รูปสระ สระในภาษาไทยนั้

รูปสระ
         สระในภาษาไทยนั้นเเปลกออกไปจากบาลี เเละสันสกฤต เเละภาษาอื่นๆ ที่ถ่ายเเบบมาด้วยกัน คือ ภาษาเหล่านั้น
มีรูปสระเป็น ๒ ชนิด ใช้ เขียนโดดๆ ชนิดหนึ่ง ใช้ประสมกับพยัญชนะอีกชนิดหนึ่ง เเต่ในภาษาไทยมีเเต่รูปสระ ที่ใช้ประสม
กับพยัญชนะอย่างเดียว เมือ่ต้องการจะเขียนโดดๆก็เอาตัว อ ซึ่งจัดเป็นพยัญชนะมาประสมเข้า ออกเสียงเช่นเดียวกับ
สระเปล่า เช่น อา, อู, เอ, เป็นต้น เว้นเเต่สระ ฤ ฤา ฦ ฦา ๔ ตัวนี้เขียนโดดๆก็ได้ ประสมกับพยัญชนะก็ได้
เช่นเดียวกับสระอังกฤษ เเละรูปสระนั้นบางทีก็ใช้ รูปเดียว เป็นสระหนึ่ง บางทีก็ใช้หลายรูปประสมกันเป็นสระหนึ่ง
มีต่างๆกันเป็น ๒๑ รูป ดังนี้
         ๑.   -ะ เรียก วิสรรชนีย์ สำหรับประหลังหรือเป็นสระอะ เเละประสมกับรูปอื่น เป็นสระ เอะ เเอะ โอะ เอาะ เออะ
เอียะ เอือะ อัวะ

         ๒.   -ั เรียก ไม้ผัด หรือ ไม้หันอากาศ สำหรับเขียนข้างบนเป็นสระ อะ เมื่อมีตัวสะกด เเละประสมกับรูปอื่นเป็นสระ
อัวะ อัว

         ๓.   -็ เรียก ไม้ไต่คู้ สำหรับเขียนข้างบน เเทนวิสรรชนีย์ในสระบางตัวที่มี ตัวสะกด เช่น เอ็น เเอ็น อ็อน ฯลฯ
เเละใช้ประสมกับตัว ก เป็นสระ เอาะ มีไม้โท คือ ก็ อ่าน (เก้าะ)

         ๔.   -า เรียก ลากข้าง สำหรับเขียนข้างหลัง เป็นสระ อา เเละประสม กับรูปอื่น เอาะ อำ เอา

         ๕.    -ิ เรียก พินทุ์ อิ สำหรับเขียนข้างบนเป็นสระ อิ เเละประสมกับรูปอื่น เป็นสระ อี อึ อื เอียะ เอีย เอือะ เอือ
เเละใช้เเทนตัว อ ของ สระ เออ เมื่อมีตัวสะกดก็ได้ เช่น เกอน เป็น เกิน ฯลฯ

๖. -่ เรียก ฝนทอง สำหรับเขียนข้างบนพินทุ์ อิ เป็นสระ อี เเละประสม กับรูปอื่นเป็นสระ เอียะ เอีย

๗. -ํ เรียก นฤคหิต หรือ หยาดน้ำค้าง สำหรับเขียนข้างบนลากข้าง เป็นสระ อำ บนพินทุ์ อิ เป็นสระ อึ ในภาษาบาลี
เเละสันกฤตท่านจัดเป็นพยัญชนะ เรียกว่า นิคหิต หรือ นฤคหิต สำหรับเขียนบนสระในภาษาบาลี อ่านเป็น เสียง ง สะกด
เช่น กํ กึ อ่านว่า กัง กิง ในภาษาสันสกฤต อ่านเป็นเสียง ม สะกด เช่น กํ กึ อ่านว่า กัม กิม โบราณนำมาใช้เช่น ชุมนุม ฯลฯ

๘. " เรียก ฟันหนู สำหรับเขียนบน พินทุ์ อิ เป็นสระ อือ เเละ ประสมกับสระ อื่นเป็นสระ เอือะ เอือ

๙. -ุ เรียก ตีนเหยียด สำหรับเขียนข้างล่างเป็นสระ อุ

๑๐. -ู เรียก ตีนคู้ สำหรับเขียนข้างล่างเป็นสระ อู

๑๑. เ- เรียก ไม้หน้า สำหรับเขียนข้างหน้า รูปเดียวเป็นสระ เอ สองรูป เป็น สระ เเอ เเละประสมกับรูปอื่น
เป็นสระ เอะ เเอะ เออะ เออ เอียะ เอีย เอือะ

เอือ เอา

๑๒. ใ เรียก ไม้ม้วน สำหรับเขียนข้างหน้าเป็นสระ ใอ

๑๓. ไ เรียก ไม้มลาย สำหรับเขียนข้างหน้า เป็นสระ ไอ

๑๔. โ เรียก ไม้โอ สำหรับเขียนข้างหน้า เป็นสระ โอ เเละเมื่อ ประวิสรรชนีย์ เข้าไปเป็นสระ โอะ

๑๕. อ เรียกตัว ออ สำหรับเขียนข้างหลังเป็นสระ ออ เเละประสมกับรูปอื่น เป็นสระ อือ

(เมื่อไม่มีตัว สะกด) เออะ เออ เอือะ เอือ

๑๖. ย เรียกตัว ยอ สำหรับประสมกับรูปอื่นเป็นสระ เอียะ เอีย

๑๗. ว เรียกตัว วอ สำหรับประสมกับรูปอื่นเป็นสระ อัวะ อัว

๑๘. ฤ เรียกตัว รึ สำหรับเขียนเป็นสระ ฤ

๑๙. ฤา เรียกตัว รือ สำหรับเขียนเป็นสระ ฤา

๒๐. ฦ เรียกตัว ลึ สำหรับเขียนเป็นสระ ฦ

๒๑. ฦา เรียกตัว ลือ สำหรับเขียนเป็นสระ ฦา

เสียงสระ

          ถึงเเม้ว่าสระจะเป็นเสียงเเท้ ซึ่งเปล่งออกมาจากลำคอก็ดี เเต่ก็ต้องอาศัย ฐาน คือที่เกิดบ้างเล็กน้อยเหมือนกัน
เเต่ไม่ต้องใช้ลิ้นหรือ ริมฝีปากให้มาก จนทำให้เสียงเเปรไปเป็นพยัญชนะ ในภาษาไทยมีเสียงสระต่างกันเป็น ๓๒ เสียง
ซึ่งประกอบขึ้นด้วยรูปสระ ๒๑ ข้างต้นดังนี้

สระเสียงสั้น        (-ะ     อะ) ( -ิ      อิ )    (-ึ    อึ)   ( -ุ       อุ)      ( เ-ะ    เอะ ) ( เเ-ะ เเอะ )
                         (โ-ะ โอะ)     (เ-าะ   เอาะ)   (เเ-ะ เเอะ) ( โ-ะ โอะ)   (เ-าะ   เอาะ)
                         ( เ-อะ เิิออะ) ( เ-ียะ   เิอียะ ) ( -ัวะ    อัวะ )

สระเสียงยาว    ( -า     อา)    ( -ี    อี ) ( -ื    อื)   ( -ู    อู ) ( เ-   เอ )   ( เเ- เเิอ)     (โ-   โอ)
                        (-อ    ออ )   (เ-อ  เิิออ )    (เ-ีย เอีย )      (เิ-ืิอ   เอือ)      ( -ัว อัว)     (ฤ ฤา )
                         (ฦ ฦา ) (ไ- ไอ)     (ใ- ใอ )   ( เ-า เอา)

๑๘ สระเดี่ยว : อะ อา อิ อี อึ อื อุ อู เอะ เอ เเอะ เเิอ โอะ โอ เอาะ ออ เิิออะ เิิออ

๖ สระประสม : เิอียะ เอีย เอือะ เอือ อัวะ อัว

๘ สระที่เสียงเหมือนพยัญชนะ : ฤ ฤา ฦ ฦา อำ ไอ ใอ เิอา