Regie: Elia Kazan
Cast:
Carroll Baker (Baby Doll)
Karl Malden (Archie Lee Meighan)
Baby Doll was de eerste film die ik niet zelf koos, maar ik stond er wel achter. Helemaal omdat Baby Doll op hetzelfde moment in Brussel te zien was in een festival over censuur. Nu lijkt de film nog behoorlijk braaf, maar toen hij in 1956 werd uitgebracht, veroorzaakte die stormen van protest. In heel wat landen werd de film verboden en nog meer landen (waaronder Belgi�) kon de Kerk er niet genoeg van krijgen om te herhalen hoe immoreel de film wel was.
Nu, bijna een halve eeuw later, is niet zozeer de film zo controversieel als wel de regisseur: Elia Kazan werd berucht in de jaren vijftig toen hij enkele collega�s verried. Het waren de jaren van senator McCarthy toen in Amerika de jacht op communisten werd geopend.
Iedereen die ook nog maar van linkse sympathie�n kon worden verdacht, kwam al in gevaar en als er echt werd gedacht dat je sympathie had voor het communisme en het verderflijke Rusland, kon je je carri�re wel vergeten. Na een tijd werd het een ware heksenjacht: je kon in beter aanzien staan als je communisten wou verraden aan de overheid en dat werd ook massaal gedaan. Hollywood pruttelde nog wat tegen, maar gaf uiteindelijk ook toe. Heel wat schrijvers en regisseurs verdwenen op zwarte lijsten en van het scherm. Joseph H. Lewis (waarvan we Gun Crazy toonden) zette een punt achter zijn filmcarri�re door in 1957 een film te maken met alleen maar mensen die op die lijsten stonden. In de jaren vijftig werden er dan ook veel pseudoniems gebruikt: wanneer de scenarioschrijver op de zwarte lijst stond, werd er een pseudoniem gebruikt zodat de overheid geen onraad rook.
In 1952 gaf Kazan enkele namen van collega�s op bij het House of UnAmerican Activities Commitee, wat voor velen het einde betekende. Kazan heeft zich daarvoor nooit willen verontschuldigen en, toen hij in 1999 een Lifetime Achievement Award kreeg op de Oscars, weigerde een groot deel van het publiek op te staan en te applaudisseren. Maar het moet gezegd dat Kazan als regisseur verantwoordelijk was voor een handvol klassiekers (waaronder East of Eden en On The Waterfront). Kazan verfilmde buiten Baby Doll nog een ander stuk van Tennessee Williams: A Streetcar Named Desire.
Baby Doll was ��n van de meest controversi�le films uit de jaren vijftig en betekende de grote doorbraak voor Carroll Baker die in hetzelfde jaar ook in Giant (met James Dean) te zien was. Deze Miss Florida Fruits & Vegetables (jaargang 1949) wou wel niet meespelen in een reeks pulpfilms en verloor meteen ook de kans op rollen in klassiekers als The Three Faces of Eve en Cat On A Hot Tin Roof (ook van Williams overigens). Misschien daarom dat ze vanaf het einde van de jaren zestig vooral te zien was in enkele giallo�s en derderangs pulp.
Begin jaren tachtig herpakte ze zich met Watcher In The Woods (de eerste horrorfilm die Disney ooit maakte) en daarna was ze weer vaker te zien in films die niet meteen ergens onderaan in de rekken van de videotheek belandden.
Haar tegenspeler Karl Malden verdient ook enkele woorden (wegens plaatsgebrek helaas niet meer, al zouden die zeker verdiend zijn): hij speelde mee in meer dan 60 films met daartussen heel wat klassiekers en ook de redelijk bekende tv-reeks uit de jaren �70: The Streets of San Francisco (die de grote doorbraak van Michael Douglas betekende).