De voornaamste verdienste van New Rose Hotel is dat regisseur Abel Ferrera de schrijver van het verhaal begreep. Die schrijver is William Gibosn, auteur van vooral Neuromancer. Bij Gibson worden de meeste gebeurtenissen offscreen verteld: wij horen ervan als een personage ervan vertelt.
Als u New Rose Hotel gaat bekijken, moet u dus niet verwachten een bikkelharde actiefilm te verwachten met een extra portie bloot. Mocht u vinden dat zulke films dan maar niet mogen gaan over prostituees die uitvinders naar een concurrerend bedrijf moeten lokken, dan delen we u gratis en voor niets mee dat er vast nog een film met Bruce Willis op video is verschenen.

New Rose Hotel is dus actie van de tweede graad (d.w.z. u ziet weinig, maar hoort er alles over) en in zulke gevallen hangt alles af van de regie en vooral van de acteurs.
En eerlijk gezegd, ik betwijfelde erg of iemand als Abel Ferrara in staat was zo�n film te maken. Misschien, met de juiste acteurs. Wel, hij koos voor Christopher Walken, Willem Dafoe en Asia Argento. Acteurs (vooral de eerste twee) die een stevig psychologisch stuk wel aankunnen. Want dat is natuurlijk het gevolg van tweede-graads actie: de kijker moet aan de houdingen en blikken van de acteurs afleiden wat er aan de hand is en hoe erg dat wel is.
Ze maken van de film een psychologisch drama dat zich afspeelt ergens in de toekomst (er wordt niet precies gezegd wanneer, altijd een slimme zit om een film niet te snel te laten verouderen). Net als de actie zijn ook de decors minimalistich. Er wordt gewerkt met het principe less is more, evenwel zonder u more te geven. De film is klinisch, steriel, maar, vreemd genoeg, het werkt. Niet genoeg om er een geweldige film van te maken, maar goed genoeg voor een dikke voldoende. Met dank aan Christopher, Willem en Asia. En ook Abel, die we geen goed regisseur vinden (hij overdrijft teveel), maar die hier zijn overdreven regie overboord werpt. Het geheel lijkt nog het meest Abels The Addiction, maar dan beter.