Blankenberge (België), 8 juli 2002
Het is niet te geloven maar we zijn thuis. Op het einde is alles vlugger gegaan dan verwacht. Na Padang Bai gingen we nog een dag naar Kuta. Daar hingen we de echte toerist uit: we kochten onze laatste souvenirs, spendeerden de namiddag op het strand en in het water met een 'bodyboard' en zagen onze laatste Aziatische zonsondergang boven zee. De volgende dag, vlak voor ons vertrek uit Bali, aten we een laatste keer een lokaal gerechtje en daarbij stak ik toch wel mijn mond in vuur en vlam zeker. Ik beet een ganse groene peper in mijn mond stuk, de bluswerken duurden een halfuur.
We vlogen eerst naar Singapore en verbleven daar nog een dag bij onze Belgische vrienden daar. We pikten er een blues concertje mee met onze gastheer als slaggitarist. Op 5 juli vertrokken we dan voor de allerlaatste vluchten naar België. We vlogen weer met Biman, Bangladesh Airlines, en moesten vier keer landen en opstijgen voor we in Brussel aankwamen. Bij aankomst waren we behoorlijk vermoeid maar het zicht van onze vrienden aan de uitgang op Zaventem maakte ons gelukkig. Behalve een aatal 'uitverkorenen' wist er niemand van onze vroege terugkomst (normaalgezien gepland op 27 juli). Onze ouders vielen achterover toen ze ons zagen: ze huilden of waren merkelijk onder de indruk voor een poosje. We zijn dus gelukt in ons duivels plan om hen te verrassen!
We zijn dus weer thuis van onze onvergetelijke 8,5 maanden. Het duurt nog wel even voor we onze draai zullen vinden maar dat komt wel goed. Trouwens, nu kunnen we weer beginnen dromen over nieuwe bestemmingen en dat is toch bijna even leuk, niet?