren we toch even uit onze hum toen de film begon. Ik vertel het na: beelden van auto's in de file afgewisseld met beelden van richtingaanwijzers en andere pijlen. Denkt u ook meteen aan Week-end (files) en Alphaville (pijlen) van Godard? Een idee dat te lang duurt om een knipoog te zijn en te zinloos is om mening aan te geven. Wat moeten we daar nu mee?
Als we het zouden moeten waarderen, gokken we op 6/10.

Over naar Kimono van Hal Hartley. Net als in The Gas Station valt er in deze film geen woord, maar hier zien we drie keer wel een viertal regels tekst over het scherm glijden. Voor de rest is het vooral mevrouw Hartley, Miko Nikaido die over het scherm glijdt. Ze wordt aan de rand van een bos uit een auto gegooid, in haar trouwjurk. Ze trekt het bos is en wordt begluurd door twee woudgeesten (of bosnimfen, zo u wil).
Zoals ik al zei: geen tekst en dat maakt Kimono niet makkelijk. Wel is elk beeld uitermate sensueel gefilmd en is het geheel vooral mooi. En ik kan gerust mis zijn, maar volgens mij toont de film ons dat men zich, bij het stuklopen van een relatie, ook zelf verliest en we dan na een tijd stoten op een ontmoeting. Dan hebben we de keuze: slaan we een nieuwe weg in of slaan we de nieuwe weg af?
Wat de film ook moge betekenen, hij is bloedmooi en er wordt met kleurensymboliek gewerkt. Makkelijk is Kimono niet, maar het leeft in zijn eigen universum. Er zijn verwijzingen naar Japanse sprookjes en kleuren, maar ze worden u niet door de strot geramd en zijn deel van het geheel. Als iemand dan toch zijn eigen ding wil doen, dan moet u dat doen zoals Hal Hartley in Kimono.
Oh ja, volgens ons blijkt uit een drietal sc�nes dat Hartley wel degelijk The Blair Witch Project heeft gezien en goed bevonden. En wegens Hals onvervalste systeem om 'moeilijke' en 'makkelijke' films af te wisselen, kunnen we u nu al mededelen: Monster wordt een makkie.

Bernd Heiber regisseerde Die Nachtschwester, waar we een agent volgen die een gevaarlijke crimineel moet bewaken in een ziekenhuis. De agent (stel u een vadsige Duitser voor) krijgt af te rekenen met een vrouw die zich als nachtzuster voordoet, maar eigenlijk het liefje van de crimineel is.
Niet het meest originele onderwerp, maar net als Kimono wel erotisch en dat niet in het minst door nachtzuster Franziska Petri die een pure femme fatale is en nog het meest lijkt op een hypererotische Molly Parker (Twitch City, Kissed).
Het wordt moeilijk om veel uit te leggen zonder de plot niet te verklappen, dus houden we het abstract: net als Hal Hartley kent Heiber de kunst van het suggereren. Dat houdt in dat je zit met een eindproduct waar je zelf nog een eigen draai aan geven (genre: was het een droom of realiteit?).
E�n ding mogen we alvast zeker verklappen: als u ooit Die Nachtschwester kan zien, moet u dat zeker doen.

Ten slotte Fredrik Thor Fredriksson's bijdrage aan een betere wereld: On Top Down Under. Save the best for last? My ass! Dit is de grootste pretentieuze rommel die we in jaren hebben gezien. Voor ��n keer gaan we door en we vertellen de 'plot' tot aan het einde toe:
De film begint niet alleen met letters en muziek die F.T.F. van Hal Hartley heeft gepikt, maar ook met een IJslandse schone (genre: derderangs Pamela Anderson) die naakt baadt in een geiser. Dan moet ze denken aan heerlijke seks met haar ex-vriendje in diezelfde geiser.
Dan is het later: hij zit in Australi�, zij op een donker IJslands kamertje. Zij kan de slaap niet vatten en kijkt tv: op kanaal 13 (!!13!!) ziet ze een walvis (symbool van de dood!!!) en dan kruipt ze toch in bed. Hij is in het land van de kangoeroes (cue: beelden van een springende Skippy) blokken ijs in zijn vrachtwagen aan het laden.
Dan gaan we terug naar haar en aan wat zit er in haar mond? Juist, een dildo van ijs. Terwijl het ijs in haar mond smelt (en in haar hand), zien we ook hoe de Australische zon het ijs aan volume doet verminderen. IJslandse ijsdildo uit de mond en in de vagina (meer dan duidelijk gesuggereerd) en dan maar terug naar Australi� waar hij thuiskomt en het ijs in de woonkamer legt. Dan kleed hij zich uit, knoopt een touw rond zijn hals en aan het plafond en vervolgens wacht hij tot het ijs genoeg is gesmolten en hij heerlijk wordt opgehangen, net op het moment dat zij met het ijs in de vagina klaarkomt. (Oh sorry, we vergaten dat we ook tientallen keren mogen meegenieten hoe ze het ijs aflikt of rond haar tepel beweegt! Sorry daarvoor.) En dan eindigt de film met zijn bungelende voeten en zij die, heerlijk klaargekomen, met zijn foto in de hand inslaapt.
Moet er nog iets besproken worden, of volstaat dit resum� en de mededeling dat maar liefst ��n derde van de zaal opstapte tijdens de film? Al bij al was Gone in 60 seconds zo slecht nog niet.

Samengevat:
The Gas Station: 6/10
Kimono: 10/10
Die Nachtschwester: 10/10
On Top Down Under: 0/10