Over 2004 kunnen we kort zijn: veel films gezien, weinig in de bioscoop. De twee toppers die we zouden willen meenemen, waren 2046 van Wong Kar-Wai en Eternal Sunshine of the Spotless Mind van Michael Gondry die stevig boven de rest uitstaken in een filmjaar dat ons niet helemaal kon boeien.
In 2005 zoeken we de donkere zalen terug op en onze verslagen leest u hier, uiterst persoonlijk proberen we toch een beetje objectiviteit mee te geven in onze top 2005...

TOP 2005
1. Sideways (9,5)
Perfectie is moeilijk, maar Alexander Payne komt verdomd dichtbij met Sideways. Mede dankzij twee geweldige acteurs die als duo nog beter zijn: Paul Giamatti en Thomas Haden Church (die laatste kent u misschien nog van Ned and Stacey, de veel leukere voorganger van Will & Grace). Niet zo leuk voor wie geen subtiele humor verdraagt, maar voor de rest van ons een prachtfilm met sprankelende dialogen en superbe acteerprestaties. Vrijgezellenfeestjes van een week zijn al geen bijster goed idee: vrijgezellenfeestjes van een week met een gerateerde schrijver en een immer hitsige bijna-bruidegom nog minder. Voeg daarbij twee schonen (Virginia Madsen en Sandra Oh) en liters wijn en het enige dat we dan nog kunnen zeggen, is: proost!
2. Shutter (9)
Oh, internet... bron van informatie en verderf. Vraag ons niet hoe we een film die nog niet in de Belgische zalen is geraakt (of hij daar komt, weten we op dit moment nog niet), maar aangezien u toch niet aflaat: hey, als wij downloaden, is het of onvindbaar of nog niet verschenen. Zoals Shutter dus: alweer een Aziatische horrorfilm (Thailand ditmaal) en alweer een meisjesspook met lange haren (ze waren blijkbaar voordeliger in pakken van 100). Wij hebben er onderhand, zoals iedereen vermoedelijk, voorlopig voldoende van dattum gezien, maar Shutter daarom links laten liggen, zou vreselijk fout zijn. Tun en zijn vriendin Jane rijden een meisje omver en daarna beginnen er vreemde vlekken op hun foto's te verschijnen. De legende wil dat spoken fotogeniek zijn om hun nabestaanden te laten weten dat ze er, zij het in iets meer etherische vorm, nog zijn. Alleen gaat het hier dus om een dode die vermoord is door Tun en Jane en die iets meer wil dan even gekiekt worden. Wraak! U kent het huizenhoge cliche dat men bij films als Ring en hun remakes bovenhaalt (wij gebruiken het ook wel eens): Aziatische horror speelt op gevoel en sfeer, Amerikaanse op gore- en boe-effecten. Wel, hier is een Aziatische horrorfilm vol sfeer en met meer schrikeffecten dan je meestal in twee Aziatische horrorfilms vindt. Enige minpunt is dat, zoals zo vaak ook bij Amerikaanse horror het geval is, die boe-effecten wel eens een beetje voorspelbaar en goedkoop zijn. En dat is de enige reden dat Shutter hier niet met 10/10 mag gaan lopen. U mag nu beginnen hopen dat Shutter hier ooit in de zalen terechtkomt.
3. A History of Violence (8,5)
We zijn er nog altijd niet uit of dit nu een 8 of 8,5 had moeten zijn en dus halen we het principe "voordeel van de twijfel" boven. De nieuwe Cronenberg slaagt erin je te laten lachen met iets gruwelijks als geweld, om vervolgens de gevolgen te tonen. Vooral die scene met de schotwonde (een halve zaal die ineens "ieeuww" deed) is dan ook geslaagd. Zonder de meesterlijke hand van Cronenberg was dit een doordeweeks filmpje geworden, maar hij tilt dit op naar een stevige hoogte, gesteund door een goeie cast.
4. The Upside of Anger (8,5)
Reviews over The Upside of Anger schijnen altijd te moeten beginnen met "ik had zo'n tranenfilm met Costner verwacht, maar wat viel dit mee". Bij deze dan. Wij gaan naar zowat alles met Alicia Witt kijken en ook wij hadden onze reserves, maar die bleken ongegrond: op een uitschuiver hier en daar (waaronder het al vaak vernoemde einde - of eigenlijk dat ding voor u aan het einde komt) is de film inderdaad er leuk en regisseur Bender (die zelf de minst fijne rol voor zijn rekening neemt) heeft de vier dochters van Joan Allen goed gekozen. Dat zijn - buiten ons Alicia - Evan Rachel Wood (Thirteen), Erika Christensen en Teri Russell. Allen en Costner hebben even nodig om gerodeerd te raken in hun rol als zuipende nietsnutten, maar het lukt hen met enige vertraging toch. Resultaat: een charmante film.
5. Calvaire (8)
Een charmezanger heeft pech onderweg en komt terecht in het hotelletje van een wel heel macabere man. En die is nog een van de gewonere personages in Calvaire, het debuut van de Belgische Fabrice du Welz, een man door wiens aderen bloed en cinema pompt. Talloze verwijzingen naar pulp en arthouse zijn (meestal) subtiel in het verhaal verwerkt: dat betekent zowel verwijzingen naar Tarkowsky als naar The Texas Chain Saw Massacre, een hotellier die Paul Bartel heet (naar de regisseur van Eating Raoul en Death Race 2000) en een cameo van Brigitte Lahaie. Neen, de film kan onder geen bedding enige moraliteit worden verweten en wat is me dit een vettig filmpje... een prettige afwisseling in de Belgische cinema kortom en een debuut dat kan tellen. De scene waarin enkele boeren zich vergrijpen is nog maar een begin... als u dat al te ver vindt gaan, haast u dan snel uit de zaal. Zoniet: enjoy!
6. Closer (8)
Jude Law kreeg de vraag voorgeschoteld waarom we naar deze film zouden moeten gaan. Het antwoord: het is een film van Mike Nichols. Daar heeft Jude een punt. Sterker nog, het is een heel goede Nichols, waar u zelfs als u de verzamelde koppen van Jude Law en Julia Roberts niet zit zitten, nog erg van kan genieten. Samen met A History of Violence een ideale double bill als u eens wil zien wat de mens onder al die maskers is.
7. Corpse Bride (8)
Corpse Bride is wat eXistenZ was in 1999: een goeie film op het verkeerde moment. Ging Cronenberg nog een beetje ten onder aan foutieve vergelijkingen met The Matrix, zo loopt Corpse Bride nu net op hetzelfde moment als Wallace & Gromit. En natuurlijk is plasticine leuker en gezelliger dan de gotische poppetjes van Burton, maar heeft u dat er al toe aangezet om Burtons Stainboy te vergelijken met Kuifje? Het duurt even eer je in Burtons universum zit, maar er is genoeg moois te ontdekken: de lieflijke bruid (we houden in het midden welke), de grappige songs en de humor die u van Burton gewoon bent. De film wordt ook wel eens met Nightmare Before Christmas vergeleken, maar let op, daar was Burton slechts producer van. Was het einde minder melig geweest, had dit hoger gescoord. Tot u aan het einde komt, beleeft u in elk geval een leuke rit.
8. A Dirty Shame (8)
Viezigheid, waar bestu bleven? John Waters is terug van weggeweest. Niet als regisseur (wij vonden zijn recente werk meestal wel nog te pruimen), maar als Vieze Man. Met een cast geleid door Tracey Ullman en Johnny Knoxville nodig je de viezigheid vanzelf uit. Misofilie, eekhoorntjes die als konijnen tekeer gaan, alternatieve manieren om flessen te dragen, volwassen mensen die zich als baby gedragen... Waters jaagt het er in een ijltempo door. Je verlaat de zaal met een vies gevoel en een glimlach om de lippen.
9. Samaria (8)
Regisseur Kim Ki Duk levert sinds 2000 elk jaar minimum 1 film af. Nog verwonderlijker is dat de kwaliteit meestal hoog is. Samaria (Samaritan Girl) kreeg met enige vertraging een kleine release vanwege het succes van Bin Jip, maar we moeten zeggen dat we Samaria beter vonden. Mooie beelden en een film die tegelijkertijd ontroert en frustreert. Een film om te koesteren.
10. Manderlay (8)
Na een geweldige openingsshot kabbelt de film even zwak verder. Het lijkt wel alsof iedereen Nicole Kidman aan het missen was. Maar ineens kwam men erachter dat Bryce Howard ook wel goed was en begon met alsnog met enthousiasme aan de opvolger van Dogville. De eerste helft vonden we Manderlay maar matig, maar dat bleek nodig om de tweede helft op te bouwen. Oh, wat is Von Trier goed als hij cynische humor in zijn script kan weven! Wat wordt ideologie hier stevig aangepakt! Hoe onverwacht goed is de dochter van Ron Howard!
11. The Aristocrats (8)
12. The Edukators (8)
Had Weingartner iets minder hard op de boodschap gedrukt, had deze film nog hoger kunnen belanden, maar helaas is dit weliswaar een mooie clash tussen de rebellen van nu en de ex-rebellen van 1968, maar slaat de preekmeter toch een beetje op hol. Maar zolang het cinema als dit oplevert, mag er wel een beetje preek bij.
13. The Aviator (8)
The Aviator zorgt voorlopig voor het humoristische hoogtepunt van het filmjaar: zo werd er hier en daar lovend gedaan over de acteerprestatie van de zangeres Gwen Stefani. Wij zagen in de filmzaal er nochtans maar 8 woordjes van terug. Nog zoiets: ineens vindt zowat iedereen dat Leonardo DiCaprio toch kan acteren. Alsof men dat niet kon afleiden in films als The Beach? The Aviator is overigens een DiCaprio en geen Scorcese: die werd pas redelijk laat ingehuurd. En dit is werkelijk een moment de gloire voor DiCaprio. Waarom dan een 8? De film had best wat korter gemogen, vonden wij. En ook ergerden wij ons feestelijk aan sommige onechte speciale effecten We zitten te kijken naar een film over Howard Hughes, een perfectionist die filmscenes liet overdoen tot ze goed waren. En dan zitten we in een film over Hughes waar de effecten soms absoluut niet overtuigen. Kortom: een fijne cast (vooral die Gwen Stefani) rondom een grootste DiCaprio, maar geen film waar Howard Hughes tevreden mee zou zijn. Soms verlangt perfectie alleen maar perfectie.
14. Mar Adentro (7,5)
De vierde van Alejandro Amenabar blijft mijlenver van fantastiek en horror (in tegenstelling tot Tesis, Abre Los Ojos en The Others), maar zelfs het regisseren van een onbeweeglijke man gaat hem goed af. Het mist de uppercut van sommige van zijn eerdere films, maar dit is dan ook een studie van stilte. Schoon.
15. Lemming (7,5)
Een film met zowel Charlotte Rampling als Charlotte Gainsbourg is iets dat we niet aan ons konden laten voorbijgaan, ook al hadden nietsnutten die weinig van film kennen (wanneer hebben ze bij Humo nog eens een goede recensent?) dat regisseur Dominik Moll alles van David Lynch had gepikt? Jaaa, er zitten openlijke verwijzingen in naar Lynch (en een verwijzing is nog altijd iets anders dan bijv. het plagiaat van Tarantino dat men bij Humo blijkbaar wel goedkeurt) en soms een beetje te veel, maar al bij al kan je Lemming toch moeilijk vergelijken met iets van Lynch: de film ademt een heel andere sfeer uit (terwijl Lynch meer voor droomcinema gaat, leunt Lemming eerder aan bij het magisch-realisme). Na twee films is het moeilijk voorspellen, maar Moll lijkt ons iemand zoals Cronenberg: die baseert zich soms op iets bestaands en geeft er daarna een eigen draai aan die zo anders is dat je het origineel nog moeilijk kan herkennen. Het is moeilijk nagaan of Moll de filmbeelden van Lynch in zijn verhaal heeft gepast of op basis van Lynch's films een eigen verhaal heeft uitgedokterd (het script schreef Moll overigens samen met regisseur Gilles Marchand), maar Moll leverde uiteindelijk een film af met een eigen smoel (zie ook Molls eersteling, het openlijk naar Hitchcock leunende Harry: un ami qui vous veut du bien). Perfect is de film niet: misschien had Moll het scenario beter aan een andere regisseur gelinkt dan aan Lynch (voor de vuist weg denken we aan Cronenberg of Medem) voor een nog beter resultaat. Maar okee is de film zeker en u krijgt de kans om in 1 film de beste Charlottes van het witte doek te zien. Laurent Lucas is overigens ook goed in de titelrol, dat wilden we maar even kwijt aangezien de meeste aandacht altijd naar de Charlottes gaat.
16. Dear Wendy (7)
Als we Lars von Trier zijn gang laten gaan, krijgen we of iets geniaals of iets prekerigs. Von Trier schreef het script van Dear Wendy, maar het was (ex-collega bij de Dogma '95-beweging) Thomas Vinterberg die het regisseerde en een beetje in toom hield. Dat redt Dear Wendy, al blijft de film zitten met een joekel van een probleem: er klopt iets niet aan het script. Tot die conclusie kwamen we met een aantal mensen, maar iedereen somde iets anders op dat niet klopte. Uw 'suspension of disbelief' wordt een beetje te erg op proef gesteld, maar als u daar rekening mee houdt, blijft u over met een faux western met mooie retromuziek (van The Zombies). De film bevat een aantal iconische scenes waaraan u zal terugdenken als u voortaan The Zombies hoort, maar wij willen daar best mee leven. Voor een von Trier grand cru hopen we nog even op Manderlay.
17. Le Conseguenze dell'amore (7)
Heerlijk zijn de films die geen duimbreed toegeven en hun plot slechts beetje bij beetje prijsgeven. Deze Italiaanse film voegt er ook nog het tempo van een bejaarde schildpad aan toe en toch mag de film er zijn. Net omdat hij geen duimbreed toegeeft. Wie is die mysterieuze man die in een hotelkamer woont, contact mijdt en af en toe met massa's geld rondsleept? Helaas is de film een beetje te traag (we hoefden heus niet aan 100 minuten te raken, hoor) en de poging om de boel wat te verlichten met die twee maffiosi die komen binnenvallen vonden we eerder storend dan welgekomen. Daarom slechts een 7. Soms zijn we harder dan we willen.
18. Team America: World Police (7)
Waarom valt het negende seizoen van South Park tegen? Omdat Parker en Stone hun energie staken in Team America. De geest van South Park schemert misschien iets te hard door en net als daar weten Parker en Stone ook hier niet altijd op wie ze hun pijlen moeten richten (het is soms wel iemand te kakken zetten puur om iemand te kakken kunnen zetten en dat levert vrij holle kak op), maar het blijft mooi om een volwassen versie van Thunderbirds te zien en er zitten heel wat goede grappen in.
19. Broken Flowers (7)
Jim Jarmusch hadden we een beetje uit het oog verloren (niet echt per ongeluk), maar we lieten ons overhalen tot een ticket naar deze film. Het idee was mooi, Bill Murray op zijn plaats (al is het hard om niet aan Lost in translation te denken) en zo volg je vanzelf met graagte het verhaal van de man die een brief krijgt van een ex met de melding dat er een kind van is gekomen en dat die zoon op zoek gaat naar zijn vader. Tevens fijne gastrollen van o.a. Julie Delpy en Jessica Lange. Wat dan weer ons stoorde: Alexis Dziena mag dan een opmerkelijke bijrol hebben, ze heet Lolita in de film en Jarmusch legt de verwijzingen naar Nabokov er iets te vuistdik op. En vooral: we weten zelf niet welk verhaal, maar er zit een verhaal te veel in de film, waardoor het geheel iets te lang aansleept en aan kracht inboet. Dit is namelijk een idee dat je makkelijk tot 704 ontmoetingen kan aandikken, maar dan was de fut er helemaal uit geweest. Goed idee, niet helemaal goed uitgewerkt.
20. The Machinist (7)
Eng Spaans horrorfilmpje met een Amerikaanse cast en (groot deel van de) crew. Vooral de moeite waard omwille van Christian Bale als steeds vreemder wordend personage. Jennifer Jason Leigh, die nog nooit van typecasting lijkt te hebben gehoord, speelt een prostituee. Het mysterie wordt extra bizar gemaakt en hoewel het er echt iets te over is, werkt het wel. Voeg daarbij een bijzonder enge sfeer en je zit met een groot spook van een film. Boe!
21. 06/05 (7)
Zeggen dat 06/05 niet helemaal af is, klinkt een beetje cru (toen Theo van Gogh werd vermoord, was hij op weg naar de post-productie), maar toch is dat onze beste omschrijving. 06/05 heeft halverwege een joekel van een zak: het begin is strak, de achtervolging in het tweede deel is ook goed, maar daartussen had de film best wat strakker gemogen. We kregen de drang om even door te zappen, maar dat bleek zo moeilijk te kunnen in de bioscoop. De vraag is dan ook: als van Gogh niet vermoord was, had hij nog een beetje in zijn film geknipt of niet? We zullen het nooit weten, want de regisseur werd vermoord en 06/05 moet voortleven met het stigma Theo's filmtestament te zijn (en dan nog wel een semi-fictieve film over Pim Fortuyn, die ook al vermoord werd). 06/05 heeft een hele goede cast en was met een beetje meer afwerking zonder twijfel de beste van Gogh geworden. Nu moeten we het doen met 'vermoedelijk de beste van Gogh'.
22. My Summer of Love (6,5)
Die rondschuddende camera (vooral in het begin van de film) is nergens voor nodig, de eerste kus in de film komt op een verkeerd moment (vroeger of later in het scenario zou geloofwaardiger zijn), maar daarbuiten hebben we weinig problemen met de film. Ja, iets meer actie had wellicht gemogen maar daar kan je meteen tegenin brengen dat dit een van de weinige films is die de jonge meisjeszielen goed kan neerzetten. Op zich ook al een verdienste, maar eigenlijk hadden Natalie Press en Emily Blunt een betere regisseur verdiend.
23. Wallace and Gromit in The Curse of the Were-Rabbit (6,5)
Waarom de vertalers "were-rabbit" in de titel vertalen als "weerhaas" en in de film als "bijtkonijn", zullen we nooit achterhalen. Waarom de film voorafgegaan werd door het (volgens ons allesbehalve leuke) Madagascar Pinguins Save Christmas, weten we ook niet. Feit is dat we al stevig de pest in de film hadden eer die goed en wel begonnen was. Als film schiet Were-Rabbit een beetje tekort: wij zijn van het type dat Wallace en Gromit beter vinden scoren op de korte afstand. Persoonlijk komt daar nog bij dat wij Wallace geen interessante filmheld vinden: qua type past Wallace in het rijtje van Dr. Watson en Algy Longworth, de klungelende sidekick van Sherlock Holmes en Bulldog Drummond. Als hoofdpersonages zouden ze lang niet zo interessant zijn en hier is Gromit eigenlijk de ster, maar zit Wallace in de weg. Wat bij de kortfilms nooit stoorde, maar hier wel. Positief is dan weer dat plasticine nog steeds verrukkelijk is en dat de woordspelingen u in orkaansnelheld om de oren zullen vliegen. Werd het toch nog een beetje leuk.
24. L'Enfant (6)
Cronenberg had meer gelijk dan Kusturica toen hij de Gouden Palm schonk aan Rosetta. Dit jaar schonk Kusturica de gebroeders Dardenne hun tweede Gouden Palm (waardoor de broers stilaan de meest gerenomeerde Belgische filmers worden). Mooi, maar is L'Enfant het ook waard? U kent het verhaal wel: jonge vader de ritselaar verkoopt zonder medeweten van zijn vriendin hun pasgeboren baby en, wanneer zij dat hoort en zo'n crisis krijgt dat ze in het ziekenhuis moet worden opgenomen, besluit hij de baby terug te zoeken. Zijn redenering om de baby te verkopen: "We maken zo weer een nieuwe." Zijn redenering om de baby terug te halen: "Als zij me aangeeft, draai ik de bak in." De Dardennes zeiden zelf dat niemand onberoerd zou blijven bij de scene waar de vader probeert het kind terug te kopen... wel, dan zijn wij dus Niemand. Bruno, het personage dat Jeremie Renier neerzet (wat hij overigens heel goed doet), is zo gevoelloos dat wij er onze empathie niet aan wilden schenken. Had Bruno nu eerder wroeging gekregen, dan was de film interessanter geweest. Nu wordt Sonia (heel mooi debut van Deborah Francois) ietwat teveel buitenspel gezet. Vergis je niet: Rosetta was ook niet de meest gevoelige dame, maar in haar film voelden we die empathie wel. Het zou kunnen dat de films van de Dardennes iets te veel op elkaar lijken zodat je een deja vu voelt, maar daarvoor hebben ze nog niet voldoende films gemaakt. We houden het er voorlopig dan maar op dat L'Enfant ons niet lag (al was hij niet slecht: anders geven we geen 6/10). Pluspunt: dit keer hebben ze hun camera al iets beter onder controle, zodat je niet meer (zoals bij Rosetta) de hele tijd zit mee te schokken tot je misselijk wordt.
25. Red Eye (6)
Had er iemand nog een Aziatische spokenfilm besteld? Yep, nog eentje. De twist van Redeu-ai, de originele titel van de film, is dat het zich op een trein afspeelt (goeie locatie: het is moeilijk uit een razende trein te springen) en dat je, ook al begin je een stevig gevoel van deja vu te krijgen bij alweer een spokenfilm, toch beetje bij beetje in de film wordt gezogen. Ja, het bevat weinig dat u nog niet zag (vaste locatie, lichteffecten, spoken), maar het is goed gedaan en ondanks alle cliches blijf je toch kijken. Dus een 6.
26. Bin Jip (5,5)
5,5 of 6? Omdat het Kim Ki Duk is, laten we dit dubbeltje vallen met zijn kant naar beneden. Niet zo gek lang na Samaria uitgebracht, wat weer eens leidde tot hevige voor- en tegenstanders van beide films. Heel vaak bleek men te kiezen voor de film die men het eerst zag. Wij hadden bij Bin Jip in elk geval het gevoel dat we dit bij Ki Duk al eens eerder hadden gezien en dan nog beter ook. Als u Samaria nog niet zag, raden we u deze film toch aan en waarschijnlijk zal hij u bevallen ook. Zoals, vermoedelijk, het meeste van het werk van Kim Ki Duk.
27. Saw (5,5)
Wij wilden onze horroradepten al naar Saw sturen, tot we in de filmzaal de film ondergingen. Toegegeven, dit is geen breinloze horrorfilm, maar helaas wist de film ons niet te overtuigen. En ondanks de gruwel (de prikkeldraad, de bloederige folteringen...) zaten we er gewoon bij en keken we ernaar. Maar het ondergaan, dat deden we niet. Goed doordacht, maar niet doorbakken.
28. Une aventure (5,5)
Een film met Ludivine Sagnier slaan we niet gauw af, maar bij Une Aventure stonden we toch een beetje vanop een afstand te kijken. De research was wel goed gedaan (denken we), maar waar was de film? De scenarist en regisseur waren een beetje te nonchalant, de film daardoor te vluchtig.
29. The Interpreter (5,5)
Iemand op het IMDb omschreef dit als een "very safe movie" en dat is dat volgens ons een perfecte samenvatting. Dit is goed (al verwachten we van een doorwinterd regisseur meer) en degelijk, maar het sprankelde nooit.
30. Revenge of the Sith (5)
Nee, we hebben het niet zo voor Star Wars, maar deze viel te pruimen. Toch is George Lucas iemand die met digitale effecten speelt zoals een vierjarig kind met treintjes. Ja, tof hoor, maar waar is het boeiend verhaal? Helaas kwam dit uit toen het recentste seizoen van Doctor Who op zijn einde liep. Kan iemand Lucas daar eens een DVD'tje van sturen? Kan hij eens zien hoe het moet.
31. Anklaget (4,5)
Incestdrama rond de vraag "deed hij het of deed hij het niet?". Helaas niet goed uitgewerkt en dus pijnlijk op de bek vallend. Bijv. veel te weinig focus op de moeder, wanneer dat dramatisch veel interessanter is en alleen maar omdat je de protagonist (de vader) wil focussen. En als je je film toch rond "deed hij het of niet?" opbouwt, is het misschien niet zo'n goed idee om al vrij snel via duidelijke en minder duidelijke hints te laten merken wat het antwoord is.
32. Vera Drake (4,5)
Nou, Mike Leigh dramt het er wel effe in, hoor. Zozeer zelfs dat we na een tijd bij dit verhaal (waar het toch moeilijk is geen sympathie of empathie te voelen) zowaar apathie begon te voelen voor Vera en zelfs een beetje antipathie voor Leigh. En nu doen we ons rijmwoordenboek dicht. Next!
33. Batman Begins (4,5)
Batman mag dan wel beginnen, het is toch maar sputterend. De film vaart wel bij de kundige hand van Christopher Nolan (Memento), maar dan heb je het ook gehad. De donkere tint is mooi aangezet, maar niet afgewerkt. De acteerprestaties zijn goed, maar niet schitterend. Behalve dan Katie Holmes, die beter eerder met Tom Cruise had aangepapt zodat ze haar eerder hadden kunnen ontslaan. Dat iemand van Warner zei dat ze voor het vervolg op zoek gingen gaan naar een betere actrice die minder om haar liefdesleven in de pers zou komen, is geen steek onder water, maar een pijnlijke vaststelling. In de tweede helft van de film zit Holmes beter in haar rol, maar daarvoor is het een Razzie waard. De film waaiert ook teveel om de volle 140 minuten uw aandacht vast te houden. Goed geprobeerd, maar ernaast.
34. Nochnoy Dozor (4,5)
Vanalles gehoord over deze film (ook wel als Night Watch bekend): dat hij zo magistraal was, dat hij de Russische versie van Harry Potter (maar dan voor volwassenen) was, dat de effecten je omverbliezen... dus gingen wij met twee naar de film en kwamen dik anderhalf uur later redelijk ontgoocheld buiten. (De vriend die we hadden meegenomen, had het over de 'draak van het jaar'.) Ons liet de film gewoon koud. Pas na een tijd werden een beetje meegesleept, maar nooit helemaal. En ja, als je weet dat de film slechts een habbekrats heeft gekost, dan zijn de effecten indrukwekkend, maar je kan ook twee uur lang in een lavalamp staren en mooie vormpjes zien. Dit is het eerste deel van een trilogie. Laten we zeggen dat we eens heel goed moeten nadenken of we deel twee ook zullen bekijken.
35. The Life and Death of Peter Sellers (4,5)
Wegens uitgekomen op de derde laatste dag van 2004 (en dus langer gespeeld in 2005) zetten we The Life and Death of Peter Sellers toch in onze lijst van dit jaar. De film wil veel te veel en gaat plat op de bek, maar toch is dit zo'n film die, ook al is hij niet goed, u toch moet zien. Al was het maar om Geoffrey Rush die zich geniaal in de rol van Sellers vastbeet en op een gegeven moment 3 gedaantes speelt op een halve minuut en moeiteloos van de ene rol naar de andere glijdt alsof het geen enkele moeite was. Een vertolking waarvoor Rush terecht een Emmy en een Golden Globe won. De film zelf is een mooie vertolking van het spreekwoord "hubris leidt tot de val": als je teveel wil, eindig je met lege handen. En een fijne bijrol van Emily Watson.
36. Off screen (4,5)
Ook in de reeks 'overmoedig': deze Nederlandse film die weliswaar beweerde de twee groten van het Nederlandstalige doek (Jeroen Krabbe en Jan Decleir) bijeen te brengen (en terecht, want beiden zitten in de film), maar wij misten de grote vonk. Plus, de effecten (die rondzwevende getallen) zijn zo nutteloos dat men ze net zo goed kon weglaten. Als je veel belooft, moet je ook resultaten afleveren, zoniet zetten we je in de onderste helft van onze lijst.
37. Land of the Dead (4)
Les 1: geef je film nooit dezelfde titel als een film met de Mexicaanse worstelaar Santo, want dat loopt slecht af. Case in point: Land of the Dead. Ja, het is nog een Romero. Ja, sommigen acteren goed (mensen en zombies), maar wij genoten niet. De generiek was te trendy, de gore te weinig present, maar wat ons vooral stoorde, was dat Romero ons niet meer behandelt als slimmeriken. Ten tijde van Martin deed hij dat nog door ons een hele film ons te laten afvragen of Martin nu al dan niet een vampier is. In Land of the Dead zit de meest debiele metafoor van 2005: om aan te tonen dat de inwoners van de stad zich weliswaar afgesloten hebben van zombies maar daardoor ook in zekere zin opgesloten zitten, toont Romero ons een mechanisch vogeltje in een gouden kooitje. Op verzoek komen we hem uitleggen. De maatschappijkritiek uit Dawn en Day of the Dead wordt weliswaar logisch voortgezet (en was, een week na de ramp in New Orleans, brandend actueler dan bedoeld), maar wordt ook niet goed uitgewerkt. Van een zesderangs regisseur hadden we dit misschien nog gepikt, als vierde deel van Romero's zombietrilogie (euh?) valt dit veel te licht uit.
38. Een Ander Zijn Geluk (3,5)
We vonden de kortfilms van Fien Troch niet bepaald speciaal (en dan drukken we het nog vriendelijk uit), maar het was de vrouwelijke cast die ons over de streep trok. Ina Geerts kenden we iets minder, maar een interview warmde ons voor haar op en dan waren er nog Natali Broods en Johanna Ter Steege. Tot zover het goede van de film. Daar kunnen we enkele bezwaren tegenover stellen: 1) Waarom is zo'n groot deel van de film zo erbarmelijk gefilmd? 2) Hoe weet Josse De Pauw waar het kind werd omverggereden als er geen sporen zijn? (En waarom zet Troch hem neer op de verkeerde plaats: het ongeluk gebeurde meters verder.) 3) We weten dat het veel kost om echte fragmenten te gebruiken, maar in welke gemeente vind je gezinnen met kinderen van 10 en 12 die ademloos naar een western uit de jaren '30 zitten te staren zonder ondertitels (waarom is er overigens alleen maar zwart-wit op de buis?)? 4) Met als uitzondering de nieuwszender ScopeTV die lijkt op iets dat kinderen van 5 in elkaar zouden boksen? (Let ook op de volstrekt onbelangrijke hoofdpunten van hun journaals.) 5) Waarom is er maar één nummer te horen op de radio? 6) Waarom valt het niemand op dat de kerel die voor de moord op het kind wordt gearresteerd, geen auto heeft? 7) We weten dat Fien slechte ogen heeft, maar moet er daarom om de vijf minuten op het verschijnsel 'bril' worden gekakt? 8) Is er, buiten de film langer maken, een reden dat we die scene krijgen met het meisje dat een liedje playbackt in de living? 9) Was die zoemende toon op de soundtrack bedoeld om de dreigende sfeer te onderlijnen, of werd de film naast een koelkast opgenomen? 10) En ten slotte, is Fien Troch ooit naar de lagere school geweest? Zo ja, dan mag zij ons uitleggen waarom haar scenario de volgende kapitale fout (want heel het scenario draait hierom) bevat: een vrouw stapt 's avonds uit haar wagen en ziet in een stromende (!) beek een kind voorbijdrijven (!). Ze belt de politie, maar als die na een tijd arriveert... is het kind niet meer op dezelfde plaats in de beek. Rarara, hoe kan dat? Dikke buis voor Fien Troch: terug naar de schoolbanken en dit keer beter opletten bij het vak fysica. Als u drie goede actrices wilt zien in de slechtste Vlaamse film van het jaar, is dit uw kans.
39. Jian Gui 10 (3,5)
We dachten eerst dat de derde Eye-film van de gebroeders Pang door velen onbegrepen was en bedoeld was als komedie, maar blijkbaar niet, dus dan weet u al hoe erg het is. Ja, wij die The Eye 10/10 gaven en de tweede (The Eye 2) goed te doen vonden, zaten met afgrijzen te kijken naar The Eye 10. U heeft overigens niet de delen 3-9 gemist, de 10 slaat op een boek met 10 manieren om geesten op te roepen. (The Eye is namelijk een mindere vertaling: "Jian gui" betekent "ik zie spoken".) In deze derde film proberen de Pangs de jongeren aan te spreken en eens te meer maakt de tienerhumor de film compleet kinderlijk. Let vooral op de veel te lange scene waarin 2 coole breakdancers het opnemen tegen een door een spook bezeten jongen (het lijkt alsof hij breakdanst, maar hij is dus bezeten). Breakdance in 2005: ofwel heeft de retro ons ingehaald, ofwel probeert de film op een foute manier hip te wezen. Maar dankzij het talent van de Pangs zijn de avonturen van vijf jongeren die spoken willen zien, toch erg kijkbaar zodat je met enig genot naar een slechte film zit te kijken (en da's ook wat). Er wordt overigens heel mooi gerefereerd naar de vorige twee Jian Gui-films, wat ook leuk is.
40. In Her Shoes (0)
Tja, iemand moet laagst staan en we hebben de film weliswaar niet gezien, maar geen enkel fragment was zo erg dat we ons halverwege al misselijk voelden. Okee, kan zijn, dachten we nog, dus probeerden we de trailer: ook die konden we niet uitkijken. Hoe noem je een stapel cliches verpakt in zelfoverschattend inpakpapier? Antwoord: In Her Shoes.

LINKEBEKE
IMDb: onmisbaar voor de filmfan
Cinebel: wat speelt waar en wanneer?