Orcha (India), 5 december 2001
Onze laatste wapenfeiten op een rijtje
1) Bezoek aan vogelreservaat om Bharatpur
Het was aangenaam om nog eens te midden van de natuur te zijn. We huurden een
fiets en reden rond in het uitgestrekte park. We zijn geen vogelkenners en dat
vonden we op dat moment wel jammer want we zagen heel wat mooie vogels. We zagen
onder andere de schijnbaar zeldzame Siberische kraan. Doorwinterde ornitologen
zouden ons waarschijnlijk als natuurbarbaren bestempelen omdat we in deze unieke
omgeving rondliepen zonder ze ten gronde te apprecieren. Ergens hebben ze ook
wel gelijk maar voor ons part kunnen ze, samen met de vogels, de boom in. (grapje
he natuurlijk) Nee, serieus we hebben er op onze manier heel erg van genoten.
2) Vervoer van Fathepur Sikri naar Orcha
Om de afstand van ongeveer 250 km te overbruggen tussen deze twee plaatsjes
moesten we respectievelijk een bus, een autoriksja, een trein, nog een autoriksja
en nog een bus nemen. De reis verliep via Agra en Jhansi. Dit duurde ongeveer
7 uur. Kostprijn 350 fr per persoon. In Jhansi, waar we aankwamen met de trein,
waren de ronselaars vrij inventief in het verzinnen van smoesjes om ons geld
afhandig te maken. Een autoriksjabestuurder loog dat er geen bus meer was zodat
hij ons voor een hogere prijs naar onze bestemming zou kunnen brengen. En toen
we al op de juiste bus zaten richting Orcha, en aan het wachten waren tot hij
vertrok, kwam er nog iemand zeggen dat er geen bus meer was en dat we met de
duurdere taxi moesten. In de woorden van Hof van Commerce: Goe geprobeerd!!!!!
3) Bezoek aan Orcha
De 16e Eeuwse monumenten van Orcha zijn belange niet zo goed onderhouden als
die in Fathepur Sikri, laat staan gerestaureerd. Maar de halfbouwvallige staat
waarin deze gebouwen verkeren geeft ze een zekere charme. Ze trekken weinig
toeristen aan en je komt erin voor een habbekrats. Je kunt op je gemak verdwalen
in de doolhoven van trapjes, gangetjes en kamers. Resten van wat ooit prachtige
versieringen moesten geweest zijn herinneren aan de vergane glorie. Een reeks
afgelegen grafmonumenten deden me nog het meest denken aan een spookstad. De
enorme gieren op de daken van die gebouwen zetten dit nog eens extra in de verf.
Het stadje ligt aan de heilige rivier de Betwa. ( alle rivieren in India zijn
heilig geloof ik) Deze ligging zorgt voor een vleugje romantiek vooral bij zonsondergang.
Het is soms wel jammer dat de Indiers ons niet laten genieten van deze schoonheid.
Altijd zijn er weer mensen die met ons willen praten of met ons op de foto willen.
Meestal is dat wel leuk maar soms is het wat te veel. Op zulke momenten sussen
we elkaar dan dat alleen de goede herinneringen blijven meegaan.