Het publiek dat in België naar de arthouse-bioscopen gaat, is vaak een publiek dat schreeuwt ik ben eigenlijk hetzelfde als de rest, maar ik wil het niet laten merken, de huisje-boompje-beestjesversie met sluik haar. Ineens wordt op hen een film losgelaten als Baise-moi van Virginie Despentes, iemand die schreeuwt ik ben absoluut niet als u en als u dat niet bevalt, kunt ge uw uitgeslagen tanden gaan zoeken op mijn naaldhak. In zekere zin is het een zware belediging om Despentes in het hokje te duwen dat ze het meest veracht. Virginie Despentes is geen schrijfster die een schrijfster, maar eerder iets als wat ik in Spel Zonder omschreef als boekenmedium. Baise-moi (vertaald als Genaaid) is dan ook geen salontafel-lectuur en ook de film is niet echt iets voor kinderen en gevoelige kijkers.
Maar voor het extreem-rechtse Frankrijk was dat niet genoeg: de film moest verboten worden en als grote branden niet zo slecht waren voor de ozonlaag, dan hadden ze hem misschien ook nog verbrand.
De film is, op vraag van Poumouvoir (in Frankrijk een extreem-rechtse variant op de Bond voor Grote en Jonge Gezinnen), semi-verboden in Frankrijk. Hij kreeg het X-certificaat, wat betekent dat alleen pornotheaters hem mogen draaien. Nu is er in Parijs nog maar één zulke bioscoop, dus het verschil met een verbod is nauwelijks te merken. In België weigerde de Kinepolis-groep de film te programmeren en zo kwam Baise-moi in het arthouse-circuit terecht.
Daar werd de film unaniem slecht bevonden door een publiek dat eerder nochtans Natural Born Killers (losgeslagen geweld) , Chungking Express (digitale camera) en Romance X (porno vermengd in arthouse) wist te smaken. Nochtans is dat de perfecte samenvatting voor Baise-moi: wat Michael Douglas in Falling Down deed, wat Woody en Juliette in Natural Born Killers deden, dat doen Manu en Nadine hier in Baise-moi. Maar het is net als met Buffy the Vampire Slayer: wanneer Faith na het vampierendoden zin heeft in seks, is zij een gedegenereerd karakter. Neen, dan liever die schattige Buffy die zoiets niet doet. (Behalve in die aflevering waar ze in plaats van de apocalyps te voorkomen in bed duikt met haar beau, maar dat mocht ze, want ze is nog jong, het paste in de plot en u hebt een kort geheugen.

Manu en Nadine zijn marginale types die na een toevallige moord ontdekken hoe simpel dat was en compleet door het lint gaan. Ze trekken door Frankrijk in een orgie van seks en moord, maar hebben geen Oliver Stone om hun verhaal te filmen. Virginie Despentes en Coralie Trinh-Thi leggen het verslag vast op een digitale camera. Ze keuren de motieven niet goed, ze keuren de motieven niet af, ze keuren de motieven gewoon niet.
Als een man dit had gefilmd, zou hij ermee weg zijn gekomen, maar van een vrouw wordt zoiets blijkbaar niet gepikt. De filmcritici, een gevoelig ras, braken de film compleet af. Niet toevallig, want vrouwenfilms met sterke vrouwenrollen liggen niet echt goed bij de filmkeurders: herinner u Holy Smoke dat het vooral moest bekopen omdat Kate Winslet in de woestijn gaat pissen. In Baise-moi zien we even Manu’s menstruatiebloed weglopen. U mag het nachecken: films waarin vrouwen pissen, kaken of menstrueren, worden meestal slecht besproken (de uitzondering is vrouwenkots, dat mag blijkbaar wel - rare jongens, die filmcritici).

Want wat hebben ze allemaal de film verweten? Lees mee en huiver:
- In Het Belang van Limburg werd Despentes het gebruik van een digitale camera verweten. Waarom mag dat ineens niet meer?
- In hetzelfde artikel werd de film mannenhatend genoemd. Waarschijnlijk omdat vrouwen die willen neuken, altijd rabiate mannenhaters zijn. De film werd ook op een aantal plaatsen anti-porno genoemd. Kras voor een film waar het ene personage, Manu, porno een makkelijke manier vindt om geld te verdienen en het andere personage niets anders doet dan naar porno kijken. Zou men dan niet eerder concluderen dat vrouwen ook iets aan porno kunnen hebben? Men mag er niet aan denken.
- De Standaard wist niet alleen te melden dat Virginie Despentes gekwetst was door het leven ("een gebroken vrouw" stond er in De Tijd dat er snel aan toevoegde dat het "haar eigen woorden" waren; goed, want we moeten er niet aan denken dat een criticus zelf een omschrijving had kunnen verzinnen). Blijkbaar moesten we daaruit kunnen afleiden dat Virginie Despentes daarom een pseudoniem was. Dus, mocht u ooit een film maken, gebruik dan uw eigen naam, want zelfs de keuze voor een pseudoniem zal u later aangewreven worden.
- In De Tijd kon men het niet nalaten op te merken dat de hoofdrolspeelsters ex-pornoactrices waren en dat men dat kon zien aan hun "ééndimensionale" vertolkingen. Vraagje aan De Tijd: hoe moet men ongevoelige personages spelen? Met commedia dell’arte??

Maar daarmee is onze mening over de film nog niet gegeven en die komt nu.
Zeker voor een niet-regisseur (weliswaar met de hulp van een ex-pornoactrice) is dit een erg goed geregisseerde film. Qua categorie zou Baise-moi onder "exploitation" vallen en de actrices halen er precies uit wat er in het boek zat.
Waarmee nogmaals bewezen is dat filmcritici niet kunnen lezen.

De site van de film is weer open. U kan hem bezoeken via onze fantastische link.