- Bize ulaşın -

Eski günleri yâd ettik..

Biyoloji öğretmenimiz dersi laboratuarda işleyeceğini söylemişti. Sınıfta işlenen dersten çok daha rahatlatıcı bir kıvamda geçtiği için laboratuarı olduk olası sevmişizdir fakat 45 dakika öküz beyninin o iğrenç kokusuna katlanmak az da olsa zorladı Kurbaace ahalisini. Tenefüs zilinin düttürüsüyle kendimizi pis kokular yuvası olmuş laboratuardan dışarı attık.

Bazı şeyler vardır..Bir zamana kadar sizin için büyük anlamlar taşıyıp, bir anda tüm anlamını yitiren. Mesela şampiyonluğu son anda kaçıran takım için, sezon boyu elde edebilme yolunda ter döktüğü kupa artık içi boş bir tenekeden ibarettir, uzun yıllar sahibine ışık tutmuş bir masa lambasını, artık isteneni verememesinden dolayı kapının önüne koymak onun o güne kadar kazandığı değeri (ihmal edilebilecek kadar kısa bir süre zarfında) sıfıra çekmektir.

İşte böyle birşey

İşte böyle bir konuma gelmişti bizim için 9-C, eski sınıfımız. Bir ziyaret şarttı, biz onu unutmuş olsak bile o bizi unutamazdı. Eminim ki bizi bekliyordu o tahta, o tebeşir, o sıralar her sabah. Kapı aralığından girenlerin bambaşka yüzler olduğunu farkedip kederleniyorlardı. Bu hasret elbet son bulmalıydı. Buldu da!

Gir, gir, gir..

Kapıyı tıklamaya lüzum yoktu, hasret alevini korlamaya kimsenin niyeti yoktu, e zaten tenefüstü. Olabilecek maksimum hışımla içeri girdik. Bize çevrilmiş onlarca göz olayı kavramaya çalışa dursun biz eski sıralarımıza geçmiş "Aha şurdan bana kopya verirken yakalanıp sıfır almıştın!", "Bak bak bu duvara neler yazmıştık, hay aklımızı!", "Off şu köşeden te şu köşeye bi karambol çekmiştik, düşmeyen tek sıra buydu!" muhabbetleri döndürüyorduk. O an hayvansal bir dürtü olan karambol arzusu beynimizde kol geziyordu.. ve evet karşı koyamadık, sıralar yine devriliyordu. Bir terslik vardı? Etraftan gelen çığlık sesleri bize yabancıydı sanki.. Ahh! unutmuştuk, bu sınıf artık bizim değildi, çığlık atan kızlar Kurbaace'li değildi..!

Veda Notu

Eski sınıfımızın yeni sahiplerinde homurdanmalar başlamıştı. Bunun farkına varan bizler artık limandan demir alma vaktinin gelmiş olduğunu idrak ettik. Bu kutsal mekânda son dakiklarımızı yaşıyorduk, fotoğraflarımızı çekmiştik fakat devrilen sıralardan başka bir iz bırakamıştık şu mübarek sınıfa. Bunun eksikliğini hissettiğimiz bir anda tahtaya bir not iliştirivermek geldi aklımıza,

" 10-C buradaydı! www.kurbaace.tr.cx "

*

Tüm hakları saklıdır © 2006 emredici