Pokhara (Nepal), 8 november 2001
Het is leuk om terug te zijn in Pokhara. De sfeer is hier uitermate relaxed en je wordt er zelf zo van. De mensen die mij kennen weten dat 'rustig' reeds mijn 'middle name' is, dus je kunt je voorstellen hoe 'relaxed' ik me nu moet voelen. Gisteren hebben we gewoon heen en weer gelopen langs de brede hoofdstraat van Pokhara. Daar zijn genoeg winkeltjes en restaurantjes om je zintuigen een paar uurtjes bezig te houden. Je ontmoet er ook andere toeristen die je kent van op de trekking. Pokhara heeft ook hen in de ban (lees: Pokhara maakt ook van hen lethargische wezens).
Een nadeel van onze lodge in Pokhara is dat er naast het hotel een man woont die elke morgen een verschrikkelijk ritueel uitoefent: tussen 6 en 7 uur in de morgen lijkt hij zijn ingewanden 1 voor 1 uit te spuwen. Dat gaat gepaard met de meest wansmakelijke geluiden: hoesten, proesten, spuwen, keelschrapen, slikken, snuiven,... Ik wist niet dat een mens 'zo lelijk kon doen'. We kunnen ons dus mooiere dingen voorstellen om naar te luisteren zo vroeg in de morgen. Maar allez, die mens zal het ook wel niet voor zijn plezier doen.
Beter vooruitzicht vandaag: varen met een zeilbootje op het prachtige meer
van Pokhara. Anja is kapitein en ik ben fokkemaat.