ฮั่นเฟ่ยจื้อ

ประวัติของฮั่นเฟ่ยจื้อ

เกิดในตระกูลของเจ้าผู้ครองแคว้นฮั่นสันนิษฐานว่าเกิดในช่างพ.ศ.๒๖๑ถึง๒๖๓ช่วงนั้นแคว้นฮั่นเกิดความวุ่นวายทั้งจากภายนอกและภายในทำให้ฮั่นเฟ่ยจื้อมองว่าจารีตประเพณีไม่สามารถกล่อมเกลาคนได้ต้องใช้กฎหมายเพียงอย่างเดียวแต่เมื่อเสนอความคิดนี้แก่เจ้าผู้ครองแคว้นกลับไม่ได้รับการสนใจ ฮั่นเฟ่ยจื้อ จึงปลีกตัวจากสังคมมาเขียนตำราแทนต่อมาได้มีการส่งฮั่นเฟ่ยจื้อเป็นทูตสัมพันธไมตรีกับแคว้นจิ๋น ที่นั่นฮั่นเฟ่ยจื้อ ได้รับการดูแลอย่างดีจาก หลีซื่อ ที่เป็นนายกรัฐมนตรีที่นั่น แต่ได้มีการใส่ร้ายฮั่นเฟ่ยจื้อว่าจะมาลอบปลงพระชนม์
พระเจ้าจิ๋นทำให้ฮั่นเฟ่ยจื้อถูกจับขังคุกและฆ่าตัวตายโดยการดื่มยาพิษในคุกนั่นเอง

ปรัชญาของฮั่นเฟ่ยจื้อ

ฮั่นเฟ่ยจื้อเชื่อว่าทุกอย่างเป็นอนิจจังล้วนเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆในการปกครองบ้านเมืองจำต้องใช้ความจริงที่สอดคล้องต่อยุคสมัยนั้นๆมาปกครอง ฮั่นเฟ่ยจื้อมองว่าบ้านเมืองที่มีการปกครองที่ดีจะต้องมีประมวลกฎหมายที่แน่นอนเสียก่อนและต้องนำกฎหมายต่างๆมาใช้อย่างเข้มแข็งและเข็มงวดจงจะไม่มีใครฝ่าฝืน  ฮั่นเฟ่ยจื้อยังกล่าวว่ากฎหมายควรเปลี่ยนตามยุคสมัยเฉกเช่นเดียวกับการปกครอง

ปรัชญาชีวิต  เศรษฐกิจ  และสังคมในอุดมคติ

ฮั่นเฟ่ยจื้อ เชื่อว่าคนทุกคนธาตุแท้มีแต่ความเห็นแก่ตัวมุ่งแต่แสวงหาผลประโยชน์แก่ตน จำต้องมีกฎเกณฑ์ต่างๆมาคอยควบคุม  ฮั่นเฟ่ยจื้อมองว่าความอิ่มปากอิ่มท้องเป็นสิ่งที่ทำให้สังคมสงบสุขโดยสนับสนุนให้รัฐมีพลเมืองน้อยๆและให้มีการทำการเกษตรแบบระบบเสรีคือแข่งขันกันเองเพื่อให้ได้ผลผลิตที่มากและดีที่สุดและเน้นให้รัฐมีอาชีพหลักก็นกสิกรรมเท่านั้น โดยให้ออกกฎหมายมาบังคับประการถัดมาก็ต้องให้พลเมืองเรียนรู้ในการสู้รบเพื่อไว้ใช้ในยามสงครามฮั่นเฟ่ยจื้อเป็นนักทำมากกว่านักพูดจึงมีความรังเกียจพวกนักวิชาการและขุนนางเป็นอย่างมากโดยกล่าวว่าเป็นพวกดีแต่พูดแต่ไม่ยอมลงมือทำ

สรุปปรัชญาฮั่นเฟ่ยจื้อ

๑ ให้รัฐมีกษัตริย์ปกครองโดยกษัตริย์มีอำนาจเด็ดขาด
๒ กษัตริย์หรือผู้ปกครองต้องแต่งตั้งบุคคลต่างๆมาทำงานตามลำดับ ใครทำไม่ได้ตามหน้าที่ก็ต้องปลดออก
๓ ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมอในการปกครองประเทศ
๔ รณรงค์ให้ประชาชนเป็นชาวนาและทหารให้มากๆ