BATTLE ROYALE
Originele Titel: Batoru Rowaiaru
Japan, 2000
Regie: Kinji Fukasaku
Cast:
Tatsuya Fujiwara (Shuya Nanahara)
Aki Maeda (Noriko Nakagawa)
Takeshi �Beat� Kitano (Kitano)
Van alle onnozele horrorfilms die ooit werden vertoond in Filmnight Special op Kanaal 2, spande een double bill in het eerste seizoen toch wel de kroon: het spierverlammende Night of the Lepus (over reusachtige konijnen � lees: konijnen die over maquettes liepen) en The Green Slime dat eerder op de Teletubbies leek dan op een horrorfilm. De maker van dit schaamstuk was ene Kinji Fukasaku en geen zinnig mens kon vermoeden dat hij twee�ndertig jaar later zou afkomen met iets als Battle Royale. Je zou het inderdaad niet zeggen, maar de regisseur was al 70 toen hij deze film maakte. Drie jaar later stierf hij, net na het be�indigen van de sequel met de vrij logische naam Battle Royale II. Tussen 1961 en 2003 draaide hij maar liefst 63 films. Buiten Battle Royale is hij vooral bekend voor Tora! Tora! Tora!, de Amerikaans-Japanse co-productie waarvoor Fukasaku de Japanse sc�nes draaide.
Meer cult dan de man die in Battle Royale de leraar vertolkt, worden ze niet gemaakt: Takeshi 'Beat' Kitano is een duivel-doet-al. De man is (vooral in het Westen) bekend als regisseur, maar daarbuiten is hij ook acteur en zelfs tv-presentator. Op ��n van die compilaties van Japanse tv zagen we Kitano al in spelletjes waar kandidaten elkaar moeten bekampen in een boksring die men gezellig in zee heeft gezet zodat er ook enkele haaien rondzwemmen (de winnaar is degene die de andere het water in duwt) en ook de Blind Date-aflevering waar men, puur voor de grap, een jonge student koppelde aan een vrouw van achteraan in de zeventig, is memorabel te noemen.
Zijn films zijn daarentegen minder pulp. In Japan flopte de ene film na de andere, maar Kitano kon blijven filmen dankzij het succes in Europa. En ook wel in Amerika, waar een zekere Quentin Tarantino de oogjes goed openhield: vergelijk Reservoir Dogs maar eens met Violent Cop en Boiling Point en je ziet meteen waar Tarantino de mosterd vandaan haalde (al is, gezien de bloederigheid van de drie films, ketchup misschien een betere saus).
Wat men van Tarantino niet kan zeggen maar van Kitano wel, is dat Beat Takeshi een heel divers oeuvre bijeenfilmde: er duikt wel regelmatig een yakuza op in de meeste van zijn films, maar de toon van de film is telkens anders: de bloederige slachters van zijn eerste werken maakten plaats voor de gangster op rust in zijn later werk. En als we Brother, speciaal gemaakt voor de Amerikaanse markt (wat helaas niet lukte), buiten beschouwing laten, lijken zijn recentste films van Takeshi Kitano absoluut niet meer op elkaar: in Kikujiro trekken een oudere man (Kitano) en een klein jongetje met elkaar op, Dolls hertaalde een zeventiende-eeuws verhaal naar onze tijd (met prachtige kostuums overigens) en onlangs bracht Kitano een ode aan de blinde masseur Zatoichi uit in de gelijknamige samoeraifilm die net op hetzelfde moment verscheen als Kill Bill vol. 1 (twee vergelijkbare regisseurs met twee vergelijkbare odes op hetzelfde moment: toeval heet zoiets).
Bill overschaduwde in de zalen Zatoichi helaas, maar hopelijk vindt via DVD Kitano�s meesterwerkje toch zijn publiek.
Meer info over de film vindt u op de Battle Royale-pagina van het IMDB.
Terug naar Cinema 4 of naar het Kurtodrome.