Osteopathie is een manuele geneeswijze gebaseerd op principes uit de anatomie, embryologie, neurologie en fysiologie. Onderzoek en behandeling vinden plaats vanuit een totaalbenadering van de klacht. Daartoe wordt: 1. het bewegingsapparaat (beenderen, gewrichten en spieren); 2. het orgaansysteem (inwendige organen met bloedvaten en lymfestelsel) en 3. het craniosacrale systeem (schedelbotten, hersenvliezen, ruggemergsvlies en hersenvochtcirculatie) manueel onderzocht op bewegingsverlies. Het uitgangspunt hierbij is dat het lichaam een eenheid is. De 3 genoemde systemen zijn daarbij onlosmakelijk met elkaar verbonden en beïnvloeden elkaar continu.

Het onderzoek is gericht op beweeglijkheid. Bewegingsverlies heeft een negatief effect op het functioneren van het betreffende weefsel. Bewegingsbeperkingen kunnen ontstaan door littekens na operatie, verkleving van weefsels door ontstekingen en bijvoorbeeld door stress. De behandeling bestaat uit het herstellen van de oorspronkelijke beweeglijkheid door middel van zachte handgrepen. Van daaruit kan het natuurlijk genezingsproces weer plaats gaan vinden. Indicaties voor osteopathie zijn chronische rug- en/of nekpijn, migraine, whiplash, buikpijn, slechte darmwerking, huilbaby's.

Ziekte van de beenderen.

Klachten

 

Hoofd

 

Schouders/Armen

 

Borst/Buik

 

Wervelkolom

 

Benen/Voeten/Enkels

 

Algemeen