Misschien toch maar meegeven dat ik deze nonsens neer zit te tikken vanop mijn favoriete golfbreker ergens aan de Belgische kust, langswaar het zilte zeewater via mijn buis van Eustachius tegen mijn vermetele kleine hersenen klotst en beelden van schaars geklede bezienswaardigheden op mijn netvlies projecteert. (in een vast afgebakende tijdszone wel te verstaan)
Ik aanschouw de dappere surfers die de dreiging van de zware-fuel-brakende tankers trotseren en prijs mezelf gelukkig dat ik slechts een cybergeen equivalent van hen ben die de tijdloze golven heelhuids en zonder nattigheid weet te bevaren.
Qua huisdieren genoot naast mijn hgfhgy - meetokkelende kat, een zwart beest mijn meeste aandacht, vooral wanneer hij of zij zijn of haar persoonlijk netwerk ondergronds uittekende en vermaarde speleologen met open mond achter zich liet. Dan was het hoog tijd om de mollenvanger in Knudde los te laten en de duistere paden der mysterie te betreden. Gelukkig liep ik in deze materie al lang niet meer alleen rond, en was het strand weldra vervuild maar vooral vervuld met drieste kompanen die het wroetwerk ook niet schuwden.
Ondertussen is de mol begraven en verwijst enkel nog een molhoop naar een stukje vergane glorie. Doch het kruim der mollenvangers heeft zich verenigd en laat regelmatig nog de tinnen bekers weerklinken aan de cyberische toog van het E-Caf�. Daar is leute en plezier; daar vinden we elkaar van verre en heinde terug voor onlosmakend vertier!
