Ulica Kwiatowa
Podczas mojego życia wiele zmieniło się na tej jednej z piękniejszych ulic naszego miasta. Nie mieszkają tu już przyjaciele z którymi bawiłem się w latach dzieciństwa- przeprowadzili się, wyjechali, bądź zbyt wcześnie odeszli. Nie ma też kamiennego bruku, który nadawał tej ulicy niespotykany klimat. Dziś pozostał jedynie duch tamtych lat, duch, którego nie ma nigdzie indziej. Carl Mirbt (1860-1929), wychowanek zboru Braci Morawskich- Gnadenfrei w Piławie Górnej, historyk kościoła,
Dzisiejszą ulicę Kwiatową wytyczono w 2. połowie XVIII wieku. Niegdyś prowadziła do stawu Seidlitza, który zanim wysechł w latach 20. ubiegłego stulecia rozciągał się pomiędzy ulicami Fabryczną (od wschodu) i Stawową (od zachodu). Początkowo nosiła ona nazwę Wodny zaułek (Wassergasse), lecz gdy w 1850 r. zamieszkała tu jedna z trzech przybyłych do Gnadenfrei rodzin Mirbt, nazwano ją ulicą Mirbta (Mirbtstrasse). Wspomniany dom (obecnie ul. Kwiatowa 1) zbudowano około 1795 r. z przeznaczeniem na fabrykę Katunu*. Kiedy 55 lat później wprowadziła się do niego rodzina Mirbtów, nazywano go odtąd Domem Mirbtów. Warto w tym miejscu dodać, że jedna z tych rodzin zamieszkała w domu przy ul. Piastowskiej 74 gdzie urodził się Carl Mirbt, którego postać przybliżę w dalszej części. Na początku XX wieku dom przy ul. Kwiatowej był w posiadaniu siostry Ruprecht z domu Mirbt, której mężem był właściciel części Piławy Dolnej. Kolejnym właścicielem była ich córka która po zawarciu związku małżeńskiego z kapitanem Fürstnerem
sprzedała go handlarzowi węglem, Jenke. Obecnie mieszka w nim kilka rodzin.
naukowiec misyjny. W 1890 uzyskał tytuł profesora teologii. Od 1918 założyciel i przewodniczący "Niemieckiego Towarzystwa Nauki Misyjnej".
W 1919 rozpoczął pracę badawczą nad historią kościoła w Dolnej Saksonii, jednak głównym tematem jego badań była średniowieczna historia papiestwa.
W latach 1903/04 był rektorem Uniwersytetu w Marburgu, a w latach 1920/21 rektorem Uniwersytetu w Getyndze;
napisał ponad czterdzieści prac dotyczących ww. tematów.