ในช่วงระหว่างก่อนปี 1970 การส่งสัญญาณอะนาลอกที่มัลติเพล็กซ์
ช่องสัญญาณแบบ FDM
(Frequency Division Multiplexing)ไปตามสายคู่ตีเกลียวทองแดง พอมาในช่วงทศวรรษปี
1970
ระบบการส่งแบบดิจิตอลเริ่มที่จะปรากฏให้เห็น โดยใช้วิธีการมอดูเลดแบบรหัสพัลส์
(Pulse Code
Modulation : PCM) วิธีการของ PCM นี้จะทำให้รูปคลื่นอะนาลอกเช่น เสียงพูดของมนุษย์
ถูกแทน
ด้วยรูปคลื่นที่เป็นไบนารีได้ ดังนั้นสัญญาณโทรศัพท์ที่เป็นอะนาลอก 4 กิโลเฮิรตซ์
สามารถถูก
เปลี่ยนเป็น สัญญาณดิจิตอล 64 กิโลบิตต่อวินาที ได้ รูปที่ 1 แสดงหลักการของ PCM
และเพื่อให้
การส่งนั้นคุ้มค่า จึงได้ทำการรวมช่องสัญญาณ PCM 64 กิโลบิตต่อวินาทีหลาย ๆ ช่อง
โดยการมัลติ
เพล็กซ์แบบแบ่งเวลา (Time Division Multiplexing : TDM) เป็นสัญญาณที่มีอัตราเร็วของบิตสูงขึ้น
สำหรับส่งออกไป
รูปที่ 1 แสดงหลักการของ PCM
