ในชีวิตคนๆ หนึ่ง ฉันคิดว่าการที่มีพ่อและแม่ที่รักและเป็นห่วง

การมีญาติพี่น้อง...เพื่อนที่เข้าใจเรานั้นมันก็สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องแสวงหาความสุขจากที่อื่นอีก

แต่ฉันพบว่าความคิดนั้นมันผิดถนัด...ความบังเอิญทำให้ฉันรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง

ถึงแม้ว่าเราไม่ได้รู้จักกันตั้งแต่แรกเกิดเหมือนพ่อแม่

ถึงแม้ว่าเราไม่ได้บ่งเพาะความผูกพันกันมากมายเหมือนญาติพี่น้องหรือเพื่อน

แต่ความรู้สึกมันบอกได้ถึงความพิเศษและฉันคิดว่าเขาคงคิดเช่นเดียวกับฉัน

ความปรารถนาดีที่ให้กับเขา..ฉันคิดว่าเขาคงรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณ

ฉันมีความสุขในสิ่งที่ฉันทำให้เขา และคิดว่าเขามีความรู้สึกเดียวกัน

แต่สิ่งที่ฉันทำ...สิ่งที่ฉันคิด...มันผิดมาตั้งแต่ต้น

เขาไม่เคยใส่ใจในสิ่งที่ฉันปฏิบัติต่อเขา

เขาบอกลาและจากไปโดยไม่มีแม้คำว่า..เสียใจหรือขอโทษ..

ฉันร้องไห้....ร้องไห้ ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้

ไม่รู้ว่าร้องทำไม..เสียใจที่เขาจากไป..หรือเพราะสงสารตัวเองที่เสียน้ำตาให้กับผู้ชายคนหนึ่ง

ที่เพียงแค่เดินเข้ามาในชีวิตแล้วก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

พอซักทีเหอะ...ลืมเขาซะ...เลิกคร่ำครวญ เฝ้าแต่บอกตัวเองอยู่อย่างนี้

แต่ฉันก็ทำไม่ได้

ทำไมผู้ชายเพียงคนเดียวถึงมีอิทธิพลกับชีวิตของฉันได้ขนาดนี้

18/6/45 1.30น. แก้มอูม