Na enkele zwakkere filmjaren leek 2006 alvast sterker te beginnen. Of men dat ook kon volhouden, leest u hieronder...

TOP 2006
1. El Laberinto del Fauno (9,5)
Met Cronos en The Devil's Backbone wist regisseur Guillermo del Toro ons al enorm te imponeren. Nu voegen we daar graag El Labirinto del Fauno aan toe (of Pan's Labyrinth, mocht u een voorkeur hebben voor Engelse titels). Net als The Devil's Backbone speelt ook deze film zich rond de Tweede Wereldoorlog af, ook hier gaat het om een kind (dit keer is het wel een meisje) en ook hier zijn er horrorelementen. Maar Laberinto gaat veel meer de sprookjestour op, maar dan wel een sprookje voor volwassenen. De film is dan ook redelijk terecht KNT. Een faun geeft het meisje opdrachten, een gigantisch reptiel slokt kevers op van een meisjes rug, magisch krijt, de onvermoede kracht van een alruinwortel, elfjes blijken smakelijk (en elastisch) en een ogenloos monster kijkt door zijn handen... welkom in de wondere wereld van Del Toro. Meer dan ooit laat de regisseur zijn fantasie los in deze film (Guillermo Del Toro schreef ook het script) en wie meegaat in die fantasie, beleeft een hele mooie tijd. In de echte wereld speelt zich een somberder verhaal af: de moeder van het meisje gaat trouwen met een kapitein van Franco's leger. Niet echt een vriendelijke man, om het zacht uit te drukken. De gevechten die hij voert tegen de rebellen en het martelen van gevangen zorgen voor enkele momenten waar we heel wat mensen zagen wegkijken. Het enige nadeel dat wij vinden bij Laberinto, is dat door het gebruik van de effecten Laberinto misschien sneller verouderd zal zijn dan El Espinazo del Diablo. Ja, dat is detailkritiek van mierenneukers, maar een keer dat je prijzen aan de top uitdeelt, moet je met alles rekening houden. Ook met het feit dat sommigen deze film niet zullen zijn. Zij weten niet wat ze missen.
2. Zwartboek (9)
De Lage Landen zijn toch een geval apart: laat ze een film zien die onderhoudend is, goed geregisseerd en met een fantastische cast. Komt de film uit Amerika, dan springen we op onze stoelen van lof. Komt hij uit, begot, Holland, dan geven we de film de helft van de sterren. Met Zwartboek keerde Paul Verhoeven naar huis en wat een terugkeer: mooie film en eindelijk begint de wereld te zien in Carice van Houten wat wij al jaren zien en zeggen. Wij vinden de Hollandse afkomst geen probleem en geven de film wat hij verdient: 9 op 10.
3. United 93 (9)
Als er dan toch een film moest gemaakt worden over het vierde gekaapte vliegtuig op 11 september (datgene dat het doel niet haalde), kan je de regie maar beter overlaten aan Paul Greengrass (Bloody Sunday). De film laat op een mooie manier de chaos van die dag zien en is sober maar goed gemaakt. Enige zware minpunt: de sc�ne waarin de kapers het doelwit op het stuur in de cockpit plakken. (Want officieel weten we het doelwit nog steeds niet en speculaties kan je maar beter achterwege laten.)
4. The Secret Life of Words (8,5)
De bespreking vindt u op onze IMDb pagina.
5. Good Night, And Good Luck (8,5)
Een schandelijk overdreven hagiografie hoort men wel eens zeggen over deze film van George Clooney. En ja, de feiten werden wel aangedikt (en eerlijk gezegd, in welke film of documentaire is dat niet?), maar Clooney heeft iets te zeggen, zegt het en verpakt het in een mooie film. En nu u.
6. Children of Men (8,5)
Sommige scenes zijn briljant in deze toekomstthriller. Let vooral op de scene waar er bloed op de camera hangt en tel vervolgens hoe lang die scene (en heel wat andere scenes) duurt. Jammer dat niet de hele film op dat ijle niveau kan staan, anders was dit onomtwijfeld een meesterwerk geweest.
7. Slither (8)
Origineel kan je Slither nauwelijks noemen: de kruipende beestjes doen je denken aan Slugs and Shivers, Invasion of the Body Snatchers is nooit ver weg en sommigen scenes konden zo in een film van Yuzna of Henenlotter. Maar... het hart van Slither klopt op de juiste plaats en het is leuk om soms eens een goedgemaakte horrorfilm te zien.
8. Capote (8)
Philip Seymour Hoffman kreeg terecht een Oscar voor deze vertolking en alleen daarom moet u deze biopic al zien. Had ons toch iets meer bij de lurven mogen grijpen.
9. Walk The Line (7,5)
Chapeau voor Joaquin Phoenix en (vooral) Reece Witherspoon die buiten acteren ook nog voor de soundtrack zorgden en akelig dichtbij Johnny Cash en June Carter kwamen. De film focust heel hard op de liefde tussen beiden en dat was ook wel een gigantische factor in het leven van Cash, maar als biopic hadden we misschien toch iets meer van Cash zelf mogen zien. Maar mooi om naar te kijken en het geeft je meteen zin alles van Cash in huis te halen.
10. The Descent (7,5)
Goremeester Lucio Fulci zei ooit: "Dat ik regelmatig horrorscenes schiet waarin ogen worden uitgerukt of doorboord, komt omdat mensen een heilige angst hebben voor iets dat er met hun ogen gebeurt." Nog zo'n menselijke angst: klem raken in een donkere ruimte. Welkom in The Descent, waarin een groepje vrouwen gezellig een grot gaat afdalen en helaas de verkeerde kiest. Aan de kaart hebben ze niets meer en aan hun leven ook niet, want ondergronds leeft iets dat af en toe graag een beetje vlees eet. De regisseur (tevens die van Dog Soldiers is zo slim geweest om aan de ondergrondse wezens een identiteit mee te geven. Nu zie je dat als kijker waarschijnlijk niet, maar het hielp de acteurs vast om die wezens te vertolken voor een groen scherm en het resultaat is (voor de kijker) dat je toch niet helemaal het gevoel hebt dat je naar een reeks special effects zit te kijken. Als fan van films uit de jaren '40 (toen een film goed moest zijn en de lengte van minder belang was) is mij niet helemaal duidelijk waarom we toch een dik kwartier moeten wachten eer de film echt begint (vanaf het moment dat de afdaling begint): een goeie film van 75 minuten is nog altijd veel beter dan eentje van 90 minuten met enkele slappere scenes. Maar de film is donker (letterlijk en figuurlijk) genoeg om ons dat te laten vergeven en de gore momenten zijn goed genoeg om van goeie horror te spreken. Maar mocht u de film niet in de bioscoop hebben gezien, vergeet dan thuis niet de kamer volledig te verduisteren eer u aan deze Descent begint.
11. Brick (7,5)
Was het de hype? Geen idee, maar we waren niet zozeer onder de indruk van deze moderne noir als men ons had beloofd. Wij vinden de film soms iets te clever willen zijn, waardoor Brick zich af en toe lelijk in de voet schiet. Een mooi tussendoortje, vonden we, maar niet meer dan dat.
12. The New World (7,5)
Wij geven de schuld aan de voice-over die zich iets te veel aan new age-achtige monologen met een fikse scheut pretentie waagt. Terence Malick is een fantastische regisseur en dat zal u ook door The New World geweten hebben, maar wij vonden deze film zich toch iets te serieus nemen.
13. An Inconvenient Truth (7)
Al Gore die nadenkt aan zijn computer, levensverhalen die op het eerste zicht niet relevant zijn... de krachtige Powerpoint-presentatie van de voormalige presidentskandidaat boet een beetje aan kracht in omdat de makers van de documentaire per se wilden tonen dat Gore ook een mens was. We weten nog wel dat hij als stijve hark werd beschilderd tijdens de campagnes, maar was het ook nodig om dat in deze film zo dik in de verf te zetten?
14. The Inside Man (7)
Bespreking volgt.
15. Perfume - Story of a Murderer (6,5)
Tom Tykwer heeft iets met rood haar. Als u in deze film rood (bij voorkeur als haarkleur) ziet opduiken, weet dan dat er een belangrijke scene zal volgen. Zo vonden wij het op den duur wel iets teveel een truukje lijken en daardoor miste Perfume de punch van Lola Rennt. (Nog een personage met rood haar, overigens.)
16. Tideland (6,5)
Hoewel we slechts 2/3e tevreden zijn over Tideland, vinden we toch dat u deze film mag (en moet) zien. Na het vehikel The Brothers Grimm, waarin Terry Gilliam slaande ruzie kreeg met producer Weinstein, komt deze film als een oase van rust: Gilliam kreeg van een kleine Canadese producer de vrije hand om een film te maken zoals hij wou. Het goeie nieuws: dat voel je ook. Het slechte nieuws: er had gerust iemand mogen zijn die Gilliam af en toe op de vingers tikte, want de film is een beetje te lang. Wat ons vooral stoorde, waren de momenten met dialogen die voor ons al lang duidelijk waren (zo wordt er zeker drie keer verteld dat Jeliza-Rose de kleindochter is van de vrouw die vroeger in het huis woonde). In een boek (Tideland is gebaseerd op een roman van Mitch Cullin) kan dat nog, in een film hindert dat. Maar goed, de film toont zo hard het gelaat en de visie van een regisseur dat dit een echte auteursfilm werd en geen slechte ook. In zulke gevallen helpt het als je vroeger bij Monty Python (ja, wij spellen dat altijd juist - dit in tegenstelling tot Canvas) hebt gezeten, want anders is het nog maar de vraag of je geld voor een project als dit loskrijgt. De goeie sfeer op de set zorgde ook voor heel veel goeie vertolkingen, maar let vooral op het kleine meisje dat de film moet dragen: u zag Jodelle Ferland al eerder aan het werk in Silent Hill. Ofwel is Jodelle een steengoede actrice, ofwel is het een kind met wie we liever geen dag van gedachten zouden ruilen. We zullen maar hopen van het eerste, zeker.
17. La Tourneuse de Pages (6,5)
Als u nog eens een ijskoningin nodig hebt voor een film, huur dan Deborah Francois (volgens ons het beste uit L'Enfant) in. De personages in de film zijn niet helemaal goed uitgewerkt, maar als vluchtig tussendoortje kan deze film er net mee door. En om aan te tonen hoe ijzig onze Deborah wel kan zijn, natuurlijk...
18. Syriana (6,5)
Dat Clooney voor Syriana een Oscar won en niet voor Good Night, and Good Luck heeft meer te maken met de interne politiek van Hollywood (lees: Amerika) dan met de kracht van de film. Syriana is een degelijke thriller, maar zo hebben we er al meer gezien. Kon beter, kon slechter.
19. Silent Hill (6)
Ken je dat gevoel, dat je in de cinemazaal zit, alles is pikdonker en de held (m/v) van het verhaal daalt af in een nog donkerdere wereld? Zenuwslopend. Dat gevoel heb je ook bij Silent Hill, tot je merkt dat er geen enkele reden is tot paniek. Hoe hard je ook wil, bang word je er niet van. Beetje sneu toch, voor een horrorfilm. En die climax is zo pompeus dat je toch stiekem terug verlangt naar oersaaie kostuumdrama's die zich in hoogstens twee decors afspeelden. Nog 'n probleem: Silent Hill vindt haar wortels in een computerspel en dat merk je af en toe. Neem nu de scene in het hotel: de heldinnen zitten rond te speuren naar een aanwijzing, tot er ineens een hint wordt gevonden richting kamer 111. Alsof iemand een computerspel aan het spelen is en jij er gewoon bijzit voor spek en bonen. De scene met de 'nurses from hell' geeft je dan weer het gevoel dat je naar een clip van Garbage zit te staren (wij dachten aan "Push it", en u?) Maar er is ook goed nieuws: Christophe Gans bewijst nog maar eens dat hij goed kan regisseren, zowat elke scene werd door een andere productiefirma geschoten (het regent hier sfx, of wat dacht je?) en Jodelle Ferland (Tideland)is weer eens van de partij en weer eens goed. Een kindactrice om in het oog te houden.
20. Munich (6)
En over zwaar aangedikte feiten gesproken... hallo Spielberg. En niet te vergeten een ongelooflijk smerig einde (effe checken of de Twin Towers nu voor de Palestijnse zaak werden opgeblazen... blijkbaar toch niet). Maar goed, het oogt mooi (de film), de acteurs zijn niet slecht, dus negeren we de politieke slechte smaak maar even (je hoeft het niet altijd eens te zijn om iets mooi te vinden). Het eten ziet er goed uit, het vlees had iets dikker gemogen.
21. The Road To Guantanamo (5,5)
Michael Winterbottom bezeten noemen is niet al te erg overdrijven: de man filmt aan een onnavolgbaar tempo en bijt zich vast in zijn onderwerpen. Ook in dit verhaal van een aantal jongemannen die onterecht in de gevangenis van Guantanamo Bay terechtkwamen. Vreselijk, natuurlijk, maar als film raakten we er niet helemaal ingezogen.
22. The Devil's Rejects (5)
The Devil's Rejects mag in het dunne lijstje 'films waarvan de sequel beter is dan het origineel'. Ja, er wordt nog bijzonder irritant omgesprongen met de camera. Ja, de film blijft maar doorgaan. Ja, Zombie kent nog steeds niet het verschil tussen gratuit en exploitatie... maar je kan ten minste naar deze film kijken zonder het gevoel te hebben dat je twee uur van je leven onherroepelijk hebt verloren. Een gevoel dat House of 1000 Corpses ons wel gaf. Maar beter is nog steeds niet goed.
23. Ils (5)
Dat Ils op ware feiten is gebaseerd, is tegelijk de sterkte en zwakte van de film. De geloofwaardigheid zal er niet onder lijden (het is immers ooit gebeurd), maar het verhaal moet ook verteld worden... en Ils heeft lang nodig om op dreef te komen. Geen lange film, maar het had nog altijd korter gekund. Overigens zijn ook de personages een probleem: voor haar kan je nog een beetje sympathie kweken, voor hem wordt dat al moeilijk (zodat je al snel "slacht 'm af" begint te roepen naar de held van een survivalfilm). Niet slecht, zwaar op sfeer gemodelleerd (en redelijk daarin lukkend), maar al bij al een mager beestje. Met de hakken over de sloot.
24. Superman Returns (4,5)
Deze kan heel kort: te serieus om camp te zijn, te camp om serieus te worden genomen. Kevin Spacey en Parker Posey schitteren als slechteriken veel meer dan de good guys. Tja, dan wordt het moeilijk om aan de kant van het goede te blijven. Mooi geregisseerd, daar niet van, maar wat heb je daaraan met een flauw verhaal dat niet weet of het zichzelf in de zeik wil zetten of niet.
25. Zathura - A Space Adventure (3,5)
Bespreking volgt.
26. The Omen (3,33)
Normaal houden wij ons strikt aan onze scores (alles ,0 of ,5), maar voor The Omen maken we graag een uitzondering: de film moest dit jaar wel uitkomen (op 06/06/06 - hebt u 'm? hebt u 'm?), maar het zou leuker zijn als iemand dat iets vroeger aan had gedacht: de film werd op een ijltempo herschreven en opgenomen en dat merkt u. Zodoende weet u ook niet meer of de licht andere volgorde van de moorden nu kwam uit een vlaag van inspiratie of dat het script uit de schrijvers handen viel en het ding ongenummerd bleek. En als u een update van een film wil maken, kan u ook best even aan de veranderde tijden denken: dertig jaar geleden kon je nog met messen het vliegtuig in, tegenwoordig houden ze je al tegen voor het meenemen van een nagelknipper. Voor wie is deze film gemaakt? Voor mensen die een allergie-aanval krijgen als ze een film moeten bekijken die ouder is dan zijzelf (alhoewel, in dit geval zouden ze meteen van die allergie verholpen raken) en als grap van de makers (de geweldige 06/06/06-grap, weet u nog?). In de hoofdrol zien we Liev Schreiber, die zijn karakter niet baseerde op Gregory Peck uit het origineel, maar op een vochtige dweil. Laten we hem meteen vergeten en snel denken aan David Thewlis en Julia Stiles die de film nog iets van waarde meegeven. Let ook op de scene waarin Julia, zonder een spier te vertrekken, met haar stem acteert. Tja, een mens moet iets doen als ie zich verveelt.
27. Romanzo Criminale (3)
Mooie plaatjes, dat wel, maar oervervelend. De hoofdrolspelers verdienen niet eens de aandacht, zodat je bij dit gangsterepos (ja, want laat het alstublieft niet te kort duren, tegenwoordig) uiteindelijk blij bent als er weer eens eentje wordt omvergeknald. Louter filmisch gezien hadden we dit nog 4/10, maar de onophoudende verveling en het scala van gemiste kansen zorgen ervoor dat we zeggen: "Laten we eens een puntje van de score stelen."
28. Little Man (0)
A sad record. When Mr Wayans was promoting this film at The Daily Show only a couple of people clapped after the movie preview. And nobody laughed. Not the best thing to happen to a comedy...

LINKEBEKE
IMDb: onmisbaar voor de filmfan
Cinebel: wat speelt waar en wanneer?