"Οι
προπάτορες ημών, οι
κληροδοτήσαντες εις ημάς την
διάσπασιν, υπήρξαν ατυχή θύματα του
αρχεκάκου όφεως, και ευρίσκονται
ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου
Θεού"
Πατριάρχης Βαρθολομαίος,
Εφημερίς "Εκκλησιαστική
Αλήθεια", 16/12/1998.
Εκκλησία και αιρέσεις.
Η Εκκλησία του Χριστού είναι ο ίδιος ο Χριστός "παρατεινόμενος εις τους αιώνας". Είναι το μυστηριακόν σώμα του Χριστου, που είναι ενωμένο μαζί του με δεσμόν αίματος, του Αίματός του. Οι πιστοί είναι τα μέλη αυτού του σώματος.
Μπορεί όμως κάποιος να χάσει την ζωτικήν του σύνδεσιν με την Εκκλησίαν, όταν κάνει κακήν χρήσιν του αυτεξουσίου του, και αποφασίσει ότι δεν έχει ανάγκην τον Θεόν, και μπορεί ο ίδιος να τον αντικαταστήση. Σε μίαν τέτοιαν κατάστασιν ευρέθησαν οι πρωτόπλαστοι κατά την πτώσιν (Γενέσεως κεφ. Γ΄). Στην αυτήν κατάστασιν ευρίσκεται και κάθε αιρετικός, ο οποίος, δυστυχώς, αποφασίζει ότι κατέχει ο ίδιος καλύτερα την αλήθειαν, απ' όλην την Εκκλησίαν. Αυτοί οι αιρετικοί, λοιπόν, είτε αποκόπτονται αφ' εαυτών των από την Εκκλησίαν (π.χ. Μοντανισταί, Γνωστικοί, κ.ά.) είτε η Εκκλησία τους ανακοινώνει επισήμως ότι η διδασκαλία τους δεν συμφωνεί με εκείνην που αυτή παρέλαβεν από τον Κύριον και τους Μαθητάς του (Ωριγένης, Μονοφυσίται, Παπικοί, κ.ά.). Αυτή η διαπιστωτική πράξις, ο Αφορισμός ή Ανάθεμα, που εφηρμόσθη ευθύς εξ αρχής, δεν έχει σε καμμίαν περίπτωσιν τον χαρακτήρα τιμωρίας, αλλά ανακοινώσεως προς σωφρονισμόν.
Ο αιρετικός ή η αιρετική κοινότης η οποία αποκόπτεται από την Εκκλησίαν, δεν αποτελεί πλέον "εκκλησίαν". Δεν πρόκειται δηλαδή περί διχασμού της Εκκλησίας, αλλά περί εξόδου από αυτήν όσων δεν παραδέχονται την παραδεδομένην υπό του Κυρίου Πίστιν. Η Εκκλησία εξακολουθεί να είναι μία και μοναδική.
Οι Οικουμενισταί.
Ο Οικουμενισμός είναι μία νέα αίρεσις που παρουσιάσθηκε στις αρχές του 20ού αι. Το πρώτο επίσημον κείμενον του Οικουμενισμού είναι η Εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του 1920. Σ' αυτήν περιγράφεται η "Θεωρία των Κλάδων", που αποτελεί την σπονδυλικήν στήλην της διδασκαλίας του Οικουμενισμού.
Συμφώνως λοιπόν προς την Θεωρίαν των Κλάδων, η Εκκλησία, η Μία Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή περιγράφεται στο Σύμβολον της Πίστεως, δεν υπάρχει πλέον, διότι έχει διαμελισθεί εις διαφόρους εκκλησίας και ομολογίας, από τις οποίες, καμμία δεν διαθέτει την αληθινήν πίστιν ακεραίαν. Είναι δηλαδή όπως τα κλαδιά ενός δένδρου, εξ ου και "Θεωρία των Κλάδων". Καμμία δηλαδή εκκλησία, εκ των υπαρχουσών, δεν είναι ο κορμός. Καμμία δεν είναι η Εκκλησία που ίδρυσεν ο Ιησούς Χριστός. Επομένως και η αποκεκαλυμμένη αλήθεια χάθηκε, και πρέπει να αναζητηθή στις διδασκαλίες των ποικίλων εκκλησιών και ομολογιών. Μία πιο προχωρημένη έκδοσις του Οικουμενισμού θεωρεί ότι η αλήθεια πρέπει να αναζητηθή όχι αποκλειστικώς μεταξύ των Χριστιανών, αλλά και μεταξύ όλων των θρησκευτικών συστημάτων του κόσμου. Άρα, και ο Χριστός δεν είναι ο μόνος Θεός, και φυσικά, ούτε η μοναδική οδός σωτηρίας.
Η αντίληψις των Οικουμενιστών περί του Θείου είναι αρκετά ασαφής. Προσεγγίζει μάλλον την αντίληψιν της Ινδουϊστικής ή Βουδδιστικής θρησκείας, περί ενός απροσώπου θεού, μίας θείας δυνάμεως καλύτερα, η οποία δεν έχει ουσιαστικήν παρέμβασιν στα πράγματα και τα γεγονότα του φυσικού κόσμου. Ο Θεός κατά τους Οικουμενιστάς είναι κάτι το εξωκόσμιον, το υπερβατικόν, ή κατ' άλλους, η εσωτερική αρχή που διέπει τον κόσμον και την λειτουργίαν του Σύμπαντος.
Οι οικουμενιστικές "ορθόδοξες εκκλησίες".
Κατά την διάρκειαν του 20ού αι. η οικουμενιστική αίρεσις έφθασε μέχρι τους θρόνους των πάλαι ποτέ Ορθοδόξων Πατριαρχείων, παλαιών και νέων. Ένα μετά το άλλο, τα Πατριαρχεία και αι αυτοκέφαλοι εκκλησίαι απεδέχθησαν είτε την αλλαγήν του εορτολογίου, η οποία είναι μέρος των οικουμενιστικών σχεδίων, είτε έγιναν μέλη του Π.Σ.Ε., είτε, τέλος, απεδέχθησαν τα οικουμενιστικά Πατριαρχεία και εκκλησίες εις εκκλησιαστικήν κοινωνίαν.
Αι οικουμενιστικαί αυταί "εκκλησίαι" παρουσιάζονται σήμερον ως ορθόδοξοι, είτε διότι κάποτε διετέλεσαν μεγάλα κέντρα της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Οικουμενικόν Πατριαρχείον, Πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, κ.ά.), είτε διότι διατελούν υπό την κρατικήν προστασίαν, όπως π. χ. η εκκλησία της Ελλάδος, η οποία δεν δίστασε να κάνει χρήσιν της κρατικής εξουσίας, και να διώξει σκληρώτατα τους Ορθοδόξους που αρνήθηκαν υποταγή στους προδότες της Ορθοδοξίας (διά την ιστορία σημειώνομεν ότι κατά τους απηνείς εκείνους διωγμούς υπήρξαν και Γνήσιοι Ορθόδοξοι οι οποίοι εμαρτύρησαν).
Η πραγματική Εκκλησία του Χριστού.
Οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι οι οποίοι δεν ακολούθησαν τους οικουμενιστάς επισκόπους και πατριάρχας εις την ένωσιν μετά των αιρετικών Παπικών και Προτεσταντών, και παρέμειναν πιστοί εις την Ορθοδοξίαν που παρεδόθη από τον Χριστόν εις τους Αποστόλους και από εκείνους εις τους Πατέρας της Εκκλησίας, αποτελούν σήμερα την πραγματικήν Εκκλησίαν του Χριστού. Και διά να κλείσωμε, παραθέτομεν ένα ρητόν του αγ. Μαξίμου του Ομολογητού: "Η Εκκλησία εστί και εν τρισίν Ορθοδόξοις οριζομένη"
"Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον". --Ιησούς Χριστός.